Chapter 2 : Isang Mapanganib Na Desisyon
1039 Words
Hindi makatulog si Luna Reyes nang gabing iyon.
Paulit-ulit na umiikot sa isip niya ang mga salitang sinabi ni Adrian Villanueva.
“Five million pesos.”
“Magiging asawa kita.”
“Isang taon lang.”
Nakaupo siya sa gilid ng kama sa maliit nilang apartment, hawak-hawak ang kontrata na ibinigay ng lalaki. Tahimik ang buong lugar. Tanging ang mahinang ugong ng electric fan ang naririnig.
Nanginginig ang mga daliri niya habang pinagmamasdan ang papel. Marriage contract.
Isang bagay na dapat ay para sa pag-ibig.
Pero para sa kanya… isa itong kasunduan. Isang transaksyon. Isang sakripisyo.
Napabuntong-hininga siya.
“Hindi ko kayang gawin ito…” bulong niya sa sarili.
Ngunit kahit sabihin pa niya iyon nang paulit-ulit, alam niyang hindi ganoon kasimple ang sitwasyon. Muli niyang naalala ang mukha ng kanyang ama sa ospital—mahina, maputla, nakakabit sa mga makina. Napapikit siya habang pinipigilan ang mga luha.
“Kung hindi ko ito gagawin…” bulong niya, “paano si Papa?”
Kinabukasan, maaga siyang pumunta sa ospital.
Mahigpit niyang hawak ang bag habang naglalakad sa mahabang hallway ng cardiology ward.
Pagpasok niya sa kwarto, nakita niya ang kanyang ama na natutulog. Mahina ang paghinga, halos hindi na gumagalaw. Umupo siya sa tabi ng kama at marahang hinawakan ang kamay nito.
“Papa…”
Unti-unting nagmulat ng mata ang matanda.
“Luna… anak…”
Pinilit nitong ngumiti, kahit halatang nanghihina.
“Bakit ang aga mo?”
“Gusto lang kitang makita.”
Hindi niya kayang sabihin ang totoo. Hindi niya kayang sabihin na may bilyonaryong lalaki na gustong pakasalan siya kapalit ng pera.
“Kumain ka na ba?” tanong ng ama.
Tumango siya, kahit hindi pa.
“Luna,” mahina nitong sabi, “kung nahihirapan ka na… pwede nating ihinto ang gamutan.”
Parang may tumusok sa puso niya.
“Huwag mong sabihin iyon, Papa.”
“Hindi ko gustong masira ang buhay mo dahil sa akin.”
“Hindi nasisira ang buhay ko,” mabilis niyang sagot.
Pero sa loob-loob niya… hindi siya sigurado.
Paglabas niya ng ospital, agad siyang tinawag ng isang nurse.
“Miss Reyes?”
“Opo?”
“May nagbayad ng partial bill ng ama ninyo kanina.”
Natigilan siya.
“Ano po?”
“Oo. Malaki-laki rin ang halaga.”
Nanlamig ang kanyang katawan.
“Sinong nagbayad?”
“Hindi ko alam. Anonymous daw.”
Ngunit alam niya kung sino iyon. Si Adrian Villanueva.
Parang sinasakal ang dibdib niya. Hindi pa siya pumapayag… pero nagbayad na ito. Parang sigurado itong papayag siya.
Pagdating niya sa apartment, naupo siya sa sofa. Naroon pa rin ang kontrata sa bag niya. Dahan-dahan niyang inilabas at binasa muli ang laman:
Contract Marriage Agreement
Term: 1 year
Conditions:
Mananatili siyang legal wife ni Adrian Villanueva sa loob ng isang taon.
Kailangan niyang sumama sa mga social events bilang asawa nito.
Hindi siya pwedeng makialam sa personal na buhay ng lalaki.
Pagkatapos ng isang taon, automatic ang divorce.
Malinaw. Diretso. Walang emosyon. Parang business deal lang.
“Ganito ba talaga ang buhay ng mayayaman?” bulong niya, napahawak sa ulo.
