Chapter 13
831 Words
Chapter 13: Ang Hindi Maipaliwanag na Pag-aalala
Maagang nagising si Luna kinabukasan. Hindi pa sumisikat nang tuluyan ang araw nang magmulat siya ng mga mata. Tahimik ang buong mansyon, at tanging mahihinang huni lamang ng mga ibon mula sa hardin ang maririnig.
Ngunit kahit tahimik ang paligid, magulo naman ang isip niya.
Paulit-ulit niyang naaalala ang sinabi ni Adrian kagabi.
“Kung dumating ang araw na matapos ang kontrata natin… ano ang gagawin mo?”
Hindi niya maintindihan kung bakit niya iyon tinanong. Hindi ba malinaw na mula pa sa simula ang kasunduan nila?
Isang taon.
Isang taon lang na kasal sa papel.
Pagkatapos noon, maghihiwalay na sila at babalik sa kanya-kanyang buhay.
Simple.
Pero habang iniisip iyon ni Luna, may kung anong kirot sa kanyang dibdib na hindi niya maipaliwanag.
Mabilis niyang ipinilig ang ulo niya.
“Huwag kang mag-isip ng kung anu-ano,” mahina niyang sabi sa sarili.
Tumayo siya mula sa kama at naghanda para sa umaga.
Pagbaba niya sa dining room ay nakita na niya si Adrian na nakaupo sa mesa. Nakasuot na ito ng dark gray suit habang nagbabasa ng mga dokumento sa tablet.
Mukhang abala na naman sa trabaho.
Hindi napigilan ni Luna ang mapangiti nang bahagya.
Ganito talaga siguro ang buhay ng isang CEO.
“Good morning,” bati niya habang papalapit sa mesa.
Bahagyang tumingin si Adrian sa kanya.
“Good morning.”
Umupo si Luna sa tapat niya habang inilalagay ng kasambahay ang almusal sa mesa.
Tahimik silang kumain sa loob ng ilang minuto.
Hanggang sa nagsalita si Adrian.
“May lakad ka ba ngayon?”
Napatingin si Luna sa kanya.
“Wala naman. Bakit?”
“May charity event mamayang gabi.”
“Charity event?”
Tumango si Adrian.
“Event iyon ng Villanueva Foundation. Maraming investors at partners ang pupunta.”
Napaisip si Luna.
“Okay… pero bakit mo sinasabi sa akin?”
Diretsong tumingin si Adrian sa kanya.
“Dahil sasama ka.”
Nanlaki ang mata ni Luna.
“Ako?”
“Oo.”
“Bakit?”
“Dahil asawa kita.”
Parang nahirapan siyang huminga sa sagot nito.
“Pero kontrata lang naman—”
Naputol siya nang biglang magsalita si Adrian.
“Huwag mong sasabihin ang salitang iyon sa harap ng ibang tao.”
Malamig ang boses ng lalaki.
“Sa harap ng mundo, asawa kita.”
Natahimik si Luna.
May kung anong bigat sa paraan ng pagsabi nito.
Makalipas ang ilang minuto ay natapos na ang almusal.
Tumayo si Adrian at kinuha ang kanyang coat.
“Maghahanda ka mamaya.”
“Adrian.”
Huminto siya.
“Ano?”
“Sigurado ka bang kailangan kong sumama?”
Tumingin siya sa kanya nang diretso.
“Oo.”
“Bakit?”
“Dahil kailangan nilang makita na maayos ang kasal natin.”
Napakunot ang noo ni Luna.
“Para sa negosyo?”
“Para sa lahat.”
Pagkatapos ay naglakad na palabas si Adrian.
Iniwan si Luna na nag-iisip.
Habang nasa kotse papunta sa opisina ay tahimik lamang si Adrian.
Pero sa isip niya ay maraming tanong.
Hindi niya maintindihan kung bakit parang may kung anong nagbago sa kanya nitong mga nakaraang araw.
Bakit siya naiinis kapag may ibang lalaking lumalapit kay Luna?
Bakit siya nag-aalala kapag wala ito sa tabi niya?
At higit sa lahat…
bakit parang ayaw niyang isipin ang araw na matatapos ang kontrata nila?
Napahigpit ang hawak niya sa manibela.
Hindi ito dapat mangyari.
Hindi siya dapat madala ng emosyon.
Ang kasal na ito ay isang kasunduan lamang.
Walang higit pa.
Samantala, sa mansyon ay nasa hardin si Luna.
Umupo siya sa maliit na bench habang nakatingin sa mga bulaklak.
Tahimik ang paligid.
Ngunit hindi tahimik ang kanyang puso.
Bigla niyang naalala ang eksena sa ospital ilang araw na ang nakalipas.
Ang galit sa mukha ni Adrian nang makita siya kasama si Marco.
At ang paraan ng paghawak nito sa kanyang braso.
Para bang…
ayaw nitong may lumalapit sa kanya.
Napabuntong-hininga siya.
Hindi…
Hindi iyon posible.
Hindi nagseselos si Adrian.
Hindi siya ang tipo ng lalaking ganoon.
Habang nag-iisip si Luna ay may narinig siyang boses sa likod niya.
“Ma’am Luna.”
Napalingon siya.
Si Mrs. Delgado ang kasambahay.
“Opo?”
“May dumating pong package para sa inyo.”
“Package?”
Tumayo siya at sumunod sa loob ng bahay.
Pagdating nila sa sala ay nakita niya ang isang eleganteng kahon na nakapatong sa mesa.
“Kanino galing?” tanong niya.
“Galing po kay Sir Adrian.”
Bahagyang nagulat si Luna.
Dahan-dahan niyang binuksan ang kahon.
At nang makita niya ang laman nito ay nanlaki ang kanyang mga mata.
Isang napakagandang evening gown.
Mahaba, elegante, at halatang napakamahal.
May maliit na note sa loob ng kahon.
Kinabahan si Luna habang binabasa iyon.
“Para sa charity event mamaya. – Adrian”
Hindi niya mapigilan ang mapangiti nang bahagya.
Sa unang pagkakataon…
parang hindi lang ito tungkol sa kontrata.
At hindi niya alam kung bakit…
pero bigla siyang kinabahan sa ideyang iyon.
- Writer
- chap_listContents
- likeADD