Costiño Series 2: Owned by my Enemy

Kabanata 7

Kabanata 7

Galit

It was good to hear that he likes me, but I have this doubt about his feeling. Totoo ba kaya siya? Totoo ba ang nararamdaman niya para sa akin? Sigurado ba siya sa akin? Kasi ako, may puwang sa puso ko na nagdududa sa kanya.

Na baka hindi totoo iyon. Na baka niloloko niya lang ako. Mahirap kasing paniwalaan lalo pa't naging magka-away kami noon. I don't have romantic feeling toward him. Galit at poot ang mayroon ako sa kanya noon, and I never thought I'm gonna fall....hard

Nahulog naman na ako sa kanya, pero ayokong masaktan, umiiyak ng dahil lang sa lalaki. Alam kong kaakibat ng puso ang sakit, kasi pag magmahal ka siguradong iiyak ka, masasaktan ka. Pero kaya ko ba? I don't have experience about love, I didn't fall for man who're trying to court me. Pero sa kanya pa ngalang, sa mga titig niya pa ngalang, sa pag-igting ng panga niya ay hulog na ako, hindi lang basta hulog dahil alam kong mahal ko na siya.

Is it early to love him? Masyado bang maaga para mahalin ko na siya? Kasi kahit anong tangggi ko, hinahanap hanap na siya ng puso at isip ko. At natatakot ako na baka siya rin ang maging dahilan ng pagbagsak ko. Makakaya ko ba?

Simula nung umamin siya sa akin tungkol sa nararamdaman niya, umiwas ako at nailang sa presensya niya. Minabuting umiwas nalang muna ako bago malaman niyang mahal ko din siya. Alam ko na nakakahalata na din siya sa pag-iwas, nakikita ko sa mata niya ang galit sa bawat pagtatagpo ng mata namin.

I just want to clear this feeling I have, I just want to make sure that I'm finally in love with him. Kasi baka nagkakamali lang ako...baka mahulog lang ako sa bitag na walang kasiguraduhan.

Kasama ko ngayon si Arvelon sa canteen para mag lunch, bukas ay simula na ng aming midterm, kailangan kong mag review sa mga major at minor subject ko. I don't want to fail my mother, I don't want to disappoint her this time. Kahit pa mahal ko na yung lalaking yun, kailangan ko paring tuparin ang kahilingan ni mama, kailangan ko paring magkaroon ng latin honor.

Tahimik lang ako sa pagkain samantalang daldal ng daldal sa harap ko si Arvelon. He was talking about the girls he f**k, like I have care. Umirap lang ako sa kanya dahil sa sobrang kayabangan.

"Can you believe it bebeko, isang chat ko lang bumibigay na agad. What I'd give to make girls kneel down.." Ani Arvelon.

Mas lalong umikot ang mata ko dahil sa mga pinagsasabi niya. Playboy always a playboy, naghihintay lang sila ng karma para sa kabayarang ginagawa nila sa mga kababaihan niloloko nila. I hate boys like this, sa tuwing nakikita ko kung paano umiiyak ang mga kalahi dahil sa kanila ay kumukulo ang dugo ko.

I want to make them feel what girls feeling when they broken. I just f*****g hate them.

"Sana ma-karma ka Arvelon, sayang gwapo ka pa naman pero ginagamit mo lang yang mukha para masaktan ang mga babae." Mahinahon kong sabi. Natahimik siya at napahinga ng malalim.

"Well bebeko it's give and take, kung gusto nila katawan namin, ganun ring ang habol namin sa kanila. Girls nowadays drooling for hunk man, handsome and has a seven inches p***s haha.." Umiiling-iling na sagot niya sa akin. Iba talaga ang lalaki mag-isip, kahit alam nilang may masasaktan gagawin at gagawin parin nila. They love their prides, ayaw kasi nilang natatapakan ang mga pride na tinayo nila sa sarili.

Hindi nalang ako umimik at inubos nalang ang pagkain. Marami na ang tao sa loob ng canteen, may mga istudyanteng bumibili ng ulam. Nilibot ko ang tingin sa labas, ngayong araw halos hindi ko nakita dahil sa pag-iwas ko. Sa upuan ay tahimik lang ako at hindi siya tinatapunan ng tingin, kaya halos tumayo lahat ng balahibo ko sa katawan pag naririnig ko ang frustrate niyang paghinga.

Sorry Ranniel for avoiding you, gusto ko lang manigurado sa nararamdaman ko. I want to make this clear so that, I could accept you.

