Chapter 4: Ang Unang Gabi sa Mansyon
1023 Words
Pagpasok ni Luna sa loob ng mansyon ni Adrian Villanueva, halos hindi siya makapaniwala sa nakikita niya.
Napakalawak ng loob ng bahay. Ang sahig ay gawa sa makintab na marmol, ang mga dingding ay may eleganteng paintings, at ang malaking chandelier sa gitna ng living room ay kumikislap sa liwanag ng hapon.
Pakiramdam niya ay parang pumasok siya sa isang palasyo.
Tahimik siyang nakatayo sa gitna ng sala, pinagmamasdan ang paligid.
“Hindi ako sanay sa ganitong lugar…” mahina niyang bulong sa sarili.
“Masasanay ka rin.”
Napalingon siya. Nasa likuran niya si Adrian.
Hindi niya napansin na lumapit na pala ito.
Nakatanggal na ang tuxedo jacket at bahagyang nakaluwag ang kurbata, pero kahit ganoon, nananatili pa rin ang matikas at malamig nitong aura.
“Luna.”
“Opo?”
Lumapit si Adrian sa kanya.
“May ipapakilala ako sa’yo.”
Bago pa siya makapagtanong, lumapit ang isang matandang babae na naka-uniform ng kasambahay.
“Sir.”
Tumango si Adrian.
“Luna, ito si Mrs. Delgado. Siya ang head housekeeper dito sa mansyon.”
Magalang na ngumiti ang matanda.
“Magandang araw po, Ma’am.”
Agad napailing si Luna.
“Ay, huwag niyo po akong tawaging ma’am.”
Ngumiti si Mrs. Delgado.
“Pero kayo na po ang asawa ni Sir Adrian.”
Bahagyang namula si Luna sa sinabi nito. Pakiramdam niya ay kakaiba pa ring marinig ang salitang asawa.
“Mrs. Delgado,” sabi ni Adrian, “ipakita mo kay Luna ang kanyang kwarto.”
Natigilan si Luna.
“Sandali…” Napatingin siya kay Adrian.
“Hiwalay ang kwarto natin?”
Bahagyang tumaas ang kilay ng lalaki.
“May problema ba?”
“A-akala ko kasi…” Hindi niya natapos ang sasabihin.
Ngunit parang naintindihan ni Adrian ang iniisip niya.
“Relax.”
Malamig ang tono nito.
“Hindi ko plano na pilitin kang maging tunay na asawa.”
Bahagyang gumaan ang pakiramdam ni Luna.
Pero sa loob-loob niya, may kakaibang lungkot din siyang naramdaman.
Ilang sandali pa ay nasa harap na siya ng isang napakalaking kwarto.
Binuksan ni Mrs. Delgado ang pinto.
Napanganga si Luna.
Mas malaki pa ito sa buong apartment nila. May malaking kama, eleganteng sofa, walk-in closet, at sariling balcony na may tanawing lungsod.
“Kung may kailangan po kayo, sabihin niyo lang sa amin,” sabi ng matanda.
“Salamat po,” sagot ni Luna.
Pagkaalis ni Mrs. Delgado, tuluyan siyang naupo sa kama. Dahan-dahan niyang hinaplos ang malambot na kumot.
“Hindi ko talaga ito pinapangarap…”
Hindi siya materyal na tao, pero hindi niya maikakaila na napakalayo ng buhay na ito sa dati niyang buhay.
Mula sa maliit na apartment… ngayon ay nasa mansyon siya ng isang bilyonaryo.
At asawa siya nito. Kahit sa papel lamang.
Samantala, nasa study room si Adrian.
Tahimik siyang nakaupo sa kanyang desk habang kinakausap sa telepono ang assistant.
“Siguraduhin mong nabayaran na lahat ng hospital bills.”
“Opo sir. Tapos na po.”
Tumango si Adrian.
“Good.”
Ibinaba niya ang telepono at tumingin sa bintana.
