Chapter 17
704 Words
Chapter 17: Ang Lihim na Plano
Tahimik ang biyahe pauwi sa mansyon matapos ang charity event.
Nakatingin lamang si Luna sa labas ng bintana ng kotse habang pinagmamasdan ang mga ilaw ng lungsod na unti-unting dumaraan.
Maraming tanong ang gumugulo sa kanyang isip.
Ang mga sinabi ni Vanessa.
Ang kakaibang pag-uugali ni Adrian.
At higit sa lahat…
ang sariling damdamin na unti-unti niyang nararamdaman.
Hindi ito dapat mangyari.
Paulit-ulit niyang paalala sa sarili.
Kontrata lang ang kasal nila.
Pagkatapos ng isang taon, matatapos din ang lahat.
Samantala, si Adrian ay tahimik na nagmamaneho.
Paminsan-minsan ay napapatingin siya kay Luna.
Napansin niyang tila malalim ang iniisip nito.
“Ano ang iniisip mo?” tanong niya sa wakas.
Bahagyang napalingon si Luna.
“Wala naman.”
“Sigurado ka?”
“Oo.”
Ngunit alam ni Adrian na hindi iyon totoo.
May kung anong bumabagabag sa kanya.
Pagdating nila sa mansyon ay agad bumaba si Luna sa kotse.
Sumunod si Adrian.
Habang papasok sila sa loob ng bahay ay biglang nagsalita ang babae.
“Adrian.”
Huminto siya.
“Ano?”
“Salamat.”
Napakunot ang noo niya.
“Para saan?”
“Kanina.”
“Sa pagprotekta sa akin kay Vanessa.”
Sandaling natahimik si Adrian bago sumagot.
“Responsibilidad ko iyon.”
Napangiti nang bahagya si Luna.
“Alam ko.”
Ngunit bago pa siya makapagsalita muli ay nagpaalam na siya.
“Matutulog na ako. Pagod na rin ako.”
Tumango si Adrian.
“Good night.”
“Good night.”
Ngunit habang paakyat si Luna sa hagdan ay may kung anong kakaibang pakiramdam sa kanyang dibdib.
Hindi niya alam kung bakit…
pero parang may nagbabago sa pagitan nilang dalawa.
At iyon ang bagay na lalong nagpapagulo sa kanya.
Samantala, sa kabilang bahagi ng lungsod…
nakaupo si Vanessa sa loob ng isang mamahaling restaurant.
May hawak siyang wine glass habang tahimik na nakatingin sa lalaking nasa tapat niya.
Si Marco.
“Hindi ko inaasahan na makikipagkita ka sa akin,” sabi ng lalaki.
Ngumiti si Vanessa.
“May gusto lang akong pag-usapan.”
“Tungkol kina Adrian at Luna?”
Bahagyang natawa si Vanessa.
“Matalino ka talaga.”
Napabuntong-hininga si Marco.
“Anong balak mo?”
Sandaling natahimik ang babae bago sumagot.
“Gusto kong matapos ang kasal nila.”
Diretso ang kanyang boses.
Napatingin si Marco sa kanya.
“At bakit mo ako kinakausap tungkol diyan?”
“Dahil alam kong may gusto ka kay Luna.”
Nanlaki ang mata ni Marco.
“Huwag kang magkunwari.”
Ngumiti si Vanessa.
“Nakikita ko kung paano ka tumingin sa kanya.”
Tahimik si Marco.
Hindi niya itinanggi.
“Kung ganoon…”
patuloy ni Vanessa,
“pareho tayong may gusto.”
“Ano ang ibig mong sabihin?”
“Simple lang.”
Inilapag niya ang wine glass sa mesa.
“Tutulungan mo akong paghiwalayin sila.”
“At kapalit…”
bahagyang ngumiti siya,
“mapapasaiyo si Luna.”
Nanlamig ang ekspresyon ni Marco.
“Tingin mo papayag ako sa ganun?”
“Hindi mo ba siya gusto?”
Tahimik ang lalaki.
Pagkatapos ng ilang segundo ay nagsalita siya.
“Ayaw kong saktan si Luna.”
“Hindi siya masasaktan.”
Ngumiti si Vanessa nang malamig.
“Malalaman lang niya ang katotohanan.”
“Ano?”
Lumapit siya nang bahagya.
“Ang tungkol sa kontrata.”
Nanlaki ang mata ni Marco.
“Ano ang sinasabi mo?”
“Tingin mo ba mananatili si Luna kapag nalaman ng lahat na kontrata lang ang kasal nila?”
Tahimik ang buong mesa.
Unti-unting napagtanto ni Marco ang ibig sabihin ng plano niya.
At kahit ayaw niyang aminin…
alam niyang may posibilidad na gumana iyon.
Samantala, sa mansyon…
nakahiga si Luna sa kama ngunit hindi pa rin makatulog.
Hindi niya mapigilan ang isipin si Adrian.
Ang paraan ng paghawak nito sa kanyang kamay.
Ang paraan ng pagprotekta nito sa kanya kay Vanessa.
At ang mga salitang halos parang…
selos.
Napapikit siya.
Huwag kang mahulog, Luna.
Pero hindi niya napansin…
na sa kabilang kwarto…
nakaupo si Adrian sa kanyang balcony habang nakatingin sa buwan.
At sa unang pagkakataon sa matagal na panahon…
hindi negosyo ang laman ng isip niya.
Kundi isang babae na hindi niya inaasahang magiging mahalaga sa kanya.
- Writer
