Chapter 19
737 Words
Chapter 19: Ang Katotohanang Halos Mabunyag
Tahimik ang hallway ng ospital habang nagkakaharap sina Adrian, Luna, at Marco.
Ramdam agad ang tensyon sa hangin.
Hindi inaasahan ni Luna na biglang darating si Adrian.
Lalo na’t tila seryoso ang ekspresyon nito habang nakatingin kay Marco.
“Hindi ko alam na darating ka,” sabi ni Luna sa wakas.
Lumambot nang bahagya ang mukha ni Adrian nang tumingin siya sa kanya.
“Gusto ko lang kamustahin ang papa mo.”
Ngunit agad din siyang bumalik sa pagiging seryoso nang tumingin muli kay Marco.
“Pero mukhang may kausap ka.”
Bahagyang ngumiti si Marco.
“Oo. Nag-uusap lang kami.”
“Ano ang pinag-uusapan ninyo?” malamig na tanong ni Adrian.
Napatingin si Luna kay Marco.
Naalala niya ang sinabi nito kanina.
May mga bagay na kailangan mong malaman.
Bigla siyang kinabahan.
“Marco…”
mahina niyang sabi,
“ano ang gusto mong sabihin kanina?”
Sandaling natahimik ang lalaki.
Napatingin siya kay Adrian.
Pagkatapos ay tumingin muli kay Luna.
May halong pag-aalinlangan sa kanyang mga mata.
Sa isip niya ay bumalik ang sinabi ni Vanessa kagabi.
Sabihin mo ang totoo.
Kapag nalaman niya ang tungkol sa kontrata, kusang lalayo si Luna kay Adrian.
Ngunit habang nakatingin siya kay Luna…
bigla siyang nag-alinlangan.
Hindi niya gustong masaktan ang babae.
“Wala iyon,” sabi ni Marco sa huli.
Bahagyang nanlaki ang mata ni Luna.
“Sigurado ka?”
“Oo.”
Ngumiti siya nang pilit.
“Concern lang ako sa’yo.”
Tahimik si Adrian habang nakamasid sa kanila.
Ramdam niyang may tinatago si Marco.
At hindi niya nagustuhan iyon.
“Kung wala na kayong pag-uusapan,” sabi ni Adrian,
“mas mabuting umalis ka na.”
Malamig ang boses niya.
Bahagyang napataas ang kilay ni Marco.
“Hindi naman ikaw ang may-ari ng ospital.”
“Pero asawa ko siya.”
Diretso ang sagot ni Adrian.
Nanahimik ang paligid.
Napatingin si Luna sa kanya.
Sa paraan ng pagsabi niya…
parang hindi na ito tungkol sa kontrata.
Napabuntong-hininga si Marco.
“Sige.”
Tumingin siya kay Luna.
“Mag-ingat ka.”
“Salamat sa pagbisita.”
Bahagyang ngumiti si Luna.
Pagkatapos ay naglakad na si Marco palayo.
Ngunit bago tuluyang lumiko sa dulo ng hallway ay napahinto siya sandali.
Tumingin siya pabalik kina Adrian at Luna.
May kung anong bumigat sa kanyang dibdib.
Hindi pa ito tapos.
Samantala, naiwan sina Adrian at Luna sa hallway.
Tahimik ang ilang segundo.
Hanggang sa nagsalita si Luna.
“Adrian.”
“Oo?”
“Bakit ka nandito talaga?”
Napatingin siya sa kanya.
“Sinabi ko na.”
“Para kamustahin ang papa ko?”
“Oo.”
Ngunit napansin ni Luna ang kakaibang tensyon sa kanyang mukha.
“Hindi lang iyon, di ba?”
Hindi agad sumagot si Adrian.
Sa totoo lang…
nakatanggap siya ng mensahe kanina mula kay Vanessa.
“Nasa hospital si Marco. Baka may sabihin siya kay Luna.”
At iyon ang dahilan kung bakit agad siyang pumunta.
“Tara,” sabi ni Adrian sa wakas.
“Babalik tayo sa kwarto ng papa mo.”
Ngunit bago sila makalakad ay muling nagsalita si Luna.
“Adrian.”
Huminto siya.
“Ano?”
“May tinatago ka ba sa akin?”
Nanlamig ang katawan ng lalaki.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
“Parang may gusto sabihin si Marco kanina.”
Tahimik ang hallway.
“Pero parang ayaw niyang sabihin dahil nandito ka.”
Mabigat ang tingin ni Luna sa kanya.
“May kinalaman ba iyon sa kasal natin?”
Hindi agad nakasagot si Adrian.
Hindi niya alam kung paano haharapin ang tanong.
Dahil alam niyang…
kapag nalaman ni Luna ang totoo…
posibleng mawala siya sa kanya.
At iyon ang bagay na hindi niya handang mangyari.
Samantala, sa labas ng ospital…
nakasandal si Marco sa kanyang kotse habang hawak ang phone niya.
May bagong mensahe.
Mula kay Vanessa.
“Nasabi mo na ba?”
Matagal siyang nakatitig sa screen bago sumagot.
“Hindi pa.”
Halos agad dumating ang reply.
“Bakit?”
Huminga nang malalim si Marco bago mag-type.
“Hindi pa siya handa.”
Sa kabilang dulo ng lungsod…
bahagyang ngumiti si Vanessa habang binabasa ang mensahe.
“Hindi siya handa?”
Mahina niyang bulong.
“Hindi mahalaga kung handa siya o hindi.”
Dahil sa isip niya…
malapit nang mabunyag ang lihim nina Adrian at Luna.
At kapag nangyari iyon…
sigurado siyang babagsak ang kasal nila.
- Writer
