A Cup Of Painful Love

Chapter 6

I was wearing a green dress. Kunot-noo kong pinagmamasdan ang sarili ko sa salamin para makita kung ayos lang ba 'to. Well, it did look good on me. Bagay din dito ang hindi gaano kahabang buhok ko na lagpas balikat lang. Hindi rin ito hapit na hapit sa katawan kaya disenteng tingnan.

However... it made me think if I was really supposed to wear this.

After all, I was not going to a date. Sasamahan ko lang si Rienn na bumili ng groceries niya sa supermarket bilang payment doon sa pagbuhat niya ng sako ng bigas ko. This dress was so good... for a date, at least. Magmumukha lang akong spoiled brat or rich kid na mamamalengke kung ito ang suot ko.

Mabilis akong naghubad at nagpalit ng jeans saka printed t-shirt. This is much better than that dress. 'Tsaka kung sakaling makikita ako ni Rienn na gano'n ang suot, baka isipin niyang masyado ko 'tong pinaghandaan para lang sa pagpunta sa supermarket.

Nang narinig kong may kumatok, lumapit agad ako sa pintuan at binuksan ang pinto. Sinalubong niya ako na may tipid na ngiti. Plain na blue t-shirt at pants lang ang suot niya pero... nevermind.

"Ma'am," he uttered. Lumakas ang hangin at nilipad ang ilang hibla ng buhok ko. Tipid din akong ngumiti sa kanya at tuluyang lumabas na. Inilock ko ang pinto at naunang maglakad sa kanya.

Medyo madilim na pero may mga street lights naman kaya nakikita ko pa rin ang daan. Gusto ko sanang samahan siya maggrocery ng medyo maliwanag pa pero wala naman kaming time. Dalawa lang ang barista ko at isa roon si Rienn, hindi ko siya pwedeng paalisin ng basta-basta dahil malaking kawalan 'yon lalo na ngayon na marami ang costumer namin kahit na summer pa.

Sinabi sa balita na mayro'n na naman daw papasok na bagyo kaya ganitong malamig ang panahon.

"Have you eaten your supper?" I asked as we entered the supermarket. These past days, he looked kinda pale. I couldn't bring myself to ask him but this time, I'd surely ask. This is a good opportunity.

And about the boyfriend part... I really don't know but I am still giving it a little time for me to think.

"I haven't, ma'am," He's really the formal type. Matagal na rin mula nang tinawag niya ako sa pangalan ko. That was the time when we first met. He called me Ate Taime... or no, it was Ate Tem.

It was really confusing, it was like a nickname but I didn't give a thought about that. I just let it slide. Ngayon ko lang ulit naalala.

Maybe, I could also ask him about that.

"Let's eat first," I said. 7pm na naman kaya hindi masama kung sabay kaming magdi-dinner sa kung saang fast food chain dito. 10pm pa naman ang sara ng supermarket at hindi naman kami aabot ng isang oras para kumain.

"But..." He trailed off. My forehead creased as he looked away. "That's not a part of my payment..." He really took this payment seriously.

"It's an order from your boss," I said.

"Order?" Nagtataka niyang tanong. Bumalik na ulit ang tingin niya sa'kin.

"Yes, order. Gusto kong kumain muna tayo. Okay ba?" I gave him my thumbs up. Akala ko, tututol pa siya pero humalakhak na lang ito at itinaas din ang thumb niya.

"Okay na okay, ma'am," That smile on his face was shining, huh?

Nakarating kami sa isang fast food chain na pinili niya. Mukhang lagi siyang nandito dahil alam na alam niya 'yong lugar at pati kung saan kami uupo. Introvert talaga siya dahil walang tao rito sa lugar na pinuwestuhan namin. Dito ba siya lagi umuupo kapag kumakain siya rito? He must be lonely kung mag-isa lang siya... I am not really aware of his life. Marami akong hindi alam sa kanya.

Wala naman akong interes.

Dati, wala akong interes.

Dati... anong nangyari ngayon?

What's gotten into me?

Tinabi ko ang tinidor at kutsara ko pagkatapos kong kumain. Hindi pa siya tapos kaya pinagmasdan ko lang muna siyang kumain. I wonder if magagalit siya sa'kin once na malaman niyang ginamit ko siya kay Calla bilang boyfriend ko? Not that I mentioned him, but I used his physical appearance.

"Staring at someone is rude. Right, ma'am?" Pinunasan niya ang labi niya no'ng tissue at tipid na ngumiti.

Mabilis akong umiling at umiwas ng tingin. He got me, huh? "Y-Yes, I guess..." Pasimple ko siyang sinulyapan pero nakangiti pa rin siya. He found this amusing, didn't he?

Damn this kid. What a pain.

"What's so funny?" My voice was irritated. I also raised my left eyebrow so he stopped from laughing.

"Nothing, ma'am." Tinabi niya ang tinidor at kutsara sa plato na pinagkainan niya.

"If I'm not mistaken, tinawag mo akong Ate Tem dati, 'di ba?" I opened it up. Dito na ako mag-uumpisang magtanong.

He looked surprised. Akala niya siguro, hindi ko na natatandaan. Well, I got a pretty brain. "Yes," He plainly replied.

"Why did you call me that?" Peke akong humikab para hindi magmukhang sobra akong interesado na malaman.

"Nothing in particular," the voice was too plain.

So, it was nothing. Namali lang siguro siya ng rinig sa pangalan ko.

"I see." Nagpatuloy kami sa paglalakad hanggang sa makarating sa supermarket ulit. Lumabas kasi kami kanina para kumain muna. Nauna siya sa'king pumasok at sinundan ko lang siya.

