Chapter 15
909 Words
Chapter 15: Ang Unang Selos
Nagpapatuloy ang musika sa loob ng grand ballroom habang dahan-dahang umiikot sa dance floor sina Luna at Adrian.
Mahinahon ang tugtog ng piano habang nakahawak si Adrian sa baywang ni Luna.
Para kay Luna, pakiramdam niya ay parang panaginip ang lahat.
Ang maliwanag na chandelier sa kisame.
Ang elegante at mamahaling lugar.
At ang lalaking nasa harap niya ngayon.
Hindi niya akalain na darating ang araw na sasayaw siya sa gitna ng isang engrandeng event bilang asawa ng isa sa pinakamakapangyarihang negosyante sa lungsod.
“Relax.”
Mahinang sabi ni Adrian habang napansin ang tensyon sa katawan niya.
“Tumingin ka lang sa akin.”
Napatingala si Luna.
Nagtama ang kanilang mga mata.
At sa ilang sandali ay tila nawala ang ingay ng buong ballroom.
Para bang silang dalawa lamang ang naroon.
Ngunit sa kabilang dulo ng ballroom ay may dalawang taong nakamasid sa kanila.
Isa doon ay si Vanessa.
Ang isa naman ay si Marco.
Bahagyang ngumiti si Marco habang nakatingin kina Adrian at Luna.
“Hindi ko akalaing marunong pala sumayaw si Adrian.”
Malamig na sagot ni Vanessa, “Hindi lang ikaw ang maraming hindi alam tungkol sa kanya.”
“Talaga?”
“Matagal ko siyang nakasama.”
Napatingin si Marco sa kanya.
“Pero mukhang hindi ikaw ang kasama niya ngayon.”
Bahagyang nagdilim ang mata ni Vanessa.
Matapos ang sayaw ay bumalik sina Adrian at Luna sa kanilang mesa.
“Okay ka lang?” tanong ni Adrian.
Tumango si Luna.
“Oo.”
“Hindi ka ba nahihilo?”
“Hindi naman.”
Ngunit bago pa sila makapagpatuloy sa pag-uusap ay may lumapit sa kanila.
“Luna?”
Napalingon siya.
At agad siyang napangiti.
“Marco?”
Nakasuot ito ng itim na suit at mukhang komportable sa loob ng ballroom.
“Hindi ko akalaing nandito ka,” sabi nito.
“Naimbitahan ako ng isang kaibigan.”
Pagkatapos ay tumingin siya kay Adrian.
“Adrian.”
Malamig ang sagot ng lalaki.
“Marco.”
Halata agad ang tensyon sa pagitan ng dalawa.
“Ang ganda mo ngayong gabi, Luna,” sabi ni Marco.
“Salamat.”
Ngunit napansin ni Luna na biglang tumahimik si Adrian sa tabi niya.
Tahimik itong nakatingin lamang kay Marco.
Parang may kung anong kumukulo sa loob nito.
“Pwede ba kitang maimbitahan sa isang sayaw?” tanong ni Marco kay Luna.
Nanlaki ang mata niya.
“Ako?”
“Oo.”
Bago pa siya makasagot ay nagsalita si Adrian.
“Hinding-hindi.”
Malamig ang boses niya.
Napatingin si Marco sa kanya.
“Bakit?”
“Dahil asawa ko siya.”
Bahagyang ngumiti si Marco.
“Sayaw lang naman.”
“Hindi.”
Diretso ang sagot ni Adrian.
Tahimik ang ilang segundo.
Hanggang sa napabuntong-hininga si Luna.
“Adrian…”
Tumayo siya.
“Okay lang. Sayaw lang naman.”
Nanlaki ang mata ni Adrian.
“Luna.”
Ngunit huli na.
Hinawakan na ni Marco ang kamay niya at dinala siya sa dance floor.
Habang nagsasayaw sina Luna at Marco ay nakaupo lamang si Adrian sa mesa.
Mahigpit ang hawak niya sa baso ng wine.
Hindi niya maalis ang tingin sa dalawa.
Sa paraan ng pagngiti ni Luna.
Sa paraan ng pakikipag-usap ni Marco habang sumasayaw sila.
May kung anong kumikirot sa dibdib ni Adrian.
Isang pakiramdam na hindi niya kayang ipaliwanag.
Hanggang sa may umupo sa tabi niya.
Si Vanessa.
“Tingnan mo.”
Mahina nitong sabi habang nakatingin sa dance floor.
“Bagay sila.”
Hindi sumagot si Adrian.
“Hindi ka ba nasasaktan?”
Malamig ang sagot niya.
“Bakit ako masasaktan?”
Ngumiti si Vanessa.
“Dahil mukhang nagseselos ka.”
Biglang tumingin si Adrian sa kanya.
“Hindi.”
“Sigurado ka?”
Tinuro ni Vanessa ang kamay niya.
“Halos mabasag na ang wine glass na hawak mo.”
Napatingin si Adrian sa sarili niya.
Tama nga ito.
Mahigpit ang hawak niya sa baso.
Samantala sa dance floor ay napansin ni Luna ang seryosong mukha ni Marco.
“May problema ba?” tanong niya.
“Meron.”
“Ano?”
Tumingin si Marco sa kanya.
“Hindi ka masaya.”
Nagulat si Luna.
“Ha?”
“Napapansin ko.”
Mahina nitong sabi.
“Pinipilit mo lang maging okay.”
Napangiti siya nang bahagya.
“Okay lang ako.”
Umiling si Marco.
“Kung sakaling saktan ka niya…”
mahina nitong sabi,
“nandito lang ako.”
Natigilan si Luna.
“Marco…”
Ngunit bago pa sila makapag-usap pa ay may biglang humawak sa braso ni Luna.
Si Adrian.
Malamig ang kanyang mga mata habang nakatingin kay Marco.
“Tapos na ang sayaw.”
Nanlamig ang paligid.
“Adrian—” sabi ni Luna.
Ngunit hinila na siya ng lalaki palayo sa dance floor.
Pagdating nila sa isang tahimik na bahagi ng hallway ay binitawan niya ang kamay ng babae.
“Anong problema mo?” tanong ni Luna.
“Hindi ko gusto ang lalaking iyon.”
“Kaibigan mo siya.”
“Hindi na.”
Napakunot ang noo ni Luna.
“Adrian, sayaw lang iyon.”
“Hindi iyon ang punto.”
“Ano kung ganoon?”
Tahimik ang ilang segundo.
Hanggang sa biglang sinabi ni Adrian ang bagay na kahit siya ay hindi inaasahang lalabas sa kanyang bibig.
“Dahil ayokong may ibang lalaking humahawak sa’yo.”
Nanlaki ang mata ni Luna.
At sa sandaling iyon…
pareho nilang napagtanto ang isang bagay.
Hindi na simpleng kontrata ang kasal nila.
- Writer