Huminto ang mata ko sa lalaking nakatayo sa pinto ng canteen. Nasa akin agad ang malamig niyang mata, titig na titig at halos mahimatay ako. Ang kanyang Hanz backpack ay nasa likod niya, ang kulay cream na uniform namin ay bumabagay lang sa balat niya, at ang presensya niya ay nakaka intimidate.

Umigting ang panga niya pagkakita sa lalaking nasa harap ko. Ang malamig na mata ay naging mas lalong yelo dahil sa galit. Napalunok ako ng magsimula siyang lumakad palapit sa amin. Hindi niya inaalis ang tingin sa akin, ang mga istudyante ay nahuhumaling sa kanya dahil sa kakaibang kagwapuhang taglay niya ngunit hindi niya iyon pinapansin dahil ang atensyon niya ay nasa akin lang.

Tumayo ako na siyang ikinagulat ni Arvelon, hindi ko siya pinansin at basta nalang umalis sa pwesto namin nang makita kong malapit na si Ranniel sa amin. Sinukbit ko ang bag sa likod at lumabas, sinalubong ko siya gamit ang kinakabahang mata samantalang nanatiling umiigting ang bagang niya at ang mata ay madilim na.

Agad kong inabot ang braso niya at patakbong lumabas ng canteen. Wala siyang imik habang nagmamadali akong makalabas ng gate. Nang nasa labas na kami, binitawan ko ang braso niya habang humihingal pa dahil sa patakbo kong ginawa.

Nang makabawi ako sa paghinga, inangat ko ang tingin sa kanya na sana ay hindi ko nalang ginawa dahil parang natutusok ako sa dilim at galit niyang mata. He's jaw still clenching, ang ugat niya sa braso ay kitang kita ko na dahil sa panggigigil niya.

Hindi ako nakapagsalita, nakatitig lang ako sa kanya habang nakanganga dahil sa takot at kaba. Nagulat ako ng inabot niya ang kamay ko at ipagsiklop ang mga kamay namin, nanginig pa ako dahil sa ginawa niya. Wala siyang ingay na naglakad papunta sa bisekleta na nasa puno. Binitawan niya muna ang kamay ko at tinanggal ang pagkakatukod ng bike niya at sumakay na. Hindi ako kumilos at tinitigan lang siya, sa katunayan hindi ko alam ang gagawin. I'm still shocked because of his actions. Why he didn't shout at me?

"Get-in in the bike Lorella, wag mo nang dagdagan ang putang inang galit ko sayo..." Malamig niyang bigkas, nanginig ang binti ko kaya dali-dali akong umangkas sa likod.

Shit I'm trembling, I don't know what is happening. Galit ba siya? Bakit niya ako pinasakay ng bike? Nang dahil sa gulat hindi ko na nailagay ang braso ko sa baywang niya kaya siya na mismo ang kumuha ng braso ko at ilagay sa kanya.

Ibang klaseng lalaki pala siya, kahit magka-away kami kukunin at kukunin niya parin ako, kahit hindi ko siya pinapansin dapat ay magkasama kami. This man is very different from boys out there, iba ang prinsipyo niya, matatag ang paniniwala.

Sa mga nakalipas na araw, nalaman ko kung anong klase siyang lalaki, kung ano ang ugali niya, ang prinsipyo niya sa sarili at ang kung paano niya pahalagahan ang mga bagay bagay sa paligid. He has this different principles, so much interesting. At alam ko ang ibang babae ay magugustuhan ang prinsipyo niya. Natatakot ako na baka hindi lang ako ang maging ganito sa kanya, na baka noon meron siyang babaeng minahal at alam ang lahat sa kanya.

Darn I hate this feeling, ayoko talagang mag-isip ng malalalim lalo pa kung tungkol lang sa pag-ibig.

Mabagal lang ang takbo ng bike, hindi ko alam kung sinasadya niya ba o talagang mabagal lang kami. Nang makarating kami sa acasia na pinagkakainan namin, hininto niya ang bike at pinauna akong pinababa. Tahimik lang siya habang tinutukod ang bike sa puno ng acasia, ako naman ay hindi makatingin sa kanya ng maayos. Naiilang ako dahil hindi naging maayos ang samahan namin kahapon at kanina, ayokong makita ang seryoso at malamig niyang mata.

Nilatag niya ang maliit naming banig sa pwesto, hindi ako kumilos at nanatili lang nakatingin sa kanya. Nang matapos siya, umangat ang tingin niya sa akin.

