Chapter 18
697 Words
Chapter 18: Ang Simula ng Intriga
Kinabukasan ng umaga ay tila normal lamang ang lahat sa mansyon.
Maagang bumangon si Luna at dumiretso sa kusina upang kumuha ng kape. Tahimik ang paligid at ramdam niya ang malamig na simoy ng hangin mula sa hardin.
Ngunit kahit tahimik ang umaga, hindi tahimik ang isip niya.
Paulit-ulit niyang naaalala ang nangyari sa charity event kagabi.
Ang paraan ng paghawak ni Adrian sa kanyang kamay.
Ang galit nito kay Vanessa.
At ang paraan ng pagsabi nito na asawa niya si Luna.
Napabuntong-hininga siya.
Hindi dapat ako naaapektuhan.
Kontrata lang iyon.
Isang kasunduan.
Walang emosyon.
Pero habang iniisip niya iyon ay may kung anong kumikirot sa kanyang dibdib.
Pagpasok niya sa dining room ay nadatnan niya si Adrian na nagkakape habang nagbabasa ng mga balita sa tablet.
Mukhang seryoso tulad ng dati.
“Good morning,” bati ni Luna habang umupo sa mesa.
Bahagyang tumingin si Adrian.
“Good morning.”
Tahimik silang kumain sa loob ng ilang minuto.
Hanggang sa nagsalita si Adrian.
“May plano ka ba ngayon?”
Napatingin si Luna sa kanya.
“Wala naman.”
Tumango ang lalaki.
“Kung gusto mo, pwede kang pumunta sa hospital mamaya.”
“Sa hospital?”
“Oo. Para sa papa mo.”
Biglang napangiti si Luna.
“Talaga?”
“Oo.”
“Salamat, Adrian.”
Sandaling tumigil ang lalaki bago sumagot.
“Walang anuman.”
Makalipas ang ilang oras ay nasa hospital na si Luna.
Masayang binati siya ng kanyang ama nang makita siya.
“Luna!”
“Papa!”
Lumapit siya at niyakap ang matanda.
“Kumusta ka na?”
“Mas okay na ako.”
Napangiti si Luna.
Habang nag-uusap sila ay may kumatok sa pinto ng kwarto.
“Pwede bang pumasok?”
Napalingon si Luna.
Nanlaki ang mata niya.
“Marco?”
Ngumiti ang lalaki habang papasok.
“Hello.”
“Anong ginagawa mo dito?” tanong ni Luna.
“Bumisita lang.”
Lumapit siya sa kama ng ama ni Luna.
“Good afternoon po.”
“Ah, ikaw pala yung kaibigan ni Luna,” sabi ng matanda.
“Opo.”
Ngumiti si Marco.
“Napadaan lang po ako.”
Ngunit napansin ni Luna na tila may gusto itong sabihin.
Maya-maya ay nagpaalam muna ang ama niya na matulog.
Kaya lumabas sila ni Marco sa hallway.
“Ano ang kailangan mo?” tanong ni Luna.
Hindi agad sumagot si Marco.
Sa halip ay tumingin siya sa kanya nang seryoso.
“Masaya ka ba?”
Nagulat si Luna.
“Ano?”
“Sa kasal mo.”
Napakunot ang noo niya.
“Bakit mo tinatanong?”
Huminga nang malalim si Marco.
“Luna…”
mahina niyang sabi,
“may mga bagay na kailangan mong malaman.”
Nanlamig ang katawan ni Luna.
“Anong bagay?”
Ngunit bago pa makapagsalita si Marco ay may narinig silang pamilyar na boses.
“Marco.”
Pareho silang napalingon.
Nakatayo si Adrian sa dulo ng hallway.
Malamig ang kanyang ekspresyon habang nakatingin sa kanila.
Hindi inaasahan ni Luna na darating siya sa hospital.
“Adrian?”
Lumapit ang lalaki sa kanila.
“Ano ang ginagawa mo dito?” tanong niya kay Marco.
Ngumiti ito nang bahagya.
“Bumisita lang.”
Malamig ang sagot ni Adrian.
“Hindi ka kailangan dito.”
Napansin ni Luna ang tensyon sa pagitan nilang dalawa.
“Adrian…”
Ngunit hindi siya pinansin ng lalaki.
Diretso itong tumingin kay Marco.
“Kung may sasabihin ka kay Luna…”
mahina ngunit mabigat ang boses niya,
“mas mabuting sabihin mo sa harap ko.”
Tahimik ang hallway.
Napatingin si Marco kay Luna.
Para bang nag-aalangan.
Sa isip niya ay bumalik ang sinabi ni Vanessa kagabi.
Sabihin mo ang totoo.
Ngunit nang makita niya ang inosenteng mukha ni Luna…
bigla siyang nagduda.
Handa ba siyang marinig ang katotohanan?
Samantala, mahigpit na nakatingin si Adrian kay Marco.
May kakaibang kaba sa kanyang dibdib.
Para bang may masamang mangyayari.
At sa unang pagkakataon…
natakot siya.
Natakot na baka may magsabi kay Luna ng bagay na matagal na nilang itinatago.
Ang lihim ng kanilang kasal.
Ang kontrata.
At kapag nalaman iyon ni Luna…
maaaring mawala siya sa buhay ni Adrian nang tuluyan.
- Writer
