Chapter 7
1023 Words
Chapter 7: Ang Simula ng Selos
Pagpasok nina Luna at Adrian sa loob ng ballroom ay agad silang napansin ng mga tao.
Maraming negosyante ang lumapit kay Adrian upang bumati.
“Adrian! Congratulations sa kasal mo!”
“Hindi namin inaasahan na bigla kang mag-aasawa.”
“Hindi mo man lang kami inimbita!”
Ngumiti si Adrian nang bahagya habang nakikipagkamay sa kanila.
“Simple lang ang seremonya,” sagot niya.
Habang nangyayari iyon ay tahimik lamang na nakatayo si Luna sa kanyang tabi.
Hindi siya sanay sa ganitong mundo.
Lahat ng tao ay elegante.
Ang mga babae ay nakasuot ng mamahaling gowns at alahas.
Pakiramdam niya ay parang hindi siya bagay doon.
Ngunit sa tuwing naiisip niya ang sinabi ni Adrian—
“Magpanggap tayong tunay na mag-asawa.”
Mas lalo niyang tinataas ang kanyang ulo.
Hindi siya pwedeng magmukhang mahina.
“Adrian.”
Napalingon sila sa isang matandang lalaki na papalapit sa kanila.
“Ako si Roberto Salazar,” sabi nito.
Isa ito sa kilalang investors ng kumpanya ni Adrian.
“Nice to see you again,” sagot ni Adrian.
Napatingin ang matanda kay Luna.
“Ah… ito ba ang asawa mo?”
Tumango si Adrian.
“Yes.”
“Luna Reyes.”
Ngumiti ang matanda.
“Napakaganda mo naman, Mrs. Villanueva.”
Bahagyang namula si Luna.
“Salamat po.”
Habang nag-uusap sila ay may isang pares ng matang nakamasid mula sa malayo.
Si Vanessa.
Tahimik siyang umiinom ng wine habang pinagmamasdan ang eksena.
Talagang ipinapakita niya ang babae sa lahat, isip niya.
Bahagyang humigpit ang hawak niya sa wine glass.
Hindi niya matanggap.
Matagal niyang inakala na siya ang pakakasalan ni Adrian.
Pero ngayon…
may ibang babae na sa tabi nito.
Ilang sandali pa ay lumapit si Vanessa sa kanila.
Eleganteng naglalakad sa gitna ng mga tao.
Marami ang napatingin sa kanya.
“Adrian,” bati niya nang may ngiti.
Napalingon si Luna.
Bahagyang nanlamig ang kanyang tiyan.
Hindi niya alam kung bakit.
Pero pakiramdam niya ay may mangyayaring hindi maganda.
“Vanessa,” malamig na sagot ni Adrian.
Tumingin si Vanessa kay Luna.
“Hello ulit.”
Ngumiti si Luna nang magalang.
“Hello po.”
Ngunit hindi iyon pinansin ng babae.
Sa halip ay tumingin ito kay Adrian.
“Pwede ba kitang hiramin sandali?”
Napakunot ang noo ni Luna.
Hiramin?
Bago pa siya makapagsalita ay sumagot na si Adrian.
“Busy ako.”
Bahagyang ngumiti si Vanessa.
“Isang minuto lang.”
Tahimik ang paligid.
Halatang marami ang nakikinig.
Huminga nang malalim si Adrian.
Pagkatapos ay tumingin kay Luna.
“Sandali lang.”
Tumango siya kahit may kakaibang kirot sa dibdib niya.
“Okay.”
Habang naglalakad palayo sina Adrian at Vanessa ay pinagmamasdan sila ni Luna.
Hindi niya alam kung bakit…
pero parang may mabigat na bagay sa kanyang dibdib.
Bakit ako ganito?
Hindi naman siya dapat magselos.
Contract wife lang siya.
Hindi siya tunay na asawa.
Pero habang nakikita niyang magkatabi ang dalawa…
parang may kung anong sumisikip sa kanyang puso.
