Chapter 3; Ang Kasal Na Walang Pag Ibig
1001 Words
Maagang nagising si Luna Reyes kinabukasan.
Halos hindi siya nakatulog buong gabi. Paulit-ulit niyang iniisip ang naging desisyon niya.
Papakasal siya.
Sa isang lalaking halos hindi niya kilala.
Isang kontrata.
Isang taon.
Pagkatapos ay matatapos ang lahat.
Huminga siya nang malalim habang nakatingin sa kisame ng maliit nilang apartment.
“Ginagawa ko ito para kay Papa,” bulong niya sa sarili.
Iyon lang ang dahilan. Iyon lang ang kailangan niyang tandaan.
Eksaktong alas-siyete ng umaga, may tumigil na itim na luxury car sa harap ng kanilang apartment.
Napatingin ang mga kapitbahay habang bumababa ang isang lalaki na nakasuot ng mamahaling suit.
Kumatok ito sa pintuan.
Pagbukas ni Luna, agad siyang binati ng lalaki.
“Good morning, Miss Reyes.”
“Good morning…”
“Ako si Mr. Lawson, assistant ni Mr. Villanueva.”
Napatango siya.
“Pinapunta niya po ako para sunduin kayo.”
“Ngayon na po ba?”
“Oo.”
“May schedule tayo.”
Kinabahan si Luna.
“Schedule?”
“Ang kasal ninyo.”
Parang kumabog ang dibdib niya nang marinig iyon.
Makalipas ang isang oras, nakaupo na siya sa loob ng isang napakaluhong salon sa loob ng five-star hotel.
May tatlong stylist na nag-aayos ng kanyang buhok at makeup.
Pakiramdam niya ay parang panaginip ang lahat.
“Napakaganda ninyo, Miss,” sabi ng isa sa kanila.
Ngumiti siya nang pilit. Hindi niya alam kung dapat ba siyang matuwa o matakot.
Ilang sandali pa, inilabas nila ang wedding dress.
Napahinto ang paghinga niya.
Isang eleganteng puting gown, gawa sa mamahaling tela. Simple, pero napakaganda.
“Para po sa inyo ito,” sabi ng stylist.
“Pinili mismo ni Mr. Villanueva.”
Nagulat siya. Pinili niya ito? Hindi niya inaasahan iyon.
Samantala, sa kabilang bahagi ng hotel, tahimik na nakaupo si Adrian Villanueva sa private lounge.
Nakaayos sa kanyang itim na tuxedo, matikas at elegant, tulad ng dati—walang emosyon sa mukha.
Lumapit si Mr. Lawson.
“Sir, handa na po si Miss Reyes.”
Tumango si Adrian.
“Good.”
“Sigurado po ba kayo sa desisyong ito?” tanong ng assistant.
Hindi siya agad sumagot. Pagkatapos ay sinabi niya ang simpleng sagot:
“Kailangan ko ito.”
Wala nang ibang paliwanag.
Sa maliit na garden chapel ng hotel gaganapin ang kasal.
Walang maraming bisita. Walang engrandeng dekorasyon. Isang simpleng seremonya lamang.
Habang naglalakad si Luna papunta sa chapel, halos hindi niya maramdaman ang kanyang mga paa.
Parang lumulutang siya.
Pagbukas ng pintuan, nakita niya si Adrian sa altar.
Nakatayo, matangkad, matikas, at nakatingin diretso sa kanya.
Nanlaki ang mata ng ilang staff na naroon nang makita siya sa wedding gown.
“Ang ganda niya…”
“Bagay sila ng CEO…”
Pero hindi iyon naririnig ni Luna. Ang nakikita lang niya ay ang lalaking magiging asawa niya sa loob ng isang taon.
Nang makarating siya sa altar, saglit silang nagkatitigan.
Tahimik. Walang emosyon. Parang dalawang estranghero.
Lumapit ang officiant.
“Magsisimula na tayo.”