"What are you waiting? Umupo ka na para magsimula na tayong kumain... I'm hungry damn," Ani sa matigas na salita. Lumunok muna ako bago tumango at dahan-dahang umupo.

Kinuha niya sa bag ang baon niyang lunch at nilapag sa banig. Kinuha din niya ang isang bote ng mineral at isang kutsara at tinidor. Huminga ako ng malalim bago tumingala, s**t busog na ako dahil sa kinain namin kanina ni Arvelon, saan ko pa yan ilalagay?

Isa pa naman sa ugali niya na dapat kumain kami ng sabay, kahit pa busog na ako ay wala siyang pake dahil dapat sabay kami. What he wants what he gets. Darn!

Binuksan niya ang baon at nagsimula nang kumuha ng kanin. Iminuwestra niya sa bibig ko ang kutsara, hindi ako nakagalaw dahil sa busog na ako. Dumilim ang mata niya at tinitigan ako ng mariin.

"Open your f*****g mouth Lorella. I told you about this before....sa akin ka lang sasabay kumain," Mariin niyang sabi at tinutok ulit ang kutsara sa bibig ko.

Wala akong nagawa kung di tanggapin ang subo niya. Kumuha siya ng ulam at sinubo ulit sa akin. Nag-aalinlangan ako sa pagnguya, baka maisuka ko lang ito. Tinitigan niya muna ako, at dahil sa hindi ako makatingin sa kanya kaya nai-intimidate ako. Nilunok ko nalang ang kanin para tantanan na niya ako sa paninitig.

Nang makita niya na nilunok ko ang pagkain tsaka palang umiwas ang mata niya sa akin. Pati sa paglunok binabantayan niya ako. He's so damn possessive!

Tinapos namin ang pagkain, kahit busog ako ay wala paring nagawa dahil ang gusto niya ang masusunod. Binuksan niya ang mineral water at binigay sa akin, inabot ko naman at ininom agad pagkatapos binigay ko ulit sa kanya na agad niyang nilagay sa bibig ang bunganga ng mineral.

Habang tumatagal, nagiging habit na naman ang pagkain gamit ang iisang kutsara, uminom ng tubig gamit ang iisang bote. Is it healthy? Nagiging obsession na ba namin iyon?

Niligpit niya ang pinagkainan namin. Nang matapos, tumitig na siya sa akin. Hindi ko alam kung saan ako titingin, kung haharapin ko ba ang nakamamatay niyang mata o iiwasan nalang? Stop staring me Delbrose Ranniel, you give me shivers s**t.

"I just want to know your problem Lorella. What makes you avoid me huh?" Matigas na ingles niyang tanong. Nanigas ako dahil sa impact ng tanong niya sa akin.

Umiwas ako ng tingin at huminga ng malalim. What makes me avoid him? Is it because of love? Is it because of what he said to me? Am I really affected by his words? Bakit ko nga ba siya iniiwasan? Dapat ay mas lalo ko pa siyang intindihin pero natatakot ako na malaman niyang pareho kami ng nararamdaman.

Kahapon, na-realize ko na nakakatakot palang sumugal. Paano kung tumaya ako pero mali pala sa taong tatayaan ko? Paano kung masayang lang ang pagsugal ko sa kanya? Paano kung niloloko niya lang pala ako? Paano kung isa ito sa mga plano niya? I have a lot of hows in my mind. Oo at nakilala ko siya kahit sa maliit na panahon lang pero kulang pa iyon dahil alam ko mas may malalim pa sa kanya. I want to dig what inside him, I want to know everything about him.

Risking is a harm, it might shattered me in the end but how can stop this feeling I have for him? How can I endure this damn feeling I have? Sa mata niya pa ngalang, lumulubog na ako.

"Ha?.... bakit naman k-kita iiwasan?" Utal kong sagot. Kumunot ang noo niya at mas lalo akong tinitigan.

Dalawang araw ko siyang iniwasan. Pagkatapos kasi nung pagka sakit niya at pag-alaga ko sa kanya ay umuwi ako. Hindi ko siya nire-replayan sa mga messages niya, hindi ko siya pinansin sa labas ng bahay namin kahapon para sabay kaming pumasok, tumago ako nung lunch kahapon para hindi kami magkasabay. Halata nga namang iniiwasan ko siya.

I heard his curse before staring me darkly. Pumantay ang kilay niya sa noo, ang mahaba niyang pilik-mata ay kita ko, ang Adam's apple niya ay taas-baba at ang mapula niyang labi ay inaakit akong halikan.