Tanaw mula roon ang hardin ng mansyon.
At sa di kalayuan, nakita niya si Luna na nakatayo sa balcony ng kanyang kwarto.
Tahimik. Simple. Hindi tulad ng ibang babae na nakilala niya. Walang pagpapanggap. Walang interes sa pera.
Napailing siya.
“Mapanganib…” bulong niya sa sarili.
Hindi niya dapat kalimutan. Isa lamang itong kontrata.
Kinagabihan, bumaba si Luna sa dining room.
Nang makita niya ang mahabang mesa na puno ng pagkain, muling nanlaki ang kanyang mga mata.
May steak, pasta, seafood, at kung anu-ano pang pagkain na bihira niyang makita.
“Para lang ba ito sa atin?” tanong niya.
Tumango si Adrian habang nakaupo sa kabilang dulo ng mesa.
“Oo.”
“Pero napakarami naman…”
“Sanay na sila,” sagot niya, diretso at walang halong emosyón.
Dahan-dahan umupo si Luna sa harap ng pagkain.
Tahimik silang kumain sa loob ng ilang minuto.
Hanggang sa hindi na nakatiis si Luna.
“Adrian…”
“Oo?”
“Salamat.”
Napatingin ito sa kanya.
“Para saan?”
“Sa pagbabayad ng hospital bills ng papa ko.”
Saglit na natahimik si Adrian.
“Bahagi iyon ng kasunduan.”
“Alam ko. Pero nagpapasalamat pa rin ako.”
Hindi agad sumagot si Adrian. Sa halip, tahimik lang siyang tumingin sa kanya.
May kakaibang bagay sa babaeng ito. Hindi siya sanay sa ganitong uri ng pasasalamat.
Karaniwan, kapag binibigyan niya ng pera ang isang babae… nagiging sakim ang mga ito.
Pero si Luna… parang hindi.
Pagkatapos ng hapunan, naglakad si Luna papunta sa hardin ng mansyon.
Tahimik ang gabi, maliwanag ang buwan.
Huminga siya nang malalim.
“Isang taon…” bulong niya.
Isang taon sa ganitong buhay. Kaya ba niya?
Biglang may narinig siyang yapak sa likod niya.
“Hindi ka pa natutulog?”
Napalingon siya. Si Adrian.
Nakatayo sa ilalim ng ilaw ng hardin.
“Hindi pa.”
Lumapit ito sa kanya.
“Hindi ka ba komportable dito?”
“Hindi naman… nanibago lang.”
Tumango si Adrian.
“Tama lang iyon.”
Tahimik silang dalawa sa loob ng ilang sandali.
Hanggang sa biglang nagsalita si Luna.
“Adrian.”
“Oo?”
“May tanong ako.”
“Ano iyon?”
“Bakit parang ayaw mo sa pag-ibig?”
Natigilan si Adrian. Hindi siya agad sumagot.
Tumitig sa malayo, at pagkatapos ay sinabi ang malamig na sagot:
“Dahil walang silbi iyon.”
Napakunot ang noo ni Luna.
“Paano mo nasabi?”
Bahagyang ngumiti si Adrian, pero walang saya sa ngiting iyon.
“Dahil nakita ko kung paano nito sinisira ang mga tao.”
Hindi na siya nagbigay ng paliwanag.
Tumalikod siya.
“Matulog ka na.”
Naglakad pabalik sa loob ng mansyon, iniwan si Luna na mas lalo pang naguluhan.
Habang nakatingin siya sa likod ng lalaki, may kakaibang pakiramdam sa dibdib niya.
Hindi niya alam kung bakit…
pero pakiramdam niya ay may malalim na sugat ang puso ni Adrian.
At hindi niya alam…
na sa paglipas ng mga araw, unti-unti niyang makikilala ang lalaking pinakasalan niya, at maaaring… siya rin ang maging dahilan kung bakit muling matutong magmahal ang lalaking iyon.
- Writer
