His Contract Wife Book 2

Malakas ang buhos ng ulan nang gabing iyon, parang sumasalamin sa gulo ng isip ni Luna Reyes habang naglalakad sa madilim na kalsada. Mahigpit niyang hawak ang lumang folder na naglalaman ng mga hospital bills ng kanyang ama. Limang araw. Limang araw na lang ang palugit bago tuluyang ihinto ang gamutan ng ama niya. “Paano ko makukuha ang ganitong kalaking pera?” bulong niya sa sarili. Tatlong trabaho na ang pinapasukan niya—umaga sa café, hapon sa maliit na bookstore, at gabi bilang part-time waitress sa isang mamahaling restaurant. Ngunit kahit pagsamahin pa ang lahat ng sahod niya, kulang pa rin iyon. Huminto siya sa tapat ng restaurant kung saan siya nagtatrabaho tuwing gabi. Imperial Lounge. Isa ito sa pinakamamahaling restaurant sa lungsod. Madalas puntahan ng mga mayayaman, negosyante, at mga kilalang personalidad. Hindi siya sanay sa ganoong mundo, pero kailangan niyang tiisin para sa kanyang ama. Pagpasok niya sa loob, sinalubong siya ng malamig na hangin mula sa air conditioner at ng malambing na tugtugin ng piano. “Luna! Buti dumating ka na,” sabi ng kanyang manager na si Marissa. “May VIP guest sa private room. Ikaw ang magse-serve.” Kinabahan siya. “VIP?” Tumango si Marissa. “Napakaimportanteng tao. Siguraduhin mong walang magiging problema.” Huminga siya nang malalim. “Yes, ma’am.” Bitbit ang tray ng wine at pagkain, naglakad siya papunta sa private room. Tahimik ang hallway, ang bawat hakbang niya ay parang may tunog na pumapalo sa puso niya. Sa pintuan, kumatok siya nang marahan. “Come in.” Malalim at malamig ang boses ng lalaki sa loob. Pagbukas niya ng pinto, agad siyang napahinto. Isang lalaki ang nakaupo sa mesa, nakasuot ng mamahaling itim na suit. Matangos ang ilong, matalim ang panga, at seryoso ang ekspresyon ng mukha. Napaka-guwapo. Pero higit sa lahat… napaka-intimidating. Hindi siya ngumiti. Hindi rin siya nagsalita. Tahimik lang itong nakatingin sa kanya habang inilalapag niya ang wine sa mesa. Naramdaman niya ang kakaibang kaba sa dibdib. “Your wine, sir,” mahina niyang sabi. “Hmm.” Tila sinusuri siya ng lalaki mula ulo hanggang paa. Hindi iyon bastos na tingin… mas parang may iniisip, nagbabantay. “Anong pangalan mo?” tanong nito. Nagulat siya. “Luna… Luna Reyes po.” Tahimik itong tumango. “Luna Reyes.” Parang tinatandaan nito ang pangalan niya. Napansin niyang wala itong kasamang iba. Mag-isa lang ito sa malaking private room. “Sir, may iba pa po ba kayong kailangan?” tanong niya, mahinahon ngunit may halong kaba. Hindi ito agad sumagot. Sa halip, kumuha ito ng isang envelope mula sa mesa. “Umupo ka.” Nabigla siya. “S-sir?” “Hindi ako mahilig umulit.” Mahinahon ang tono nito, pero may awtoridad na hindi mo matatanggi. Dahan-dahang umupo siya sa tapat nito. Pakiramdam niya ay parang may mali. Bakit siya pinaupo ng customer? “Alam mo ba kung sino ako?” tanong ng lalaki. Umiling siya. “Hindi po.” “Adrian Villanueva.” Napaawang ang kanyang labi. Kilala niya ang pangalan. Isa ito sa pinakamayamang negosyante sa bansa, CEO ng Villanueva Group of Companies. Bilyonaryo. At sinasabing napakalamig ng ugali. “Sir—” “Relax,” putol nito. “Hindi kita kakainin.” Hindi niya alam kung matatawa ba siya o lalo pang kakabahan. Ipinatong nito ang envelope sa mesa at itinulak papunta sa kanya. “Buksan mo.” Nanginginig ang kamay niya habang binubuksan ang envelope. Napahinto ang paghinga niya. Isang kontrata. Marriage contract. “Sir… mali po yata ito—” “Hindi.” Diretso ang sagot nito. “Hindi mali.” Naguluhan siya. “Marriage contract?” Tumango si Adrian. “Magiging asawa kita.” Parang tumigil ang mundo ni Luna. “A-ano po?” “Contract marriage,” malamig niyang paliwanag. “Isang taon.” Isang taon? Hindi siya makapaniwala. “Bakit ako?” Sandaling tumahimik si Adrian, bago sinabi ang mga salitang hindi niya inaasahan. “Dahil kailangan ko ng asawa.” Halos matawa siya sa absurd na sitwasyon. “Marami pong babae diyan—” “Hindi sila bagay.” Diretso ang sagot nito. “Pero ako—” “Tama ka.” Nagulat siya. “Hindi ka rin bagay.” Napakurap siya. “Pero ikaw ang kailangan ko.” Mas lalo siyang nalito. “Hindi ko po naiintindihan.” Sumandal si Adrian sa upuan. “Simple lang. May kondisyon ang lolo ko para ipasa sa akin ang buong kumpanya.” Tumigil ito sandali. “Kailangan kong magpakasal.” Nanlaki ang mata niya. “Hindi ba pwedeng totoong kasal na lang?” “Hindi ako interesado sa pag-ibig. Business arrangement lang ito.” Napakagat siya sa labi. “Bakit ako?” Saglit siyang tinitigan ni Adrian. “May nag-imbestiga tungkol sa’yo. Mahina ang financial status mo. May sakit ang ama mo.” Nanigas siya. “Paano niyo—” “Five million pesos.” Nabitiwan niya ang kontrata. “Kung papayag ka sa kontratang ito,” dagdag ni Adrian, “babayaran ko lahat ng hospital bills ng ama mo.” Hindi siya makapagsalita. Limang milyon—eksaktong halagang kailangan nila. “Isang taon ka lang magiging asawa ko sa papel. Pagkatapos, malaya ka na.” Pakiramdam niya ay umiikot ang mundo. “Hindi ko po kayang gawin iyon.” Tumingin sa kanya si Adrian. “Mamamatay ang ama mo.” Diretsahan. Masakit. Pero totoo. Napapikit si Luna. “Sir… hindi po tama ito.” “Hindi rin tama ang mundo.” Hindi niya alam kung bakit, pero biglang bumigat ang dibdib niya. Ipinatong ni Adrian ang pen sa mesa. “May tatlong araw ka para magdesisyon. Pero sa palagay ko, alam mo na ang sagot.” Naglakad ito palabas ng private room. “Luna. Kung tatanggihan mo ito… wala na akong ibang aalukin.” Iniwan siyang mag-isa sa mesa. Sa harap niya ay ang kontrata. At ang pen. Tinitigan niya iyon nang matagal, iniisip ang mukha ng kanyang ama sa ospital—mahina, halos hindi na makagalaw. Unti-unting tumulo ang luha niya. “Papa…” mahina niyang binulong. “Anong gagawin ko?” Sa gabing iyon, hindi niya alam na ang desisyon niya ay magbabago ng buong buhay niya. At ang lalaking si Adrian Villanueva, ang lalaking magiging contract husband niya… ay may mga lihim na mas mapanganib kaysa sa kontratang hawak niya ngayon.