Chapter 9
1262 Words
Chapter 9: Isang Mapanganib na Paglapit
Hindi mapakali si Luna buong gabi matapos ang naging pag-uusap nila ni Adrian.
Paulit-ulit na umuukilkil sa isip niya ang malamig nitong boses
“Huwag kang magtanong ng mga bagay na wala sa kontrata.”
Masakit.
Hindi niya inaasahan na ganun kasakit marinig iyon mula sa lalaking technically ay asawa niya.
Kahit alam niyang tama ito.
Kahit alam niyang malinaw naman ang lahat simula pa lang.
Isang kontrata.
Isang kasunduang walang halong emosyon.
Isang kasal na walang pagmamahal.
Wala siyang karapatang magtanong. Wala siyang karapatang manghimasok. Wala siyang karapatang umasa.
Pero bakit ganito?
Bakit tila may kung anong kumikirot sa dibdib niya tuwing naaalala niya ang mga salitang iyon?
Napapikit si Luna habang nakahiga sa kama.
Hindi niya maintindihan ang sarili.
Hindi niya dapat iniisip si Adrian nang ganito.
Hindi niya dapat kinukwestyon ang mga bagay na malinaw na hindi para sa kanya.
Pero sa kung anong dahilan…
hindi niya mapigilan.
Ano ba talaga ang tinatago ni Adrian?
At bakit pakiramdam niya… hindi lang basta simpleng kontrata ang lahat?
Kinabukasan, maaga siyang nagising.
Tahimik ang buong mansyon habang pababa siya ng hagdan.
Karaniwan ay wala na si Adrian sa ganitong oras—abala na ito sa trabaho, o kaya ay nasa kung saan mang lugar na hindi niya alam.
Pero nagulat siya nang makita itong nakaupo sa dining table.
Tahimik.
Kalma.
Hawak ang isang newspaper habang nagkakape.
Parang walang nangyari kagabi.
Parang wala siyang nasaktang damdamin.
Huminga nang malalim si Luna bago nagsalita.
“Good morning.”
Bahagya itong tumingin sa kanya.
“Good morning.”
Simple. Diretso. Walang emosyon.
Umupo si Luna sa kabilang side ng mesa.
Naroon na ang pagkain—nakahanda na para sa kanya.
Pero mas mabigat pa sa pagkain ang katahimikan sa pagitan nila.
Hindi siya makakain nang maayos.
Hindi siya makatingin nang diretso kay Adrian.
Pakiramdam niya ay may invisible na pader sa pagitan nila.
Hanggang sa
“May pupuntahan tayo mamaya.”
Napatingin siya agad.
“Saan?”
“Sa ospital.”
Parang may kung anong kumawala sa dibdib ni Luna.
“Sa… papa ko?”
Tumango si Adrian, walang pagbabago sa ekspresyon.
“Matagal ka nang hindi bumibisita.”
Napatigil siya.
Hindi niya inaasahan iyon.
Bahagyang napangiti si Luna, hindi maitago ang pasasalamat.
“Salamat.”
Hindi sumagot si Adrian.
Pero sa loob-loob niya, may kakaibang pakiramdam na gumagalaw.
Hindi niya maintindihan.
Hindi niya alam kung bakit niya gustong makita ang reaksyon ni Luna.
Hindi niya alam kung bakit gusto niyang dalhin siya roon.
Siguro…
gusto niyang makita kung totoo ba ang kabutihan ng babaeng pinakasalan niya.
O baka
gusto niyang patunayan sa sarili niyang wala siyang pakialam.
Pagdating nila sa ospital, muling bumalik ang kaba ni Luna.
Mahigpit ang hawak niya sa kanyang bag habang naglalakad sa hallway.
Hindi pa niya nasasabi sa kanyang ama ang tungkol sa kasal.
Hindi niya alam kung paano.
Hindi niya alam kung tatanggapin ba ito ng matanda.
At higit sa lahat
hindi niya alam kung paano ipapaliwanag ang isang kasal na walang pagmamahal.
Pagdating sa pinto ng kwarto, huminto siya sandali.
Huminga nang malalim.
Pagkatapos ay marahang kumatok.
“Papa…”
Pagpasok niya ay agad napatingin ang matanda.
“Luna!”
Agad siyang lumapit, ngumiti, at hinawakan ang kamay nito.
“Kamusta na po kayo?”
“Mas maayos na ang pakiramdam ko,” sagot nito, may saya sa mga mata.
Ngunit agad ding napansin ng matanda ang lalaking nakatayo sa likod niya.
“Anak… sino siya?”
Napatigil si Luna.
Napatingin siya kay Adrian.
Hindi niya alam kung saan magsisimula.
Hindi niya alam kung paano ipapaliwanag.
Pero bago pa siya makapagsalita
“Ako po si Adrian Villanueva,” kalmadong sabi ng lalaki.
Bahagyang nanlaki ang mata ng matanda.
“Villanueva…?”
Tumango si Adrian.
