Costiño Series 2: Owned by my Enemy

Kabanata 5

Kabanata 5

Baon

Natapos namin ang report ng maayos kahapon. Akala ko ay magco-conflict kami sa explanation dahil sa hindi ako tumulong sa kanya ngunit lahat ng nakapaloob sa report namin ay tinuro muna niya sa akin.

Sobra din ang pagtataka ng mga classmate ko dahil sa hindi kami nag-away o nagbangayan sa pag explain. Well, my anger getting low, hindi na umuusok ang ulo ko kapag nakikita siya at nawala na din ang pagkairita ko. I don't know if it a sign of having a different feeling on him.

Lingid sa kaalaman ng mga tao lalo na sa paaralan na sa bahay kami ni Ranniel gumawa ng report. I don't want to vulgar it, baka kami na naman ang laman ng school kung ipagsabi pa namin. Kahapon, sabay kaming pumasok sa school, hindi ko alam kung nagkataon lang ba o sinadya niya.

Nagulat kasi ako nung makita ko siya sa labas ng bahay namin kahapon ng umaga. Akala ko may itatanong lang siya tungkol sa report namin pero ako pala talaga ang sadya niya. Kaya ang nangyari hindi nalang ako nagpahatid sa driver namin kasi gusto niya maglakad kami.

Hanggang sa pag-uwi ay sabay kami. Hinahanap ko ang bike niya pero hindi ko naman makita, nakakapagod kayang maglakad lang mabuti kung walking distance lang kaso meter pa ang layo sa bahay namin.

Halos mabali din ang ulo ng mga istudyante nang makarating kami sa school. They are maybe confused what is happening between us.

Mabuti nalang at hindi niya ako sinundo kaninang umaga, kaya naging panatag ako. Iba na kasi ang nararamdaman ko pag tinitigan niya ako, pag yung mga malalim niyang mata ay nasa akin halos hindi ako makahinga. Para bang kinakapos ako ng hangin, parang may mali sa dibdib ko.

I haven't yet in love, but I feel it coming. Marami na akong nakitang mga magkarelasyon, sa school namin ay hindi na mabilang ngunit palagi kong nakikita yung mga luha at sakit sa mata ng mga kababaihan kapag sila ay iniiwan. I saw how they kill the pain, how they shattered and I am f*****g afraid if it will happen to me.

Girls are meant to hurt, that's true. Sa relasyon kasi, palagi ang mga kababaihan ang nasasaktan at umiiyak. Palagi ang mga babae ang lumuluha kaya natatakot akong maging katulad nila. I don't want myself to belong to them, I don't want to see myself shattered, crying and pain.

But how can I escape it? How can I protect myself from pain? When I am f*****g falling, and I'm afraid what will happen to me.

Sobra din akong nagtataka kung bakit hindi ko pa nakikita ang Ranniel na yun. Kanina, pagkadating ko ay wala pa siya hanggang ngayon na tapos na kami sa third subject namin. Where is he? Absent ba siya? Bakit parang wala akong nakitang excuse letter sa table ni ma'am.

Inis akong tumayo sa upuan, tapos na ang last subject namin sa umaga. Saan ba siya pumunta? Bakit hindi siya nagsabi sa akin kagabi na hindi pala siya papasok. Kung sana ay sinabi niya, hindi sana ako nagkaka ganito. Ano ba kasing pakealam ko? Bakit ba ako naiinis? Darn!

Matalim kong tinignan si Arvelon na palapit sa akin, may nang-iinis na ngiti sa labi niya habang nakatingin sa akin. Mas lalo siyang ngumisi ng makitang galit ako. Bakit ba kasi ako galit? Wala naman akong karapatan maghanap sa kanya diba? Wala naman akong karapatan sa kanya.

"Are you gonna kill me bebe ko? What's with that eyes?" Nakangisi niyang tanong.

Inirapan ko lang siya bago isukbit ang bag sa likod ko. I have no time for funny, galit ako, naiinis ako dahil sa hindi ko malamang dahilan. s**t, ano na bang nangyayari sa akin? This is not me, I am not like this.