Kung tatanggihan niya ito… maaaring mamatay ang kanyang ama.
Kung tatanggapin niya… magiging asawa siya ng lalaking halos hindi niya kilala.
Isang lalaking malamig ang mga mata, parang walang puso.
Tumayo siya at naglakad papunta sa bintana. Tanaw mula roon ang magulong lungsod.
“Isang taon lang…”
Isang taon na magpapanggap siyang asawa ng isang bilyonaryo.
Isang taon na isusuko niya ang kalayaan niya.
Mahigpit niyang pinikit ang mga mata. Pagkatapos, kinuha ang phone niya. May isang numero roon—ang numero ni Adrian.
Huminga siya nang malalim at tumawag.
Sa kabilang dulo ng lungsod, nasa opisina si Adrian Villanueva. Nakaupo sa malaking desk habang binabasa ang financial reports ng kumpanya. Tahimik ang buong opisina, tanging tunog ng ulan sa salamin ang naririnig.
Biglang nag-ring ang phone niya. Tinignan ang screen: Luna Reyes.
Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya. Sinagot niya ang tawag.
“Hello.”
Tahimik ang kabilang linya. Naririnig niya ang mahinang paghinga ni Luna.
“Sir…”
“Adrian,” putol niya.
Saglit na natahimik ang babae. “Adrian…”
Parang nahihirapan itong sabihin ang pangalan niya.
“Napag-isipan mo na ba?” tanong niya.
“Bakit ako?” Bahagyang napangiti si Adrian.
“Hindi pa rin nagbabago ang tanong mo.”
“Hindi ko maintindihan kung bakit ako ang pinili mo.”
Sandaling tumahimik si Adrian. Pagkatapos ay tumayo siya at naglakad papunta sa bintana.
“Dahil hindi ka katulad ng ibang babae. Hindi mo ako hinabol. Hindi mo alam kung sino ako. Hindi ka interesado sa pera ko. Pero ngayon…” dagdag nito, “kailangan mo.”
Napakagat sa labi ni Luna sa kabilang linya. “Tama ka. Kailangan ko.”
Naramdaman ni Adrian ang bigat ng salitang iyon.
“Kung papayag ako…” mahina nitong sabi, “totoo bang babayaran mo lahat ng hospital bills ng papa ko?”
“Babayaran ko. Ngayon din.”
Mahabang katahimikan. Halos marinig ni Adrian ang pag-iisip ni Luna. Pagkatapos ay dumating ang sagot na inaasahan niya.
“Payag ako.”
Tuluyang ngumiti si Adrian. Hindi dahil masaya siya… kundi dahil natupad ang plano niya.
“Good. Maghanda ka.”
“Bakit?”
“May meeting tayo bukas.”
“Para saan?”
“Para sa kasal natin.”
Nanlaki ang mata ni Luna sa kabilang linya.
“Ano?!”
“Hindi ako mahilig mag-aksaya ng oras.”
“Adrian, sandali lang—”
“Magkita tayo bukas. 8 AM.”
“At Luna…”
Napahinto siya.
“Oo?”
Mahina pero malinaw ang boses ni Adrian.
“Mula ngayon… magbabago na ang buhay mo.”
At pinatay niya ang tawag.
Sa kabilang banda, napaupo si Luna sa sofa habang hawak ang phone. Hindi pa rin siya makapaniwala sa nangyari. Papakasal siya… sa isang bilyonaryo. Isang lalaking halos hindi niya kilala. Isang kontrata. Isang taon.
Mahigpit niyang hinawakan ang kontrata.
“Luna Reyes…” bulong niya sa sarili.
“Ano bang pinasok mo?”
Hindi niya alam na ang lalaking pinakasalan niya ay may mga lihim na mas mapanganib kaysa sa inaakala niya.
At sa lalong madaling panahon… ang contract marriage na iyon ay magiging isang laro ng damdamin, selos, at mga nakatagong lihim.
- Writer
