Chapter 12
814 Words
Chapter 12: Ang Unang Lamat
Tahimik na nakaupo si Luna sa sala matapos umalis si Vanessa.
Pakiramdam niya ay parang may mabigat na bato na nakapatong sa kanyang dibdib.
Hindi niya inaasahan ang pagdating ng babae.
Lalong hindi niya inaasahan ang mga sinabi nito.
“Hindi ako susuko kay Adrian.”
Paulit-ulit na umuukit sa isip niya ang mga salitang iyon.
Napabuntong-hininga si Luna at tumayo.
Hindi niya dapat iniisip iyon.
Kontrata lang ang kasal nila ni Adrian.
Wala siyang karapatan magselos.
Pero sa kung anong dahilan…
masakit pa rin pakinggan.
Bandang hapon ay bumalik si Adrian sa mansyon.
Pagpasok niya sa sala ay nadatnan niya si Luna na nakaupo sa sofa habang tahimik na nagbabasa ng libro.
“Bumalik ka na pala,” sabi nito nang hindi tumitingin.
Napansin agad ni Adrian ang kakaibang tono ng boses niya.
“May nangyari ba?”
Napatingin si Luna sa kanya.
Sandali siyang nag-atubili bago sumagot.
“May bisita kanina.”
Napakunot ang noo ni Adrian.
“Bisita?”
“Si Vanessa.”
Nanlamig ang ekspresyon ng lalaki.
“Ano ang ginawa niya dito?”
“Sinabi niyang bumisita lang siya.”
Tahimik si Adrian habang nakatingin kay Luna.
“May sinabi ba siya?”
Sandaling nag-isip si Luna.
Hindi niya alam kung sasabihin niya ang lahat.
Pero sa huli ay tumango siya.
“Tinatanong niya kung totoo ba ang kasal natin.”
Napahigpit ang panga ni Adrian.
“Ano ang sinabi mo?”
“Sinabi kong tsismis lang iyon.”
Bahagyang gumaan ang pakiramdam ni Adrian.
Ngunit hindi pa tapos si Luna.
“Pero…”
Tumingin siya diretso sa mga mata ng lalaki.
“Paano niya nalaman?”
Tahimik ang buong sala.
Hindi agad sumagot si Adrian.
“Hindi ko alam.”
Napakunot ang noo ni Luna.
“Sigurado ka?”
“Oo.”
Ngunit sa loob-loob ni Adrian ay alam niyang may posibilidad.
May iilang tao sa kumpanya ang may alam tungkol sa kontrata.
At kung may nakapagsabi kay Vanessa…
magiging malaking problema iyon.
Lumapit si Adrian sa mesa at ibinaba ang kanyang coat.
“Anong sinabi pa niya?”
“Sinabi niyang hindi siya susuko sa’yo.”
Hindi gumalaw si Adrian.
“Ganun ba.”
“Parang hindi ka nagulat.”
Malamig ang boses ni Luna.
Bahagyang napatingin si Adrian sa kanya.
“Kilalang-kilala ko si Vanessa.”
“Ganun ba kayo kalapit?”
Diretsahan ang tanong.
Natahimik si Adrian sandali bago sumagot.
“Matagal kaming magkasama noon.”
May kung anong kumirot sa dibdib ni Luna.
“Minahal mo ba siya?”
Napatingin si Adrian sa kanya.
Hindi niya inaasahan ang tanong.
“Bakit mo tinatanong?”
“Curious lang.”
Pinilit ni Luna na maging kalmado ang boses niya.
Pero alam niyang halata ang tensyon.
Sandaling nag-isip si Adrian bago sumagot.
“Akala ko noon mahal ko siya.”
Parang may tumusok sa puso ni Luna.
“Akala mo?”
“Oo.”
“Pero hindi pala?”
Umiling si Adrian.
“Hindi.”
Tahimik ang hangin sa pagitan nila.
Hindi alam ni Luna kung bakit…
pero bigla siyang nakaramdam ng kakaibang ginhawa sa sagot nito.
Ngunit hindi pa tapos ang usapan.
“Luna.”
“Oo?”
“Kung may sasabihin pa si Vanessa sa’yo…”
mahina ngunit seryosong sabi ni Adrian,
“huwag mo siyang paniwalaan.”
Napakunot ang noo niya.
“Bakit?”
“Dahil gagawin niya ang lahat para sirain ang kasal natin.”
Napangiti si Luna nang bahagya.
“Hindi naman totoong kasal ito.”
Parang nanigas ang katawan ni Adrian sa sinabi niya.
Tahimik ang ilang segundo.
Hanggang sa dahan-dahan siyang nagsalita.
“Oo.”
“Hindi.”
Pero sa loob-loob niya…
hindi na siya sigurado.
Kinagabihan ay nasa balcony si Luna habang nakatingin sa mga ilaw ng lungsod.
Hindi niya napansin na lumabas si Adrian sa likod niya.
“Hindi ka pa natutulog.”
Napalingon siya.
“Hindi pa.”
Lumapit si Adrian at tumayo sa tabi niya.
Pareho silang nakatingin sa malayo.
“Luna.”
“Oo?”
“May gusto akong itanong.”
“Ano iyon?”
Tumingin siya sa kanya.
“Kung dumating ang araw na matapos ang kontrata natin…”
mahina niyang sabi,
“ano ang gagawin mo?”
Hindi agad nakasagot si Luna.
Hindi niya pa naisip iyon.
“Siguro…”
mahina niyang sagot,
“babalik ako sa normal kong buhay.”
“Maghahanap ng trabaho.”
“At aalagaan ang papa ko.”
Tahimik si Adrian.
“Ganun lang?”
“Oo.”
Napabuntong-hininga siya.
“Simple lang ang buhay ko.”
Hindi alam ni Luna kung bakit biglang naging seryoso ang mukha ni Adrian.
Para bang may iniisip ito na hindi niya maintindihan.
Dahil sa isip ng lalaki…
may tanong na paulit-ulit na bumabalik.
Paano kung ayaw ko nang matapos ang kontrata?
At iyon ang unang pagkakataon…
na natakot si Adrian sa sagot ng sarili niyang puso.
- Writer