"Bebe your face tsk.." Galit kong asungal.

He just smirked. Lumakad na ako palayo sa kanya, pero sumunod naman siya at inakbayan pa ako. Hindi ko nalang pinansin at nagpatuloy nalang kami sa paglalakad. Naririnig ko pa ang maliliit niyang tawa sa gilid ko.

"Kumain nalang tayo bebe ko, I'm starving." Bulong niya.

Huminga ako ng malalim bago tumingin sa kanya. Nasa daan namin ang mata niya.

"Saan ba tayo kakain?"

Bumaling ang tingin niya sa akin na may ngiti sa labi.

"Where do you want? Mall? Resto? Name it bebe ko."

Nakangisi nalang ako dahil sa kayabangan ng isang ito. Akala mo talaga siya ang naghahanap ng pera, waldas ng waldas at wala lang pakealam sa kanya. What if ubusin ko lahat ng pera niya? Baka mamulubi ito kung sakali.

"All of them Arvin Arvelon.." Sagot ko.

He stared at me then smirked. How arrogant this boy damn. Nang palabas na kami ng building nasa amin ang mata ng mga istudyanteng nasa bench na nakaupo. Yung iba nagbubulong-bulungan pa habang ang mata nasa akin. What's wrong?

Patay malisya nalang ako at nagpatuloy sa paglalakad habang ang braso ni Arvelon nasa balikat ko pa. Nang makarating kami sa labas ng school, natanaw ko agad ang magarang kotse niya na kumikintab pa dahil sa araw. Pinatunog niya muna bago tumingin sa akin.

"Bebe ko banyo muna ako. Ihing-ihe na ako.." Sabi niya.

Inirapan ko lang bago tumango. Umalis na siya para mag banyo. Umiling nalang ako at nilibot ang tingin sa paligid. Nang tumingin ako sa kabilang kalsada, halos matumba ako sa kinatatayuan ng makita ang malalim at seryoso niyang mata. Nanginig ang binti ko habang nakatingin sa kanya.

Umiigting ang panga niya habang titig na titig sa akin. Bumilis bigla ang t***k ng puso ko, at kinapos din ako sa hangin. Damn his affect on me, pati binti ko napapanginig na niya.

Tinawid niya ang kalsada na hindi iniiwas ang mata sa akin, samantalang ang katawan ko naman ay hindi magkamayaw sa kaba. My anger and irritation loss when I saw him. This is it, my fear is coming.

Lumunok muna ako bago iniwas ang tingin sa kanya. Ngunit agad kong binalik ng tumapat na siya sa akin. Agad kong naamoy ang bango niya, kahit pa may mumunting pawis sa noo niya. Tumambad sa paningin ko ang basa niyang puting t-shirt. Bakit kahit pawisin na siya mabango parin?

Hindi ako nakapag salita, umatras ang dila ko at hindi ko na mahagilap kung nasaan na ito. Mas lalo akong nanghina ng makitang pumungay ang mata niya habang titig na titig sa akin. What's wrong Ranniel?

"Can you come with me instead...baby?" May pagmamakaawa niyang sabi.

Napanganga ako sa kanya, pati ang mata ko lumaki dahil sa gulat. W-what? Ako sa sama sa kanya? Hindi ako makapaniwalang tumingin sa kanya bago huminga ng malalim.

"W-why?" I utterly said.

Mas lalong pumungay ang mata niya bago ngumiti. Why are you like this Ranniel? Kahit nakikita ko nang pagod, ipapakita parin ang ngiti sa akin. Why are you making me fall?

Sinakop niya ang distansya namin, malapit na ang katawan namin at halos dumampi ang pisnge ko sa damit niya. He is 5'7 and I am 5'5. Mataas siya kaya hanggang dibdib niya lang ako.

"I'm tired and hungry...can we eat together?" He pleading.

