Chapter 6
900 Words
Tahimik ang buong sala matapos magsalita si Luna.
Ang mga salita niyang “asawa na niya ako” ay tila nanatili sa hangin.
Saglit na nagkatinginan sina Adrian at Vanessa.
Ngunit sa pagkakataong ito, iba ang ekspresyon sa mukha ni Vanessa.
Hindi na iyon ang eleganteng ngiti ng isang sosyalitang sanay sa mga party at camera.
May halong lamig at galit ang kanyang mga mata.
“Interesting,” mahina niyang sabi habang pinagmamasdan si Luna.
Para bang sinusukat kung gaano kalaki ang banta ng babaeng nasa harapan niya.
Samantala, si Luna naman ay pilit pinananatiling kalmado ang sarili kahit ramdam niya ang kaba sa dibdib.
Hindi siya sanay sa ganitong sitwasyon.
Hindi siya sanay makipagsabayan sa mga babaeng tulad ni Vanessa.
Mga babaeng maganda, mayaman, at sanay sa mundo ni Adrian.
Pero isang bagay ang malinaw.
Hindi siya pwedeng magpakita ng kahinaan.
Hindi ngayon.
Hindi habang hawak ni Adrian ang baywang niya.
“Adrian,” muling nagsalita si Vanessa habang ibinabalik ang kanyang ngiti, “hindi mo man lang sinabi sa akin na ganito pala kaganda ang asawa mo.”
Napatingin si Luna sa kanya.
Hindi niya alam kung insulto ba iyon o papuri.
Tahimik lamang si Adrian.
“Kung wala ka nang ibang sasabihin, Vanessa,” malamig nitong sabi, “may trabaho pa ako.”
Tumaas ang kilay ng babae.
“Pinapaalis mo na ako?”
“May meeting ako sa loob ng tatlumpung minuto.”
Napabuntong-hininga si Vanessa.
“Fine.”
Kinuha niya ang kanyang handbag at naglakad papunta sa pinto.
Ngunit bago siya tuluyang lumabas ay huminto siya sa harap ni Luna.
Lumapit ito nang bahagya.
“Good luck,” bulong niya.
“Sa palagay ko kakailanganin mo iyon.”
Pagkatapos ay tuluyan na siyang umalis.
Pagkasara ng pinto ay tila nabawasan ang tensyon sa loob ng sala.
Napabuntong-hininga si Luna.
“Ang scary niya…”
Bahagyang napalingon si Adrian sa kanya.
“Hindi ka dapat matakot sa kanya.”
“Hindi naman sa takot…”
napakamot siya sa ulo.
“Parang galit lang siya sa akin.”
Tahimik si Adrian.
Parang may iniisip.
Hanggang sa bigla niyang binitawan ang baywang ni Luna.
Nanlamig ang hangin sa pagitan nila.
“Maghanda ka.”
Napakunot ang noo ni Luna.
“Saan?”
“May event tayo ngayong gabi.”
“Event?”
Tumango siya.
“Business gala.”
Nanlaki ang mata ni Luna.
“Gala?!”
“Relax.”
“Maraming investors ang pupunta.”
“Importante na makita nila na kasal na ako.”
Doon niya naalala ang kontrata.
Isa sa mga kondisyon iyon.
Kailangan niyang samahan si Adrian sa mga social events bilang asawa nito.
“Pero wala akong damit para doon,” sabi niya.
Bahagyang ngumiti si Adrian.
“Meron na.”
Makalipas ang ilang oras ay nasa loob na si Luna ng isang luxury boutique sa loob ng isang mall.
Halos malaglag ang panga niya sa presyo ng mga damit.
“Adrian…”
“Oo?”
“Ang mahal naman nito.”
Simple lang ang sagot ng lalaki.
“Pili ka lang.”
“Hindi pwede ito,” bulong niya. “Mas mahal pa ito kaysa isang buwang sweldo ko dati.”
Bahagyang natawa si Adrian.
“Simula ngayon, hindi na iyon ang problema mo.”
Namula si Luna.
Hindi siya sanay na may gumagastos ng ganito kalaki para sa kanya.
Sa huli ay pinili ng stylist ang isang eleganteng dark blue evening gown.
Nang isuot iyon ni Luna at lumabas siya sa fitting room ay napahinto si Adrian.
Tahimik niyang pinagmasdan ang babae.
Simple pa rin.
Pero may kakaibang ganda.
Hindi flashy.
Hindi pilit.
Natural.
“Bagay sa’yo,” sabi niya.
Bahagyang ngumiti si Luna.
“Talaga?”
Tumango siya.
Kinagabihan ay dumating sila sa isang napakalaking hotel kung saan ginaganap ang gala.
Puno ng ilaw ang entrance.
May red carpet.
May mga photographer.
At maraming kilalang negosyante.
Kinabahan si Luna.
“Adrian…”
“Oo?”
“Hindi ako sanay sa ganito.”
Tumigil ito at tumingin sa kanya.
Pagkatapos ay marahang inabot ang kamay niya.
Nanlaki ang mata ni Luna.
“Sumama ka lang sa akin,” sabi nito.
“Wala kang dapat ikatakot.”
Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ng lalaki.
Mainit iyon.
At matatag.
Habang naglalakad sila sa red carpet ay sunod-sunod ang flash ng camera.
“Adrian Villanueva!”
“Sir Adrian!”
“Is that your wife?”
Napangiti si Adrian.
“Yes.”
Bahagyang kinabahan si Luna sa dami ng mata na nakatingin sa kanila.
Pero nanatili siyang nakangiti.
Hanggang sa bigla siyang mapahinto.
Sa kabilang bahagi ng ballroom…
nakatayo si Vanessa.
At nakatingin ito diretso sa kanya.
May hawak itong wine glass habang nakangiti.
Ngunit sa mga mata nito…
may malinaw na hamon.
“Adrian,” mahina niyang sabi.
“Oo?”
“Si Vanessa…”
Sinundan ng tingin ni Adrian ang direksyon ng mata ni Luna.
At nakita niya ang babae.
Saglit na nanlamig ang kanyang ekspresyon.
“Hayaan mo siya.”
Ngunit sa kabilang bahagi ng ballroom ay tahimik na nakatingin si Vanessa sa kanila.
Akala mo tapos na ito, Adrian?
Mahina siyang ngumiti.
Pagkatapos ay bumulong sa sarili.
“Simula pa lang ito.”
At hindi alam ni Luna…
na ang gabing iyon ay magiging simula ng isang laro.
Isang larong puno ng selos, lihim, at damdamin.
Isang larong maaaring sumira sa contract marriage nila.
O…
maaaring magdulot ng tunay na pag-ibig.
- Writer
