Dating Tayo

Kabanata 4

Hades’ POV

Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata at tumambad sa akin ang mukha ng isang babaeng patuloy ang paghikbi.

“Hades? Gising ka na?” saad ni Selena habang humikbi pa rin. Inikot ko ang aking mata at napansin ang mga medisina sa aking tabi. Panigurado ay nasa clinic ako.

“May masakit ba sa sa’yo? Sandali, tatawagin ko ‘yung nurse--” I stopped her.

“Don’t overreact. I’m okay,” Napansin ko rin na kaming dalawa lang ang tao sa kwarto. “Did you bring me here?”

She shook her head. “Sinubukan kong buhatin ka pero ang bigat mo kasi eh,” she looked at me directly with her teary eyes. “Sorry, Hades. Waaah! Sorry, talaga huhu. Suntukin mo na lang ako para makabawi ka,”

Umupo ako mula sa aking pagkakahiga habang akmang susuntukin siya. Agad naman siyang napapikit. Mahina kong pinitik ang kaniyang noo. “Stupid.”

Bigla niyang iminulat ang kaniyang mga mata at napatayo. “Tatawagin ko si Nurse Jen!”

“Huh? Why?” I asked

“Baka may malalang damage sa utak mo huhu! Hindi ikaw yan Hades kasi kung nasa katinuan ka baka napatay mo na ko,” mabilis niyang pagkakasabi. Tinapik ko ang upuan sa tabi ko as a signal na maupo siya.

“It’s not your fault that the box fell. But, don’t follow me anymore. Pakiramdam ko isa kang naglalakad na kamalasan eh,” I said jokingly but in a serious tone so she wouldn’t notice that I’m just fooling around.

She pouted while crossing her arms. “Hmp.”

“Yuck. Stop doing that. You look like a depressed duck,” I don’t why but I’m in such a mood to tease her. ‘

“Ang sama mo sana hinayaan na lang kita mamatay!” She said, “Joke!”

“Hades,” she said in a serious tone as she leaned toward me. “Thank you for saving me,”

“I didn’t save you. I saved the box from falling onto a stupid girl like you,” I exclaimed while making myself calm because she kept getting near me.

Ngumiti siya bigla at unti-unting hinawakan ang aking pisngi. “Kahit ilang beses mong iparamadam sa akin na hindi mo ako kailangan. Lagi lang akong nandito para iparamdam sa’yo na hindi ka nag-iisa,”

My poker face was back. “Why do you keep doing this? Ngayong araw lang tayo nagkita pero bakit nangingialam ka sa buhay ko? Ano bang problema mo?” I was suddenly annoyed because she couldn’t keep her business.

“Hindi ko alam kung bakit pero ayaw kong nakakakita ng taong malungkot. Ikaw ang pinakamalungkot na taong nakilala ko at handa akong tulungan ka kahit magmukha pa akong pakialamera,” saad niya.

“Just mind your own business for pete’s sake! Wala kang alam sa mga nangyari sa buhay ko kaya wag kang mangialam. Problema ko ‘to, pwede ba?” I exclaimed.

“Alam mo ba kung bakit maraming mga tao ang inaabuso at nagpapakamatay? Kasi walang taong nangingialam sa kanila. Kasi iniisip ng iba na hindi naman nila problema ‘yun kaya wala silang magagawa at hayaan na lang silang malunod sa kawalan,” she said in a pitiful voice.

“Ibahin mo ako sa kanila,” I looked away.

“Ibahin mo rin ako sa kanila, Hades. Wala akong alam sa buhay mo pero handa akong alamin lahat para lang maintindihan ka. Wala ako sa lugar para mangialam pero handa akong ipilit ‘yung sarili ko para maramdaman mong hindi ka mag-isa. Handa akong gawin lahat para sumaya ka lang, Hades,” Dahan-dahan akong tumingin sa kaniyang mga mata. Hindi ko alam kung paano uli magtiwala. Nakakatakot kasi baka sa dulo ako na naman ang talo.

“Can I be your friend?” she said while smiling. Her smile was assuring me that everything will be alright. I don’t know what to say.

Paano kung maramdaman ko na kung paano talaga sumaya? Paano naman kung lalong lumala ang takot ko? Isa lang ang sagot na nasa isip ko.

“I----”

“Uy, iho! Kumusta ka na?” the nurse cutted me. Biglang bumitaw si Selena mula sa pagkakahawk niya sa pisngi ko.

“I’m okay. *growls” my stomach suddenly growled. Ah, f*ck nakakahiya.

“It looks like you’re not,” the nurse smirked. She looked at her watch. “Oh. lunch na rin pala. I already cleaned your wound so you can go to the cafeteria now,”

Akmang aalalayan ako ni Selena patayo pero pinigilan ko siya, “I can stand alone. Noo ko ang injured hindi ang paa. Okay?”

“Sungit. Hmp,” saad niya.

Nauna na ako maglakad ngunit napansin ko pa ring sumusunod siya sa akin. “What’s your problem? Sabi ko ‘wag mo na kong sundan diba?” sabi ko habang nakakunot ang noo.

“Ang assuming mo naman! Bakit ikaw lang ba gutom dito?” sabagay, tama siya.

I disregarded her nonsense question and started walking quickly. Nakarating na ko sa cafeteria at nagsimulang umorder, “One honey garlic pork chops and rice with cola,” kinuha ko na ang aking tray at nagsimula nang maglakad palayo sa pila.