Nagtaka akong ng lumuhod siya at inabot ang ulo ko, naramdaman ko agad ang basa niyang labi sa noo ko. Napapikit ako dahil sa kiliting binibigay non. How can I stop liking and loving this kind of man?

"I almost forgot to kiss your forehead," He said. Nasa akin parin ang mata.

Lumunok nalang ako at umiwas ng tingin. Hindi ko talaga kayang tumitig sa kanya ng matagal, para kasing kinukuha ng mata niya ang lakas ko. Nakaka panghina ng katawan.

"You didn't answer my question Lorella. Why are you avoiding me? Problem?" Balik-tanong niya sa akin, napabuntong-hininga nalang ako at alinlangang tumingin sa kanya.

"N-nabigla kasi ako sa s-sinabi mo. It's to much early for you to feel it....baka niloloko mo lang ako," Nag-aalinlangan kong sagot. Tumingin ako sa mata niya, naging seryoso iyon at matapang.

"Masyado bang maaga ang dalawang taon kong paghihintay sayo Lorella? Damn that two years of waiting you, maaga na pala ngayon yan fuck." Galit niyang sabi. Napahinto ako sa pagpikit at tinitigan siya.

Totoo ba talaga ang pinagsasabi niya? Hindi niya ba ako niloloko lang?

"H-how can I believe you? Nung una palang magka-away na tayo!" Mahinahon kong tanong. Umigting ang panga niya at napapikit dahil sa frustration.

"Ikaw lang ang nag-iisip na magka-away tayo. I didn't see you as my competitor, mas busy ako kung paano kita makukuha....kung paano mo ako mapapansin at hindi ang mga medalya!" Mahinahon niyang sagot ngunit ramdam mo parin ang galit at inis.

Napanganga nalang ako sa harap niya. All this time, ako lang ang nag-iisip na magka-away kami. All this time, ako lang ang nag-iisip na competitor ko siya. He doesn't care for medals, he doesn't care for awards, he is more care for my attention.

"Sobra akong naiingit sa mga taong binibigyan mo ng ngiti, lalo na sa mga lalaki. You Do know how they lusting you na halos ko na sila mapatay dahil sa pinag-iisip nila sayo....baby I care more for your smiles, for you attention," Mahina niyang sabi habang yumuko. Nanghihina ako sa mga sinabi niya.

He cares for my smiles instead of medals. Damn this man!

"I cared for your attention not that motherfucker medals. Dalawang taon na akong baliw sayo samantalang ikaw ay dalawang taong puno ng galit at poot sa akin. You make me weak everytime you're mad at me, you made me f*****g weak everytime you didn't see me!" Dugtong niya, inabot niya ang palad ko tsaka nilagay sa labi niya.

Hindi parin nagsi-sink in sa akin ang sinasabi niya. Nanghihina parin ang katawan ko, at gulat na gulat parin dahil sa rebelasyong sinabi niya.

"Baby dalawang taon na akong nagmamahal sayo. Dalawang taon na akong nababaliw sayo pero ikaw parang wala lang. You didn't cared for me and it's hurt me big time," Nanghihina niyang sabi habang hinahalik-halikan ang kamay ko.

Hindi ako makapag salita, walang lumalabas sa bibig kung di ang buntong hininga. Baka pag magsalita ako ay madurog lang ang puso ko.

Dalawang taon siyang nagmamahal sa akin pero ako dalawang taong galit lang sa kanya. Am I deserve to him?

"Galit na galit ako sayo ngayon, galit ako dahil mas ginusto mo pang makasama ang lalaking yun kaysa sa akin, galit ako dahil sa mga ngiting binibigay mo sa iba na hindi mo maibigay sa akin, galit ako kasi ang atensyon mo nasa kanila palagi....p-paano ako baby?" Nanginginig niyang sabi, nakita ko ang luha na lumandas sa pisnge niya habang hinalikan ang kamay ko.

I can't take this anymore, I can't endure him, I can't see him like this. Nawawasak din ako, naiiyak din ako.

"At mas lalo akong galit sa sarili dahil hindi kita makuha,"

No. Kuhang-kuha mo na ako, sayong sayo na ako. See? Ilang buwan palang tayo nagkaayos at nagkausap pero heto nahulog ako sayo. Ganyan ang kamandag mo sa akin, madaling magpahulog.

He kissed my hand then he tired smile at me. Pumungay din ang mga mata niya bago ako yakapin ng mahigpit.

"Galit lang ako baby....pero akin ka," Bulong niya.

Then we f****d up! I'm all yours.

--

Alexxtott