Chapter 10
965 Words
Chapter 10: Ang Tunay na Pangako
Mahigpit siyang niyakap ni Adrian.
Sa unang pagkakataon…
wala nang kontrata sa pagitan nila.
Pag-ibig na lang.
Nanatili silang magkayakap sa gitna ng kwarto habang tahimik na dumadaloy ang emosyon sa pagitan nila.
Ramdam ni Luna ang mabilis na t***k ng puso ni Adrian laban sa kanyang dibdib. Para bang matagal na nitong pinipigilan ang lahat ng nararamdaman.
“Akala ko…” mahina niyang sabi habang nakayakap pa rin sa kanya, “…susundin mo ang kontrata.”
Dahan-dahang umatras si Adrian upang makita ang mukha niya.
May bakas pa ng luha sa kanyang mga mata.
“Akala ko rin,” sagot ni Adrian, bahagyang napangiti. “Pero hindi pala ganun kadali.”
Huminga siya nang malalim.
“Luna… sa buong buhay ko, sanay akong kontrolado ang lahat. Negosyo, mga tao, kahit ang sarili kong damdamin.”
Sandali siyang tumigil bago nagpatuloy.
“Pero pagdating sa’yo… wala akong kontrol.”
Bahagyang natawa si Luna habang pinupunasan ang kanyang mga luha.
“Hindi ko alam kung matutuwa ako o matatakot sa sinabi mo.”
Ngumiti si Adrian.
“Matutuwa ka dapat.”
Hinawakan niya muli ang kamay ni Luna at marahang hinalikan iyon.
“Dahil ikaw lang ang taong nakapagpabago sa akin.”
Tahimik na nagkatinginan ang dalawa.
Sa sandaling iyon, wala na ang mga intriga, mga plano ni Vanessa, at ang lahat ng problema na kanilang pinagdaanan.
Sila na lang.
“Seryoso ka ba?” tanong ni Luna, tila hindi pa rin makapaniwala.
“Sa alin?”
“Sa sinabi mo.”
Hindi nag-atubiling tumango si Adrian.
“Mas seryoso pa sa lahat ng kontratang pinirmahan ko sa buhay ko.”
Napangiti si Luna.
“Alam mo… noong una kitang makilala, akala ko isa kang napaka-yabang na billionaire.”
Napataas ang kilay ni Adrian.
“Talaga?”
“Oo.”
“Pero tama ka naman.”
Napatawa si Luna.
“Pero ngayon… alam kong hindi iyon ang tunay na ikaw.”
Bahagyang naging seryoso ang mukha ni Adrian.
“Salamat.”
“Para saan?”
“Sa pananatili.”
Napakunot ang noo ni Luna.
“Puwede ka namang umalis noon pa. Pero pinili mong manatili kahit mahirap.”
Dahan-dahang umiling si Luna.
“Hindi iyon dahil sa kontrata.”
“Totoo?”
“Hindi.”
Napabuntong-hininga siya.
“Sa totoo lang… matagal na kitang minahal.”
Nanlaki ang mga mata ni Adrian.
“Talaga?”
Tumango si Luna habang nahihiyang ngumiti.
“Siguro noong una mo akong ipinagtanggol kay Vanessa.”
Naalala ni Adrian ang araw na iyon.
Ang galit niya nang makita niyang pinapahiya si Luna.
At kung paano niya ipinakita sa lahat na si Luna ang kanyang asawa.
“Akala ko ginagawa mo lang iyon dahil sa kontrata,” sabi ni Luna.
“Hindi.”
“Hindi?”
“Hindi.”
Lumapit siya muli kay Luna at hinaplos ang kanyang buhok.
“Kung kontrata lang iyon… hindi kita ipagtatanggol ng ganun.”
Saglit na natahimik si Luna bago siya nagsalita.
“Adrian… may tanong ako.”
“Ano iyon?”
“Sigurado ka ba?”
Napakunot ang noo ni Adrian.
“Sa ano?”
“Sa desisyon mo.”
Huminga nang malalim si Luna.
“Hindi ako kagaya ng mga babaeng nakasanayan mo. Hindi ako galing sa mayamang pamilya. Hindi rin ako parte ng mundo mo.”
Mahinang ngumiti si Adrian.
“Luna.”
“Ano?”
“Hindi mo pa rin ba naiintindihan?”
“Ano?”
Ikinalma niya ang kanyang boses.
“Ikaw ang mundo ko.”
Parang huminto ang paghinga ni Luna.
“Adrian…”
“Hindi mahalaga kung saan ka galing.”
Hinawakan niya ang magkabilang kamay ni Luna.
“Ang mahalaga… ikaw ang taong gusto kong makasama habang buhay.”
Tahimik na tumulo ang luha ni Luna.
Hindi dahil sa lungkot.
Kundi dahil sa sobrang saya.
“Hindi ako perpektong tao,” patuloy ni Adrian. “Marami akong pagkukulang. Marami rin akong pagkakamali.”
“Tulad ng kontrata?”
Bahagyang natawa si Adrian.
“Oo. Lalo na iyon.”
“Pero kung bibigyan mo ako ng pagkakataon…”
Tumingin siya diretso sa mga mata ni Luna.
“Gagawin kong pinakamahusay na desisyon sa buhay ko ang pagmamahal sa’yo.”
Hindi na napigilan ni Luna ang sarili.
Mahigpit niya muling niyakap si Adrian.
“Ikaw na talaga ang pinaka-dramatic na billionaire na kilala ko.”
Napatawa si Adrian.
“May kilala ka bang iba?”
“Wala.”
“Good.”
Dahan-dahan niyang hinawakan ang baba ni Luna.
“At dahil wala… ako na lang ang mahalin mo.”
Ngumiti si Luna.
“Matagal ko nang ginagawa iyon.”
Sandaling natahimik ang paligid.
Pagkatapos ay bahagyang umatras si Adrian.
“May isa pa akong gustong gawin.”
“Ano iyon?”
Lumuhod siyang muli sa harap ni Luna.
“Adrian, ginawa mo na yan kanina.”
“Hindi pa tapos.”
Mula sa bulsa ng kanyang coat ay inilabas niya ang isang maliit na kahon.
Nanlaki ang mga mata ni Luna.
“Adrian…”
Dahan-dahan niyang binuksan ang kahon.
Isang napakagandang singsing ang kumislap sa ilalim ng ilaw.
“Luna Villanueva…”
Napangiti si Luna.
“Hindi pa ako Villanueva.”
“Tama.”
Huminga nang malalim si Adrian.
“Luna… pakakasalan mo ba ako ulit?”
Napahawak si Luna sa kanyang bibig.
“Sa pagkakataong ito… hindi dahil sa kontrata.”
Tahimik ang buong kwarto habang naghihintay si Adrian sa sagot.
Pagkatapos ng ilang segundo…
tumango si Luna habang umiiyak.
“Oo.”
Isinuot ni Adrian ang singsing sa kanyang daliri.
Pagkatapos ay tumayo siya at mahigpit na niyakap si Luna.
Sa labas ng bintana ay kumikislap ang mga ilaw ng lungsod.
Para bang ipinagdiriwang ang bagong simula ng kanilang buhay.
Isang kasal na nagsimula sa kontrata.
Ngunit nagtapos sa tunay na pag-ibig.
- Writer