Sa kabilang bahagi ng ballroom ay huminto si Vanessa.
“Huwag kang lalayo sa kanya,” diretsong sabi ni Adrian.
Ngumiti ang babae.
“Relax.”
Pagkatapos ay tumingin ito sa kanya nang diretso.
“Bakit mo siya pinakasalan?”
Tahimik si Adrian.
“Hindi mo kailangan malaman.”
“Adrian…”
bahagyang lumambot ang boses ni Vanessa.
“Akala ko ba ayaw mo sa kasal?”
“Business decision.”
Napatawa si Vanessa.
“Business?”
Lumapit siya nang kaunti.
“Hindi ako naniniwala.”
Bahagyang tumigas ang ekspresyon ni Adrian.
“Hindi ko kailangan ang paniniwala mo.”
Sandaling natahimik ang babae.
Pagkatapos ay tumingin siya kay Luna na nasa malayo.
“Simple lang siya.”
“Hindi siya bagay sa mundo mo.”
Malamig ang sagot ni Adrian.
“Hindi rin ikaw.”
Natigilan si Vanessa.
Bahagyang nanlaki ang kanyang mga mata.
Hindi niya inaasahan ang sagot na iyon.
“Ganito na ba talaga ang tingin mo sa akin?”
Hindi sumagot si Adrian.
Sa halip ay tumalikod siya.
“Tapos na ba tayo?”
At naglakad pabalik kay Luna.
Samantala, may isang lalaking lumapit kay Luna habang wala si Adrian.
“Good evening.”
Napalingon siya.
Isang matangkad at guwapong lalaki ang nakatayo sa harap niya.
“Hello po.”
“Ako si Marco Alvarez.”
Nakipagkamay ito sa kanya.
“Friend ako ni Adrian.”
Ngumiti si Luna.
“Nice to meet you.”
Pinagmasdan siya ni Marco nang sandali.
“Hindi ko inaasahan na mag-aasawa na pala si Adrian.”
“Biglaan din po para sa akin,” sagot niya na may bahagyang tawa.
Napangiti si Marco.
“Pero mukhang mabait ka.”
Hindi pa siya nakakasagot nang biglang may malamig na boses na nagsalita sa likod niya.
“Marco.”
Napalingon sila.
Nakatayo si Adrian.
At sa unang pagkakataon…
may bahagyang galit sa kanyang mga mata.
“Adrian!” sabi ni Marco. “Kinakausap ko lang ang asawa mo.”
“Napansin ko.”
Lumapit si Adrian kay Luna.
At marahang hinawakan ang kamay niya.
“Excuse us.”
Hindi na nakasagot si Marco habang inaakay ni Adrian si Luna palayo.
Pagdating nila sa isang mas tahimik na bahagi ng ballroom ay tumigil si Adrian.
“Kilalang mo ba siya?”
Umiling si Luna.
“Hindi.”
“Then don’t talk to him.”
Napakunot ang noo niya.
“Bakit?”
Hindi agad sumagot si Adrian.
Sa halip ay tumingin siya sa mga mata ni Luna.
At doon niya napansin ang kakaibang bagay.
Selos.
Hindi niya alam kung bakit…
pero tila hindi nagustuhan ni Adrian na may ibang lalaking lumalapit sa kanya.
“Adrian?”
Bahagyang umiwas ng tingin ang lalaki.
“Wala lang.”
Pero habang pinagmamasdan siya ni Luna…
hindi niya maiwasang magtaka.
Pwede bang magselos ang isang lalaking ayaw sa pag-ibig?
At sa kabilang bahagi ng ballroom…
nakatingin si Vanessa sa kanilang dalawa.
Mahina siyang ngumiti.
“Interesting…”
bulong niya.
Dahil sa unang pagkakataon…
nakita niya ang isang emosyon sa mukha ni Adrian na matagal na niyang hindi nakikita.
Selos.
At alam niya…
na iyon ang kahinaan ng lalaking minsan niyang minahal.
- Writer
