Chapter 8
854 Words
Chapter 8: Ang Lihim sa Likod ng Kontrata
Hindi pa rin makalimutan ni Luna ang nangyari sa gala.
Ang paraan ng paghawak ni Adrian sa kanyang kamay.
Ang tono ng boses nito nang kausapin si Marco.
At higit sa lahat…
ang kakaibang emosyon sa mga mata nito.
Parang… selos.
Pero imposible iyon.
Hindi ba sinabi mismo ni Adrian na bawal siyang mahulog?
Ibig sabihin…
wala itong balak na mahalin siya.
Pagbalik nila sa mansyon nang gabing iyon ay tahimik lamang silang dalawa sa loob ng kotse.
Ang tanging naririnig ay ang mahina nilang paghinga at ang tunog ng makina.
Paminsan-minsan ay napapasilip si Luna kay Adrian.
Tahimik itong nakatingin sa bintana.
Parang may iniisip.
“Adrian…”
Mahina niyang tawag.
“Oo?”
“Kanina…”
Sandali siyang nag-atubili.
“Bakit parang galit ka kay Marco?”
Bahagyang napakunot ang noo ng lalaki.
“Hindi ako galit.”
“Pero parang…”
Hindi niya natapos ang sasabihin.
Saglit na tumingin si Adrian sa kanya.
“At parang nagseselos ako?”
Namula si Luna.
“H-hindi ko sinabi iyon!”
Bahagyang ngumiti si Adrian.
Isang ngiting bihirang makita.
“Good.”
“Dahil hindi iyon totoo.”
Parang may kung anong bumagsak sa dibdib ni Luna.
Hindi niya alam kung bakit.
Pero may kakaibang lungkot siyang naramdaman.
Pagdating nila sa mansyon ay agad umakyat si Luna sa kanyang kwarto.
Pagkasara ng pinto ay napaupo siya sa kama.
“Huwag kang mahulog sa akin…”
Naalala niya ang sinabi ni Adrian noong unang gabi niya sa mansyon.
Mahigpit niyang hinawakan ang kumot.
Hindi naman ako nahuhulog.
Hindi ba?
Samantala, nasa study room si Adrian.
Tahimik siyang nakaupo habang umiinom ng whiskey.
Maya-maya ay kumatok si Mr. Lawson.
“Sir.”
“Come in.”
Lumapit ang assistant at nag-abot ng isang folder.
“Ang background report po tungkol kay Luna.”
Hindi man lang tumingin si Adrian.
“Hindi ko na kailangan iyon.”
Nagulat si Lawson.
“Pero sir, kayo po ang nag-utos na imbestigahan siya.”
Tahimik ang kwarto.
Pagkatapos ay ibinaba ni Adrian ang baso.
“Tapos na iyon.”
Ngunit hindi pa rin umalis si Lawson.
“Sir… may isa pa pong bagay.”
Napatingin sa kanya si Adrian.
“Ano iyon?”
“May nagpa-imbestiga rin po kay Luna.”
Bahagyang nanlamig ang ekspresyon ng lalaki.
“Sino?”
Huminga nang malalim si Lawson.
“Si Miss Vanessa Cortez.”
Tumahimik ang buong kwarto.
Sa kabilang banda, hindi makatulog si Luna.
Naglakad siya papunta sa balcony ng kanyang kwarto.
Tahimik ang gabi.
Maliwanag ang buwan.
Habang nakatingin siya sa hardin ay may narinig siyang pamilyar na boses mula sa ibaba.
“Sigurado ka ba?”
Si Adrian.
Napakunot ang noo niya.
Hindi niya sinasadyang makinig…
pero malinaw ang boses ng lalaki.
“Hindi niya dapat malaman ang totoo.”
Tumigil ang paghinga ni Luna.
Ano ang hindi ko dapat malaman?
“Sir,” sabi ng boses ni Lawson, “paano kung malaman niya na—”
Hindi na niya narinig ang kasunod.
Dahil biglang tumingin si Adrian pataas.
Diretso sa balcony.
Nanlaki ang mata ni Luna.
Parang nahuli siyang nakikinig.
Tahimik silang nagkatitigan.
Pagkatapos ay nagsalita si Adrian.
“Luna.”
Napalunok siya.
“Oo?”
“Bumaba ka.”
Ilang minuto pa ay nasa sala na siya.
Kinakabahan ang puso niya.
Pakiramdam niya ay may malaking bagay siyang malalaman.
Tahimik na nakatayo si Adrian habang nakatingin sa kanya.
Lumabas muna si Lawson sa kwarto.
“May narinig ka ba?” tanong ni Adrian.
Nag-atubili si Luna.
“Ano po?”
“Ang usapan namin.”
Hindi niya alam kung magsisinungaling ba siya.
Pero sa huli ay umiling siya.
“Hindi ko po naintindihan.”
Tahimik si Adrian habang pinagmamasdan ang mukha niya.
Parang sinusuri kung nagsasabi siya ng totoo.
Pagkatapos ay bumuntong-hininga ito.
“Good.”
Mas lalo siyang naguluhan.
“Adrian…”
“Oo?”
“May tinatago ka ba sa akin?”
Nanigas ang ekspresyon ng lalaki.
“Bakit mo naitanong?”
“Kanina kasi…”
napalunok siya.
“Sinabi mo na may bagay na hindi ko dapat malaman.”
Tahimik ang buong sala.
Parang biglang bumigat ang hangin.
Pagkatapos ay nagsalita si Adrian.
“Hindi iyon mahalaga.”
“Para sa akin mahalaga.”
Lumapit siya ng isang hakbang.
“Kung mag-asawa tayo…”
Bigla siyang tumigil.
Naalala niya ang katotohanan.
Contract marriage lang iyon.
Napansin iyon ni Adrian.
“Luna.”
“Oo?”
“Isa lang ang kailangan mong tandaan.”
Malamig ang boses nito.
“Ang kasal na ito ay kontrata.”
“Hindi ito totoong relasyon.”
Mas lalong bumigat ang dibdib ni Luna.
“Alam ko.”
“Kung ganoon…”
lumapit si Adrian.
“At huwag kang magtanong ng mga bagay na wala sa kontrata.”
Hindi na nakapagsalita si Luna.
Tahimik siyang tumango.
Pagkatapos ay naglakad pabalik sa kanyang kwarto.
Ngunit habang naglalakad siya sa hallway…
may isang tanong na paulit-ulit sa isip niya.
Ano ang lihim na tinatago ni Adrian?
At mas lalo siyang kinabahan.
Dahil pakiramdam niya…
ang lihim na iyon ang maaaring sumira sa kanilang contract marriage.
- Writer