It's still confusing me kung bakit gusto niya akong isama rito. Siguro, para tulungan siyang magdala ng mga bibilhin niya katulad no'ng ginawa ko sa kanya no'ng nakaraan.

"Nawala 'yong eyebags mo nitong mga nakaraang araw, ma'am. Were you trying to hide it with the help of make-up?" Bumagal ang paglalakad ko at parang gusto ko na lang lumayo sa kanya bigla. How could he say that in a casual voice?! Was he trying to humiliate me? Seriously!

"B-Bakit mo naman nasabi?" Pasalamat talaga 'tong batang 'to sa'kin at may kasalanan pa ako sa kanya kung hindi, tinanggal ko na 'to sa trabaho niya.

"Napansin ko, ma'am," At sarcastic naman siya ngayon? Damn this kid!

"You're not allowed to look at me," I blurted out.

Ano bang sinasabi ko? Teka, babawiin ko ba? Damn, damn, damn! I wanted to slap myself for this!

"Uhm, okay." That was his only response. Nauna na siyang maglakad sa'kin at sinundan ko lang siya.

Buong oras na namimili siya ng mga bibilhin niya, dumidistansya siya sa'kin. Tuwing lalapit ako sa kanya, lalayo siya bigla at pupunta sa ibang lugar. He was obviously avoiding me. Sure akong dahil 'yon sa sinabi ko.

Marami pa akong gustong itanong sa kanya pero nawala na 'yon lahat dahil sa nangyaring 'to.

Pakiramdam ko, parami na nang parami ang kasalanan ko sa kanya.

"Bukas na lang, ma'am." Hinawakan ko agad ang braso niya bago siya tumalikod sa'kin.

He was cold to me. Katulad no'ng nangyari sa coffee shop no'ng nakaraan. Sensitive siya sa mga naririnig niya.

"Say, Rienn." Naglakad ako papunta sa harap niya at tiningnan siya sa mata pero umiwas siya agad. "Are you mad?" Mahinang tanong ko sa kanya.

"No," but his response was obviously telling me that he's mad. He couldn't bring himself to tell me how he feel?

"I'm sorry," I sincerely said. "Don't talk again about my eyebags. It's like you're insulting me, you know?" I thoughtlessly smiled.

"Uhm..." Kinamot niya ang batok niya at yumuko. "Sorry, I didn't know na gano'n 'yong dating sa inyo, ma'am. Wala akong masyadong kaibigan kaya hindi ko alam na nakakainsulto pala 'yon..." Yeah, after all, introvert nga siya. That's one of my reasons kung bakit gusto ko siya. I mean, as my barista!

"It's fine, okay?" I gave him the thumbs up. "Ayos na ba tayo?"

"E, ayos naman talaga tayo, ma'am." Ngumiti ito sa'kin. He looked cute.

"Ingat sa pag-uwi. See you sa work bukas." Tumango ito at kumaway na.

"Goodnight, ma'am," he said before leaving.

Ilang sandali pa akong nagstay dito sa labas. Naghihintay siguro na bumalik siya rito at i-claim ang kiss niya sa noo ko katulad ng mga nasa movie at fairy tales? Nah, that wouldn't happen. I'm not fond of a man who's younger than me.

Ano bang pumasok sa utak ko at naisip ko pa ang bagay na 'yon? Nauntog yata ako kaninang umaga at sinadya na naman akong sagiin ni Jerome?

But somehow, nae-excite na ako para sa bukas. Makikita ko ulit siya. This strange feeling was growing, little by little. I wanted to stop it but how? Soon, kailangan kong magsorry sa kanya para matigil na 'to. That's the only way to stop this, I guess.

"Hello?" I answered the call from my phone. It was Calla.

"Nagising ba kita?" Sa totoo lang, namiss ko rin 'tong babaeng 'to. She was my best friend when I was hopeless. No'ng akala ko nawala na sa'kin ang lahat. I'm still grateful that I met her. Not that I'm holding a grudge against her.

"No, I'm still awake." I yawned as I closed the windows of my house.

"I told Fin about your boyfriend," I could hear her laugh.

"Oh?" Pabagsak akong humiga sa kama dahil sa pagod kahit na wala naman talaga akong ginawa kundi sumunod kay Rienn. Pero nakakapagod naman talaga 'yon.

"He wanted to see this boyfriend of yours," Really? E, wala pa nga akong nahahanap na pwedeng maging proxy ng future boyfriend ko.

"Makikita niya naman talaga sa engagement niyo," kung sakaling may ma-invite ako.

"Yes. Pero pwede raw bang magsend ka naman ng picture kasama ka?" Napabangon agad ako sa kama habang kagat-kagat ang labi ko.

"H-Ha? Bakit naman?" Nalaman ba nilang wala talaga akong boyfriend kaya gusto nilang bukingin ako?

Seriously a pain!

What would I do?!

"Gusto niya lang daw makita kung mukha bang mapapagkatiwalaan 'yong lalaki," she explained.

"Sa picture?"

"Oo, saka gusto ko ring makita. Nacu-curious lang kasi alam kong hindi ka madaling mahulog sa kung sino-sino lang na lalaki. Tiyak mayro'ng kakaiba sa kanya..." Mga weirdo! Paano nila makikita 'yong kakaiba, e, sa picture lang naman nila titingnan?

"Uh, titingnan ko–"

"What? Ito naman! Isang picture lang, hindi naman makakasakit 'yon." Tumawa siya.

Gusto ko na lang maglaho for one month para mawala na ang problemang 'to!

"Fine! I'll hang it up. Bye." Hindi ko na siya hinintay magsalita at pinatay ko na agad ang tawag.

Humiga ulit ako sa kama na mahigpit pa ang hawak sa cellphone ko.

I needed to try to ask him... right?