Chapter 16
855 Words
Chapter 16: Ang Emosyon na Hindi Maitanggi
Nanatiling tahimik ang hallway ng hotel matapos ang sinabi ni Adrian.
“Ayokong may ibang lalaking humahawak sa’yo.”
Parang umalingawngaw sa isip ni Luna ang mga salitang iyon. Hindi siya agad nakapagsalita; nakatayo lamang siya, nakatingin kay Adrian, sinusubukang unawain ang bigat ng kanyang mga salita.
Para sa isang sandali, tila napagtanto rin ng lalaki ang bigat ng kanyang sinabi. Bahagyang tumigas ang kanyang panga, para bang gusto niyang bawiin ang lumabas na salita.
“Adrian…”
Mahinang tawag ni Luna.
Ngunit agad siyang nagdagdag:
“Huwag mo nang isipin iyon.”
Napakunot ang noo ni Adrian.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Wala iyon.”
Malamig ang boses ng lalaki.
“Bilang asawa mo, responsibilidad kong protektahan ka.”
Parang may kung anong bumigat sa dibdib ni Luna sa sagot nito.
“Protektahan?”
“Oo.”
“Yun lang?”
Napatingin si Adrian sa kanya.
“Anong gusto mong sabihin?”
Hindi agad sumagot si Luna. Hindi niya rin alam kung bakit siya nagtatanong. Siguro ay umaasa siya sa ibang sagot… Ngunit sa huli, napailing siya.
“Wala.”
Pagbalik nila sa ballroom ay tila walang nangyari, ngunit halata pa rin ang tensyon sa pagitan nila.
Tahimik lang si Adrian habang nakikipagusap sa ilang business partners. Samantala, nakatayo si Luna sa tabi niya, at paminsan-minsan ay may lumalapit na mga tao upang bumati sa kanila.
“Mrs. Villanueva, ang ganda ninyo ngayong gabi.”
“Salamat po.”
Ngunit kahit nakangiti, magulo pa rin ang isip ni Luna. Hindi niya maiwasang balikan ang sinabi ni Adrian: Ayokong may ibang lalaking humahawak sa’yo.
Kung kontrata lang ang kasal nila… bakit parang may ibang ibig sabihin ang mga salitang iyon?
Maya-maya, nagsimula na ang programa ng charity event. Tumayo si Adrian sa stage upang magbigay ng maikling speech. Tahimik na nakinig si Luna habang pinapanood siya.
“Magandang gabi sa inyong lahat,” sabi ng lalaki.
“Salamat sa inyong suporta sa Villanueva Foundation.”
Malinaw at matatag ang boses niya. Halatang sanay sa ganitong uri ng event. Habang nagsasalita, hindi maiwasan ni Luna na pagmasdan siya—ang kumpiyansa, ang presensya, at ang paraan ng paggalaw niya sa harap ng maraming tao.
Bigla niyang naisip…
Talagang ibang mundo ito. Isang mundong hindi ko kinabibilangan.
Pagkatapos ng speech, bumalik si Adrian sa kanilang mesa.
“Okay ka lang?” tanong niya kay Luna.
Tumango siya.
“Oo.”
“Pagod ka na ba?”
“Hindi naman.”
Ngunit bago pa sila makapag-usap muli, may lumapit na babae sa kanila.
“Adrian.”
Nanlamig ang ekspresyon ni Luna nang makita kung sino iyon. Si Vanessa, nakasuot ng pulang gown na lalong nagbigay-diin sa kanyang kagandahan.
“Maganda ang speech mo,” sabi nito.
“Salamat.”
Malamig ang sagot ni Adrian.
Pagkatapos, tumingin si Vanessa kay Luna.
“Hindi ka ba napapagod sa ganitong klaseng buhay?”
Napakunot ang noo ni Luna.
“Ano?”
“Ang mundo ni Adrian,” ngumiti ang babae.
“Mahirap makisabay dito.”
Bago pa makasagot si Luna, nagsalita si Adrian.
“Vanessa.”
Babala ang tono ng boses niya. Ngunit tila hindi pinansin ni Vanessa ang babala.
“Sigurado akong hindi ito ang buhay na nakasanayan mo.”
Tahimik si Luna, alam niyang may katotohanan ang sinasabi nito.
Ngunit biglang hinawakan ni Adrian ang kamay ni Luna—mahigpit, at diretsong tumingin kay Vanessa.
“Kung may problema ka, sa akin mo sabihin. Pero huwag mong idamay ang asawa ko.”
Bahagyang nagulat si Luna sa ginawa niya. Malamig ang tingin ni Adrian sa dating kasintahan.
Nanahimik si Vanessa sandali, at pagkatapos ay ngumiti.
“Relax. Hindi naman ako nang-aaway.”
Ngunit bago tuluyang umalis, bumulong siya kay Luna.
“Mag-ingat ka.”
Nanlamig ang katawan ni Luna.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
Ngunit nakatalikod na si Vanessa.
Pagkalipas ng ilang minuto, nagpaalam na si Adrian na uuwi na sila. Tahimik ang biyahe pauwi sa mansyon.
Habang nagmamaneho si Adrian, napansin niyang tahimik si Luna.
“Ano ang iniisip mo?”
Napatingin siya sa bintana bago sumagot.
“Iniisip ko lang…”
“Ano?”
“Kung hanggang kailan ko kayang makisabay sa mundo mo.”
Napakunot ang noo ni Adrian.
“Anong ibig mong sabihin?”
Huminga nang malalim si Luna.
“Hindi ako kagaya ng mga babaeng nakapaligid sa’yo. Hindi ako mayaman. Hindi ako sanay sa mga ganitong event.”
Saglit na natahimik ang kotse.
Hanggang sa nagsalita si Adrian.
“Hindi ko hinahanap ang mga bagay na iyon.”
Napatingin si Luna sa kanya.
“Kung ganoon… ano ang hinahanap mo?”
Tahimik si Adrian. Nahihirapan siyang sagutin ang tanong, dahil sa totoo lang, hindi rin niya alam ang sagot.
Ang alam lang niya ay isang bagay—at iyon ay: sa bawat araw na lumilipas, mas lalo niyang ayaw mawala si Luna sa buhay niya. At iyon ang bagay na pinakanatatakot siyang aminin.
Kung gusto mo, puwede rin natin gumawa ng mas intensified version ng chapter na may internal monologue ni Luna at Adrian’s subtle gestures, para mas ramdam ang tensyon at kilig.
- Writer
