Chapter 14
863 Words
Chapter 14: Ang Gabing Hindi Inaasahan
Abala ang buong mansyon sa paghahanda para sa charity event.
Sa loob ng kwarto ay nakatayo si Luna sa harap ng malaking salamin habang hawak ang eleganteng gown na ipinadala ni Adrian.
Isang mahabang dark blue evening gown na may simpleng disenyo ngunit napaka-elegante.
Hindi siya sanay sa ganitong klaseng damit.
Karaniwan ay simple lang ang suot niya.
Napabuntong-hininga siya.
“Talaga bang kailangan kong pumunta?”
Mahina niyang tanong sa sarili.
Ngunit naalala niya ang sinabi ni Adrian kanina.
“Dahil asawa kita.”
Kahit kontrata lang iyon…
kailangan niyang gampanan ang papel niya.
Pagkalipas ng ilang minuto ay bumaba siya sa sala.
Nang makita siya ni Adrian ay sandaling natigilan ang lalaki.
Tahimik siyang nakatingin kay Luna.
Ang simpleng babae na nakilala niya noon ay ibang-iba ang dating ngayon.
Ang buhok nito ay nakalugay nang maayos, habang ang eleganteng gown ay lalong nagbigay ng ganda sa kanyang natural na anyo.
“Okay lang ba?” tanong ni Luna nang mapansin ang titig niya.
Hindi agad sumagot si Adrian.
Sa halip ay dahan-dahan siyang lumapit.
“Maganda ka.”
Nanlaki ang mata ni Luna.
Hindi niya inaasahan ang papuri.
“Salamat…”
Mahina niyang sagot.
Ilang sandali pa ay nakarating na sila sa hotel kung saan ginaganap ang charity event.
Maraming kilalang personalidad ang naroon.
Mga negosyante.
Mga socialite.
At mga taong may kapangyarihan sa lungsod.
Pagpasok pa lamang nila ay maraming mata na ang nakatingin sa kanila.
“Si Adrian Villanueva iyon.”
“At iyon ba ang asawa niya?”
“Hindi ba ordinaryong babae lang iyon?”
Mahinang bulungan ang naririnig ni Luna.
Bahagyang nanlamig ang kanyang mga kamay.
Napansin iyon ni Adrian.
Kaya walang sabi-sabi ay hinawakan niya ang kamay ni Luna.
“Relax.”
Mahina niyang sabi.
“Kasama mo ako.”
Habang naglalakad sila sa loob ng ballroom ay may lumapit sa kanila.
Isang matandang lalaki na nakangiti.
“Adrian!”
“Mr. Castillo,” sagot ni Adrian habang nakipagkamay.
“Hindi mo pa ipinapakilala ang magandang babaeng kasama mo.”
Napatingin si Adrian kay Luna bago nagsalita.
“Asawa ko.”
Nanlaki ang mata ng matanda.
“Ah! So siya pala ang sikat na Mrs. Villanueva.”
Ngumiti si Luna nang magalang.
“Nice to meet you po.”
Ngunit habang nag-uusap sila ay may isang pares ng mata na nakatingin mula sa kabilang dulo ng ballroom.
Si Vanessa.
Nakatayo siya habang hawak ang isang wine glass.
At nang makita niyang magkahawak-kamay sina Adrian at Luna…
bahagyang nagdilim ang kanyang ekspresyon.
“Interesting.”
Mahina niyang sabi.
“Talagang ginagampanan mo ang papel mo, Luna.”
Ngunit hindi siya nagtagal sa pagmasid.
Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa kanila.
Napansin agad ni Luna ang paglapit ni Vanessa.
Biglang bumilis ang t***k ng kanyang puso.
“Adrian.”
Mahina niyang bulong.
Napatingin si Adrian sa direksyong tinitingnan niya.
At agad niyang nakita ang dating kasintahan.
“Vanessa.”
Lumapit ang babae na may eleganteng ngiti.
“Good evening.”
Malamig ang boses ni Adrian.
“Hindi ko alam na pupunta ka.”
“Charity event ito.”
Sabi ni Vanessa.
“Syempre nandito ako.”
Pagkatapos ay tumingin siya kay Luna.
“Hello ulit.”
Mahina ang ngiti nito.
“Hello.”
Tahimik ang ilang segundo.
Hanggang sa nagsalita si Vanessa.
“Maganda ang gown mo.”
“Salamat.”
“Pero…”
bahagya siyang ngumiti,
“hindi ka pa rin bagay sa mundong ito.”
Nanlamig ang paligid.
Napahigpit ang hawak ni Luna sa kamay ni Adrian.
Bago pa siya makapagsalita ay nagsalita si Adrian.
“Enough, Vanessa.”
Malamig ang boses niya.
“Hindi kita inimbitahan para mang-insulto.”
Ngumiti si Vanessa.
“Relax.”
Pagkatapos ay tumingin siya kay Luna.
“Tingnan natin kung hanggang kailan ka magtatagal sa tabi niya.”
Pagkaalis ni Vanessa ay nanatiling tahimik si Luna.
Napansin iyon ni Adrian.
“Hayaan mo siya.”
Mahina niyang sabi.
“Sanay na ako.”
“Hindi ka dapat masanay.”
Napatingin si Luna sa kanya.
“Ano?”
“Hindi ko hahayaang bastusin ka ng kahit sino.”
Bahagyang natigilan si Luna.
Hindi niya alam kung bakit…
pero biglang uminit ang kanyang pisngi.
Maya-maya ay nagsimula na ang sayawan sa ballroom.
Lumapit si Adrian kay Luna.
“Sumayaw tayo.”
Nanlaki ang mata niya.
“Ako?”
“Oo.”
“H-Hindi ako marunong.”
Bahagyang ngumiti si Adrian.
“Ako ang bahala.”
Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ni Luna at dinala siya sa gitna ng dance floor.
Habang nagsisimula ang musika ay hinawakan niya ang baywang ng babae.
“Relax.”
Mahina niyang sabi.
“Tumingin ka lang sa akin.”
Unti-unting sumabay si Luna sa galaw niya.
At sa unang pagkakataon…
nakalimutan niya ang lahat ng tao sa paligid.
Para bang silang dalawa lang ang naroon.
Ngunit mula sa malayo…
mahigpit na hawak ni Vanessa ang kanyang wine glass.
Galit ang kanyang mga mata habang pinapanood ang dalawa.
“Hindi ito matatapos ng ganito.”
Mahina niyang bulong.
Dahil sa isip niya…
may plano na siyang sisira sa kasal nina Adrian at Luna.
At sa gabing iyon…
magsisimula na ang kanyang laro.
- Writer
