Costiño Series 2: Owned by my Enemy

Kabanata 4

Kabanata 4

Report

Gaya nga ng sinabi ng kabute na yun, kami ang naging magka partner sa gagawing report. Paano naman kami makakagawa ng magandang konsepto kung alam niya na magka-away kami? We have different ideas, concept and perception and how can we do it? Siraulo talaga siya, hindi nag-iisip ng mabuti.

Kahapon bago ako umuwi, inabangan niya ako sa gate para ipaalam na ngayong araw daw gagawin namin ang report. Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa kukute niya at doon pa talaga sa maraming tao niya ako pinagsabihan. I can't forget how we argue yesterday.

May ngiti sa labi ko ng lumabas ako sa library, I decided to go home early kasi napagod ako sa quiz namin sa Philosophy. And usually, hindi nagpatalo yung kabute na yun kaya patas lang kami sa score na nakuha.

Kasabayan ko ang mga ibang istudyante na pauwi na rin, nang makalabas ako sa hallway, natanaw ko sa gate ang isang bulto ng lalaki na matyagang naghihintay at hindi ko alam kung saan siya nakatitig. Iniwas ko ang tingin sa kanya at nagpatuloy sa paglalakad, nang makarating ako sa gate inangat ko ang tingin na bumungad naman sa akin ang mga mata niyang seryoso at nakatitig sa akin.

Tinaas ko lang siya ng kilay tsaka nilagpasan ngunit hindi pa ako nakaka hakbang ay may kamay nang pumulupot sa palapulsuhan ko. Nanlaki ang mata ko dahil sa paghawak niya sa akin. Why the hell?

Natahimik ang mga istudyanteng naghihintay sa sasakyan nila at nasa aming dalawa ang mga mata nila. s**t what the hell is he doing? Narinig ko ang mga bulong bulungan sa paligid kaya dali-dali kong hinatak pabalik ang palapulsuhan ko.

Matalim ko siyang tinitigan, binalik niya din sa akin ang seryoso at umiigting niyang panga. Umatras ako para magkaroon kami ng distansya pero pinigilan niya naman ako gamit ang bakal niyang kamay na pumulupot sa baywang ko.

"What the f*****g hell are you doing?" Galit kong sabi.

Halos mawalan ako ng hininga dahil sa pagkakahaplos ng kamay niya sa baywang ko. Nanginig din ang tuhod ko dahil sa pagkaka lapit ng dibdib ko sa kanya.

Seryoso pa din ang mata niya ng pakawalan ako. Mas lalong tumitig sa amin ang mga istudyante at nagbulong-bulungan pa.

"Bakit ka pa kasi umaatras? Hindi naman kita hahayaang makawala..." He said.

What? What did he said? Is he out of his mind? Anong akala niya ayos kami? Nang gagalaiti ko siyang tinitigan bago umatras ulit ng konti.

Hindi ko na talaga alam kung ano ang pumapasok sa isipan niya. Kung ano-ano nalang ang pinagsasabi niya, kinikilabutan ako sa bawat marahas niyang salita.

I roll my eyes before giving him my death glare. Seryoso parin ang mata niya, umiigting parin ang panga niya at ang ugat sa mga braso niya ay nagsisilabasan.

"Ano ba kasi ang kailangan mo? Gustong gusto mo talaga ng atensyon ng mga tao, attention seeker fuck." Bulyaw ko.

He just smirked then forward near me. Hindi parin nawala ang mga maliliit na boses sa paligid, ang mga mata ay nasa amin parin.

"Bukas ay magsisimula tayong gumawa ng ideya sa report. You will give me your ideas and as mine too. Susunduin kita sa labas ng library at sa bahay tayo gagawa." Seryoso niyang sabi.

Seriously? Kami sa bahay nila gagawa? Kaming dalawa sa bahay nila? s**t is he crazy, ano nalang iisipin ng ibang tao. Dalawang senior high nasa iisang bahay, I can imagine my mother face if she know this.

Umiling iling ako bago hindi sang-ayon na tumingin sa kanya. That is against to me, he very know that we are enemies, he know that we are competing, and now he is telling me that we are going to make our report on his house. f**k that is insane!

"No way. I won't ever go to your house. Gumawa ka ng sayo at gagawa din ako para sa akin then we will emerge them. Simple as that." Tutol ko.

Madilim ang mata niyang tumingin sa akin. I cannot take his offer, we can make it even we're not together.

"No. I am the leader my decision will follow. Kung ayaw mong sumama sa akin bukas, then make your own topic." He said coldly.

I'm shocked, f**k are we really gonna do it? Bakit ang hirap niyang makuha? Bakit siya palagi ang masusunod? And why am I following him? Hindi ko na alam kung ano ang nangyayari sa sarili ko, hindi ko na alam kung ano ba ang pinapakita niya sa akin.

It's like, he is controlling me. Parang gusto niya na siya palagi ang masusunod. And he is damn manipulating everything. What the f*****g hell happening?

"Ang arte pa....sa akin ka rin naman uuwi," Dagdag niya.

Hindi ko nalang siya inimikan at tumahimik nalang. Wala naman na akong magagawa, wala nang naiwang topic kay sir, lahat ay nakuha na. Baka mawalan ako ng grade sa midterm, at baka bumagsak ako sa finals. Mahigpit pa naman ang labanan ngayon, dapat consistent ka.

Inis ko siyang tinignan bago bumuga ng hangin. I have no choice, this is for my grades.

"Fine, Just... damn let we finish it early." Inis kong sabi.