“Uhm, isa pong garlic beef steak with tatlong rice tsaka chicken teriyaki na rin po. Uhm, isang order din po ng lasagna tsaka long fries,” nasa likod ko din pala ‘yung dagang ‘yon. Grabe siya lang kakain niyan lahat?

“Mukhang gutom na gutom ka nak ah?” tanong nung nagtitinda sa kaniya.

“Hehe. Opo, nay. May pumagod po kasi sa akin kanina,” what? Is she referring to me?

I just shrugged my shoulders off and started to walk on the table beside the window. Gustong-gusto ko maupo rito dahil nakikita ko ang garden at field. Nakakagana lang kumain.

Magsisimula na sana ako kumain nang biglang may naglapag ng tray sa lamesa. Kahit hindi ko pa nakikita ang mukha niya, alam ko na agad kung sino ang epal na ‘to. Nawalan tuloy ako ng gana kumain.

“Get lost. Don’t ruin my meal,” I said while looking at her.

“Ouch ah! Excuse me, ito na lang ang extrang upuan no! Napuno na ‘yung buong cafeteria,” saad niya.

I looked around and unfortunately, wala na ngang ibang mauupuan. Hindi naman kadalasan ganito karami ang pumupunta sa cafeteria ah.

Pagbalik ko nang tingin sa aking pagkain, biglang umonti ito. Tinignan ko ang nakangiting mukha ni Selena habang may sauce pa sa kaniyang bibig. “Bakit, ha?”

“Patay gutom,” I exclaimed.

“Excuse me! Kaya hindi ako bumili nang ganyang ulam kasi alam kong binili mo na. Gusto ko lang matikman lahat ng variants! Hindi patay gutom ‘yun, wais ‘yon!” she defended herself. Whatever.

Nagsimula na akong kumain pero hanggang ngayon ay ‘di ko pa rin maiwasan na mapatingin sa kaniyang labi. Ang dugyot naman nito.

Hinawakan ko ang dumi sa kaniyang labi at doon ko lang na-realize na maling-mali. F*ck, I’m a noob. Ang awkward tuloy.

“Uy, ikaw ah,” pang-aasar niya.

“Nakakawalang gana kumain kapag may dugyot sa harap,” saad ko. She just rolled her eyes and started eating happily. The audacity of her to ignore me.

Bigla ko na namang naalala ‘yung nangyari kanina. Kung natuloy kaya ‘yun ano ang isasagot ko? Buti na lang mukhang hindi niya na naalala ‘yun.

“Ano pa lang isasagot mo sa akin kanina?” I guess not.

“Huh? What are you saying?” I acted as if I forgot what happened earlier. Hindi ko alam pero kinakabahan ako. This was the first time someone asked me to be her friend. Almost everyone is scared of me due to my cold gazes. This girl is tough.

“Alam mo kung hindi ka pa ready, handa naman ako mag-intay eh. Hindi naman kita pinipilit kaagad,” she uttered while cleaning her mouth. What? Tapos na kaagad siya?

“I don’t know what to answer. And, don’t wait anymore since you might just waste your time,” I said honestly.

Throughout my life, I’ve always hated everyone, especially girls. Aside from my hatred toward my mother, I’ve also despised them since they are so nosy and picky. Their irritating voices and gestures make me sick. However, this girl seemed different. I don’t know why but I somehow want to know her more. Ah, f*ck. Hindi ko alam kung ano ang pinagsasabi ko.

“Kapag ikaw, hindi ako mapapagod mag-intay,” sabi niya at kumindat.

“Why do you like to make everyone happy?” I asked. “I mean, you won’t gain anything by making me happy so why do you keep insisting on becoming my friend?”

“Alam mo Hades, wala namang masama sa pagiging malungkot. Masama ‘yung hindi ka na makaalis sa kalungkutan. Alam ko kung gaano kahirap maging malungkot nang walang ibang tumutulong kaya ayaw kong maranasanan mo ‘yun,” she said while looking at the windows.

“Kaya please, ‘wag mong sukuan sarili mo kasi hindi kita susukuan kahit ilang beses mo ko itaboy,” bigla siyang tumingin diretso sa aking mata habang nakangiti. A sweet smile.

Bigla ako umiwas ng tingin sa kaniya dahil naalala ko ang aking ina. Ganiyan din ang ngiti niya sa akin noon pero sinaktan niya lang kami pareho ni itay. Paano kung mangyari sa akin ang nangyari kay itay? Paano kung gaya ni inay ay sasaktan niya rin ako? Ang hirap magtiwala lalo na kung sobrang na-trauma ka. Ni mismong foster father ko ay hindi ko mapagkatiwalaan. Thanks to that woman, my life is messy as f*ck. Sana siya na lang ‘yung namatay.

Bumalik ako sa reyalidad nang may humawak sa aking kamay. “Problema mo? Alam mo bang ayaw na ayaw ko ang hinahawakaan ako?”

“Kasalanan mo ‘yun! Kanina pa ko nagkukwento rito, ‘di ka nakikinig!” she exclaimed.

“Wala kong oras sa mga walang kwenta mong kwento,” I said as I removed my hands from the table.

Naglakad na ko palayo ngunit narinig ko ang huling sinabi niya, “Sungit mo! Crush sana kita kaso lagi kang busangot!”

A little smile suddenly formed on my lips.

To be continued