Tumama sa mukha noo ko ang hininga niya. Hindi ko na alam kung ako ang gagawin ko, kung nganga nalang ba? O sasama nalang sa kanya. Napatingala ulit ako ng may naramdaman akong mainit na labi na dumampi sa noo ko. Napapikit pa ako ng mata habang nina-namnam ang labi niya. s**t Am I addicted to his forehead kiss?

Nang humiwalay ang labi niya ay wala sa sariling napatango nalang ako. I'm losing myself, I'm losing it because of his kiss. I saw how he smirked. Pumulupot din ang kamay niya sa palapulsuhan ko habang may ngiting naglakad.

Hindi ko na alam kung nasaan na ang sarili ko, hindi ko na alam kung akin pa ba ito kasi ibang-iba na e. I am losing it, and I know it will break me soon.

Namataan ko ang bisekleta niya na nasa lilim ng puno. Bumaba ang kamay niya sa palad ko kaya magkahawak kamay na kami, nang makarating sa bike ay binitawan niya muna ako. Nakatingin lang ako sa kanya habang inaayos niya ang bike.

Nang matapos ay umangat ulit ang mata niya sa akin at sumakay sa bike niya. Nakatayo lang ako habang hinihintay ang sasabihin niya. Hindi malaki ang bisekleta niya, may upuan ito sa likod sa may bandang gulong kaya pwede ang dalawa na sumakay.

Tumingin siya sa akin kaya dali-dali akong sumakay habang hindi alam kung ano ang gagawin. Saan ba ako kakapit? Baka mahulog ako dahil wala naman akong makapitan. Tinukod niya ang dalawang paa para hindi kami matumba sabay kuha sa kamay ko at ilagay sa pagitan ng baywang niya.

Nung una, tinanggal ko pa dahil sa gulat at ilang ngunit matalim siyang tumingin sa akin at binalik sa pagkaka yakap. s**t my heart beating so fast, and I am trembling.

Umandar na kami kaya hinigpitan ko na ang pagkakayakap sa kanya. I am not comfortable with this position, I'm trembling and I hate it.

"Hug me tight...I won't let you go," He said.

Hilaw na tumawa nalang ako bago kumapit sa kanya ng mahigpit. Ayoko talagang mahulog, baka masaktan ako e.

Nang makarating kami sa isang acasia hininto niya ang pag pidal bago tinukod ang paa. Malayo na ito sa school namin, pero namangha ako habang tinitignan ang kabuohan ng lugar namin. I never been here, my entirely life never been see this. Ngayon lang, kasama siya.

Tumayo ako mula sa pagkaka angkas at lumakad pa palapit sa bangin. Naramdaman ko na din ang presensya niya sa likod ko. He held my hand, bumaling ako sa kanya na ngayon malalim na nakatingin sa akin.

"Let's eat first Lorella, gutom na gutom na talaga ako." Aniya.

Tumango nalang ako bago nagpahila sa kanya. May maliit na banig ang nakalatag na kaya doon kami umupo. Grabe hinanda niya ba ito? Is this a picnic or lunch?

Inabot niya ang bag saka kinuha ang baon niya. s**t what will I eat? Hindi ako nagbaon kasi bumibili lang ako sa canteen namin. Ano papanoorin ko lang siya samantalang ako inggit na inggit sa kanya.

Pero nagulat ako ng ibigay niya sa akin ang baon bago inabot ang kutsara. Hindi siya kakain?

"I-ikaw?" Nag-aalala kong tanong.

He smiled.

"Kung susubuan mo ako, makakain ako pero kung hindi okay lang Lorella." He answered.

Hindi ako makapaniwalang tumingin sa bago umiling. Is he serious? Ako talaga kakain nito?

"Alam ko namang hindi ka nagbaon kaya nagdala ako. From now on, we will eat together." Dagdag niya pa.

Hindi ko na ata alam kung kailan ako hindi magugulat sa mga sinasabi niya. Palagi akong napapanganga at natutulala. Yumuko nalang ako bago pumikit ng mariin.