Huminga nang malalim si Luna. Ito na iyon. Wala nang atrasan.
“Do you, Adrian Villanueva, take Luna Reyes as your lawful wife?”
Hindi nag-alinlangan si Adrian.
“I do.”
Simple. Diretso. Walang emosyon.
Napalingon ang officiant kay Luna.
“And do you, Luna Reyes, take Adrian Villanueva as your lawful husband?”
Biglang bumilis ang t***k ng puso niya. Ito na ang sandali. Kapag sinabi niya ang salitang iyon… magbabago na ang buhay niya.
Naalala niya ang kanyang ama sa ospital. Mahina. Nanghihina. Unti-unting nawawala.
Pinikit niya sandali ang kanyang mga mata. Pagkatapos ay nagsalita:
“I… do.”
Ilang minuto lang ang lumipas, at natapos na ang seremonya.
“You may now kiss the bride.”
Biglang nanlamig si Luna. Hindi iyon napag-usapan.
Napatingin siya kay Adrian. Tahimik itong nakatingin sa kanya, parang pinag-aaralan siya.
Pagkatapos ay marahan itong yumuko. Lumapit.
Napapikit si Luna nang maramdaman ang malapit na presensya ng lalaki.
Ngunit sa halip na halikan siya sa labi, marahan lamang siyang hinalikan ni Adrian sa noo.
Saglit siyang nagulat. Hindi niya inaasahan iyon.
Bahagyang bumulong si Adrian, siya lamang ang nakarinig:
“Relax. Hindi kita pipilitin sa kahit ano.”
Pagkatapos ng seremonya, agad silang umalis sa chapel.
Paglabas nila, naghihintay ang convoy ng luxury cars.
Napatingin si Luna sa paligid.
“Adrian…”
“Oo?”
“Saan tayo pupunta?”
“Sa bahay natin.”
Nanlaki ang mata niya.
“Bahay… natin?”
Tumango siya.
“Mula ngayon, doon ka titira.”
“Hindi ba pwedeng manatili muna ako sa apartment ko?”
Diretso ang sagot ni Adrian.
“Hindi. Tayo ay kasal. Kung may makakita na hindi tayo magkasama… magiging problema iyon.”
Hindi siya makasagot. May punto ito.
Habang nasa loob sila ng kotse, tahimik lamang si Luna. Pinagmamasdan niya ang lungsod sa labas ng bintana.
Hanggang sa tuluyan silang huminto sa harap ng isang napakalaking mansion.
Halos malaglag ang panga niya.
“Dito ka nakatira?”
Tumango si Adrian.
“Ngayon… tayo.”
Dahan-dahan siyang bumaba ng kotse. Pakiramdam niya ay pumasok siya sa ibang mundo.
Habang naglalakad sila papasok sa mansion, biglang nagsalita si Adrian.
“Luna.”
“Oo?”
Huminto ito at tumingin sa kanya.
“Mula ngayon… may tatlong rules tayo.”
Kinabahan siya.
“Ano po iyon?”
“Una, sa harap ng ibang tao, kailangan magpanggap tayong tunay na mag-asawa.”
Tumango siya.
“Pangalawa, walang pakikialam sa personal na buhay ng isa’t isa.”
At ang pangatlo…
Bahagyang lumapit si Adrian. Sobrang lapit na halos maramdaman niya ang init ng hininga nito.
“At pangatlo…”
“Bawal kang mahulog sa akin.”
Nanlaki ang mata ni Luna.
“Ano?”
Bahagyang ngumiti si Adrian. Isang ngiting bihirang makita ng kahit sino.
“Dahil kapag nangyari iyon… ikaw lang ang masasaktan.”
Hindi alam ni Luna kung bakit…
pero sa sandaling iyon, may kakaibang kaba sa dibdib niya.
At hindi niya alam na ang lalaking nasa harapan niya—ang contract husband niya—ay unti-unting magiging pinakamagulong bahagi ng kanyang buhay.
- Writer