“At… asawa po ako ni Luna.”
Parang biglang tumigil ang oras.
“ASAWA?!” halos mapasigaw ang ama ni Luna.
Namula si Luna, halatang nahihiya.
“Papa, ipapaliwanag ko po—”
Ngunit sa halip na magalit…
biglang tumawa ang matanda.
“Hindi ko inaasahan na mag-aasawa ka nang ganito kabilis!”
Napakamot si Luna sa ulo, hindi alam kung matatawa o mahihiya.
“Biglaan lang po kasi…”
Ngumiti ang matanda habang pinagmamasdan silang dalawa.
At sa unang pagkakataon…
tila nakita ni Adrian ang isang pamilyang hindi niya kailanman naranasan.
Tahimik siyang nakatayo habang pinapanood si Luna
kung paano ito mag-alaga.
Kung paano ito ngumiti.
Kung paano nito hawakan ang kamay ng kanyang ama na parang iyon ang pinakamahalagang bagay sa mundo.
At sa hindi niya inaasahan
may kung anong init na unti-unting nabuo sa dibdib niya.
Hindi niya gusto ang pakiramdam na iyon.
Hindi siya sanay doon.
Makalipas ang ilang minuto, tumayo si Luna.
“Bibili lang po ako ng gamot sa pharmacy.”
“Ako na—” sana’y sasabay si Adrian.
Pero umiling siya.
“Ayos lang. Saglit lang.”
Lumabas siya ng kwarto.
Naiwan si Adrian kasama ang ama ni Luna.
Biglang bumigat ang katahimikan.
Pinagmasdan siya ng matanda.
Parang sinusukat.
Parang hinuhusgahan.
Hanggang sa nagsalita ito
“Mabait ang anak ko.”
Tumingin si Adrian.
“Alam ko po.”
“Marami na siyang pinagdaanan para sa akin.”
Hindi sumagot si Adrian.
Pero naiintindihan niya.
Sa paraan pa lang ng pag-aalaga ni Luna, malinaw na malinaw na iyon.
“Kung nasaktan mo siya…”
mahina ngunit matalim ang boses ng matanda,
“hindi kita mapapatawad.”
Natahimik si Adrian.
Hindi siya agad sumagot.
Sa halip, tumingin siya sa pintuan.
Sa direksyon kung saan babalik si Luna.
At saka siya nagsalita
“Hindi ko siya sasaktan.”
Ngunit sa loob-loob niya…
hindi siya sigurado.
Dahil alam niyang nagsimula ang lahat sa isang kasinungalingan.
At kadalasan
ang kasinungalingan ay may kakambal na sakit.
Samantala, sa pharmacy
“Luna?”
Napalingon siya.
Nanlaki ang kanyang mata.
“Marco?”
Ngumiti ang lalaki, tila nagulat din.
“Hindi ko inaasahan na magkikita tayo dito.”
“Ah… bumisita lang ako sa papa ko.”
Tumango si Marco.
“Ganun ba. Ako rin—may pinuntahan lang.”
Sandali silang nag-usap.
Magaan.
Natural.
Parang bumalik sila sa dati.
Hanggang sa napansin ni Marco ang singsing sa daliri ni Luna.
“So… kasal na kayo ni Adrian.”
Namula si Luna.
“Oo.”
“Lucky guy,” sabi ni Marco, may halong kakaibang tono.
Napangiti si Luna.
“Hindi ko alam kung lucky ba siya.”
Tumawa si Marco.
“Sigurado ako.”
Ngunit sa likod ng ngiti nito…
may kung anong hindi maipaliwanag.
Hindi nila alam
may isang pares ng matang nakamasid sa kanila mula sa dulo ng hallway.
Si Vanessa.
Mahigpit ang hawak niya sa kanyang handbag habang pinagmamasdan ang eksena.
Ang ngiti ni Luna.
Ang presensya ni Marco.
Ang pagiging komportable nila sa isa’t isa.
“Interesting…” bulong niya.
Dahan-dahan siyang ngumiti.
Isang mapanganib na ngiti.
Kinuha niya ang kanyang phone.
“Hanapin mo ang lalaking kausap ni Luna ngayon,” malamig niyang utos.
“Gusto kong malaman kung sino siya.”
Ibinaba niya ang telepono habang nakatingin pa rin sa dalawa.
Kung hindi niya kayang sirain si Luna nang direkta…
gagawa siya ng paraan.
At mukhang
may nahanap na siyang simula.
Habang pabalik si Luna sa kwarto
hindi niya alam na may paparating na bagyo sa buhay niya.
Isang simpleng pagkikita.
Isang inosenteng pag-uusap.
Ngunit iyon pala
ang magiging simula ng mas malalim na hidwaan.
Hindi lang sa pagitan nila ni Adrian…
kundi pati sa mga taong gustong sirain ang lahat ng mayroon sila.
At sa pagkakataong iyon
hindi na lang kontrata ang nakataya.
Kundi puso na.
- Writer