I just nodded. Ayokong magsalita, baka mabulol na naman ako dahil sa kaba. Masyado na akong apektado sa kanya, masyado nang kumakapit ang katawan ko sa kagustuhan niya. Natatakot ako na baka sa susunod, lumuhod na ako sa mga binti niya.

"Look at me Lorella," He commanded.

Pumikit muna ako bago hinay hinay na tinaas ang ulo para tumingin sa kanya. May kakaiba din sa mga mata niya. It so much expressive and deep.

"We will eat together. Kung wala kang baon, nakahanda ang akin para sayo. Basta wag ka lang sumasama sa kahit kanino."

Umiling lang ako bago tumango. I have nothing to say, I'm too occupied of fear and trembling. Binasa ko ang labi bago umiwas ng tingin sa kanya. I open his lunch then I started to eat. Marami ang nilagay niyang kanin, may ulam na din na prinitong itlog, ham at hotdog.

Nilagyan ko ng kanin ang kutsara pati ulam bago uminuwestra sa bibig niya. Nanginginig ang kamay ko at alam kong nakikita niya, ngumisi muna siya bago ipasok sa bibig ang kutsara.

Ganun ang nangyari, pagkatapos ko ay siya naman ang sinusubuan ko. Isang kutsara lang din ang gamit namin, nang maubos ang pagkain binuksan niya ang mineral water at inabot sa akin. I held it immediately and drink, pagkatapos ay binigay ko sa kanya. Akala ko nung una ay hindi niya iinumin ngunit napalaki ang mata ko ng deretso niya ipasok sa bibig ang bunganga ng mineral water.

Umiling iling ako bago umiwas ng tingin. I can't believe it, he drink the same bottle I drink. This is f*****g frustrate me, I don't know what should I react, what should I do. I'm shocked and all because of his moves.

Nang matapos siyang uminom, sinarado niya ang plastic bottle bago ibalik sa bag niya. Tumingin siya sa akin habang nilalagay ang baonan sa bag, at dahil naiilang ako kaya hindi ko maibigay ang mata sa kanya.

"What's wrong?"

I just shrugged. I can't take your eyes Ranniel... I sighed deeply, this is hard to me. Falling is a way for your miserable and death life. Once you fall hard deep-rooted, it might shattered you and wreck you. Nowadays, man is only into s*x, they don't like commitments because they think they're chained. Wala silang pake sa mararamdaman ng babae...sa aming mga babae kapag iniiwan kami

That's why, mama always remind me to avoid boys, to not have any relationship with them because it might hurt me, pain me. Palagi niyang sinasabi na wag na munang mag karelasyon, unahin muna ang pag-aaral bago ang landi.

Real man can wait...

But I think I could not promise to mom that I can't have a relationship, ngayon pa ngalang unti-unti na akong bumabagsak, ngayon pa ngalang hinihila na ako pahulog. Marupok kasi e... marupok sa halik ni Ranniel

"Hey Lorella what's wrong?" Balik tanong niya.

Napailing ako bago tumingin sa kanya. I'm wondering where did he go earlier. He did not showed up in class.

"Where have you Ranniel?" I seriously ask.

Tumaas ang noo niya habang may ngiti sa labi. What's funny? Am I joking? Nakagat pa niya ang labi dahil sa ngiting hindi niya mapigilan.

"Why are you smiling? Is it a joke?" Inis kong tanong.

Tumigil siya sa kakangiti bago pumormal ang upo at tumingin sa akin. Ang pinaka gusto ko sa mukha niya ay ang mata, pati ang ilong. Dagdag atensyon talaga ang mahabang pilik-mata niya sabayan pa ng maliit niyang nunal sa baba ng mata.

It's more attractive to him, yung malalim ngunit iba't-ibang pinapahiwatig ang mata niya. He is indeed handsome. f**k I can't believe, I can compliment him.

"I'm just happy... finally your looking for me baby," He answered.

Tumaas ang kilay ko bago bigyan siya ng inis na tingin. Paano ba naman kasi hindi nagsabi na a-absent siya. I'm just sad and something wrong with me.

"Hindi ka kasi nagsabi na a-absent ka. Hinanap ka tuloy ng teachers sa akin," I lied.

Tumaas lang ang kilay niya bago gumuhit na naman ang ngiti sa labi niya. Bakit masama bang mag-alala? Magkaibigan naman na kami ha? Magkaibigan nga ba?

"Yan lang ba talaga Lorella? O baka may naghanap pa sa akin na iba.."

Umiling iling ako bago pinandilatan siya ng mata.

"Wala naman. Sino ba maghahanap sayo na iba ha?" Sagot ko.

He smiled widely.

"Hmm yung kaharap ko ngayon...hindi ba ako hinanap?" Pa-inosente niyang tanong.

Napatawa ako sa sinabi niya. Ako hahanapin siya? Ako talaga? Hindi ko naman maipagkakaila na hinanap ko nga siya pero kasi nag-alala lang ako. That's it!

"Tsss hindi ba pwedeng mag-alala ako? I'm just wondering where did you go. You didn't...tell me," Nahihiya kong sagot.

Yumuko ako dahil alam kong pulang-pula na ang pisnge ko ngayon. Narinig ko na ang tawa niya, masarap sa tenga ang marinig ang tawa ng isang Ranniel. Akala ko sukdulan na talaga ang galit ko sa kanya pero heto ako ngayon kasama siya at nahihiya na ako.

"Baby look at me... please?" Malambing niyang sabi.

Hindi ako umangat ng tingin. Nahihiya ako dahil sa sarili ko. Wala naman kasi akong karapatan para mag paalam siya, wala din akong karapatan sa kanya.

Umusog siya ng upo sa akin, inabot niya din ang baba ko tsaka tinaas. Then again, I saw his dark brown eyes darted to me.

"I texted you earlier. I think you did not see it," He said.

Texted me? Teka nagbukas ba ako ng cellphone ngayong araw? s**t I didn't read it, akala ko kasi wala siyang number ko. And damn nalagpasan ko ang isang araw na hindi gumamit ng cellphone. that's new!

"I didn't use phone the whole morning sorry Ranniel."

His eyes tendered.

"That's okay. May inasikaso lang ako kanina. Gusto mo bang palagi akong mag paalam sayo?" He asked.

Napatahimik ako. Bakit niya naman gagawin yun? We're enemy but now friends but it does not mean I have rights to demand.

"Why Ranniel?" I asked.

He smiled.

"Para hindi ka na mag-alala kung saan man ako pumupunta. At alam mo kung ano ang nangyayari sa akin." He answered.

I sighed deeply. This is frustrating me.

"Are you giving me the rights?"

Lumapit ang mukha niya sa akin habang hindi tinatanggal ang titig. I got hypnotized by the gaze he give to me, and I'm not in myself right now.

He smiled sweetly.

"Sayo lahat ng karapatan ko...basta akin din ang sarili mo," He husky said.

Fucked up but your rights is mine...

"Then I'm yours but your rights is in my foot, you have to crawl if I want Delbrose Ranniel..."

He smiled contented and satisfied.

"Even if you make me slave, I don't care as long as your mine...baby," He husky said.

Ngumiti nalang ako bago umiwas ng tingin sa kanya. Tinanggal ko din ang kamay niya sa baba ko at tumingala.

Muli kong binalik ang mata sa kanya bago hinawakan ang mukha niya. I smiled sweetly while caressing his face, he closed his eyes as he feeling my touch.

I have affection to him... Malakas dahil nararamdaman ko ang panga niya umiigting. I thought, I wouldn't touch his face because we're enemy but now, I am freely doing it.

Bumukas ang mata niya na pagod. Are you tired? Something happens?

"Ikaw nga talaga ang makaka tanggal ng pagod ko, wala eh bagsak na bagsak na ako sayo Exaltacion Lorella. At ayokong ako lang ang maging ganito, I want you to feel the same feeling I have..." He whispered.

I sighed.

"Magpahulog ka na, dalawang taon na akong naghihintay sayo e..." 

--

Alexxtott