Ngumisi siya sa akin bago lumapit. Napalunok ako dahil sa titig niyang nakakapaso. Dalawang taon na kami magkakilala, sa dalawang taon na yun ngayon ko lang nakita na gwapo nga siya. Ngayon ko lang napagtanto na kaya pala siya pinag-aagawan ng mga kababaihan dito ay dahil sa angking kagwapuhan niya.

Napakurap ako ng maraming beses bago iniwas ang tingin sa kanya. Tumikhim muna ako bago binalik ang tingin sa lalaking nasa harap ko ba. His eyes is so damn serious and expressive.

Magsasalita na sana ako ng biglang lumapat ang labi niya sa noo ko. Tumigil ang mundo ko ng maramdaman ang basa niyang labi na nasa noo ko. Hindi ako nakagalaw dahil sa gulat, at parang naging tuod ang katawan ko dahil hindi niya pa binibitawan ang noo ko.

Mas lalong lumakas ang tinig ng mga istudyante na nasa paligid, kung kanina ay bulong lang ngayon para na silang nanonood ng palabas at hindi magkamayaw sa pinapanood.

Humiwalay na ang labi niya sa noo ko, hindi parin ako makapaniwalang hahalikan niya ako, sa maraming tao, sa labas ng gate, sa mata ng diyos. May iba akong naramdaman kanina, imbes na magalit ay kinilig ako dahil sa ginawa niya.

Shit why am I giggling?

"Next time sa labi mo na Lorella... be ready, I can't control anymore,"

Lutang ako sa loob ng library habang wala sa sariling nililipat ko ang pahina ng libro na binabasa ko. Kanina pa ako dito, kanina pa nagbabaka sakaling may maintindihan ako sa mga librong kinuha ko.

Kagabi, halos hindi ako patulugin ng mga alaala na yun. It's all coming back to my mind, they didn't let me sleep. Para akong tanga sa harap ng magulang ko habang kumakain kami kagabi, and I can't really forget his lips brushes on my forehead. Naka dalawa siya ng halik sa akin kahapon.

I can't forget how soft his lip, how it landed on my forehead, how he brushed it. There is something on his lips that giving me a fast heartbeat.

I feel lost in his kiss, I feel like I'm in lost but at the same time safe. Sa kanya ko lang naramdaman yun, sa matalik kong kaaway pa. I may say that I haven't been in relationship but I have suitors, and I know how they entertain girls just to get the yes they are wanting. But in his kiss, I can say yes. In his kiss, I am freaking fragile.

At kanina sa klase namin, sobrang awkward dahil sa nangyari. I can't stare at him, nahihiya ako dahil sa ginawa niya. Samantalang, siya ay titig na titig pa sa akin. Tahimik lang ako at pinapakinggan si sir sa discussion niya pero wala namang pumapasok sa isip ko dahil sa dalawang pares ng mata na mariing nakatitig sa akin.

He offered me a lunch, sabay na daw kami kumain pero tinanggihan ko dahil baka mag trending na naman kami sa buong campus. Hindi ko nga napigilan ang pagkalat ng picture namin sa f*******:, at kahit sa klase ay napag-usapan iyon. Mabuti nalang at hindi nakita ni mama, baka hindi na naman ako makalabas ng bahay.

Umiling nalang ako bago tinigil ang binabasa. Kulang ang istudyante ngayon, kaya sobrang tahimik. Nang tumingin ako sa mga kababaihan na nag-uusap sa kabilang lamesa, nasa akin ang mata nila. Kumunot ang noo ko dahil sa tingin nilang mapanghusga.

Shit, baka pinag-uusapan nila ako. Baka pinag-uusapan nila ang nangyari kahapon. Social media is a devil damn. Hindi ko nalang sila pinansin, I hate people who are easily judging, I hate people who doesn't know how to understand others.

Tumayo nalang ako at binalik sa bookshelves ang libro. Bago lumabas tinignan ko muna ang orasan sa wrists watch ko. Alas tres na nang hapon, tapos na din ang klase namin. Sinukbit ko ang bag sa likod bago naglakad palabas.

Pagkabukas ko ng pinto, saktong bumungad sa akin si Ranniel na naghihintay. Lumunok muna ako bago sinarado ang pinto ng library. Luminga-linga pa ako sa paligid mabuti nalang at wala nang istudyante sa corridor.

Bumalik ang tingin ko sa kanya, may dala siyang manila paper, pentel pen at mga construction paper. Hindi ba kami gagawa ng power point? Mag vi-visual aid lang ba kami?

"Let's go..."

Tumango nalang ako at hindi na nagsalita, lumapit siya sa akin at kinuha ang bag ko. Kunot-noo ko siyang tinignan bago magsalita.

"Hey give me my bag. I can handle it," I said.

He just shrugged. Naglakad na siya habang sinukbit ang bag ko sa likod niya. s**t bakit niya ba ginagawa ito? Hindi naman niya responsibilidad na dalhin ang gamit ko.

Wala akong nakuhang sagot sa kanya. Wala na akong nagawa kaya sumunod nalang ako sa kanya. This is insane, my mortal enemy is carrying my bag.

Tahimik lang ako na nakasunod sa kanya, kanina pa kami lakad ng lakad at hindi ko na alam kung saan lugar na ito. Ala sais na din ng gabi at siguradong hinahanap na ako sa bahay. Ngayon pa nawalan ng baterya ang cellphone ko, at naiwan ko din ang charger sa kwarto ko.

Madilim na mabuti nalang at may mga street lights, lumabas na din ang buwan. Nasaan na ba kami? Bakit sobrang layo ata ng bahay niya? At teka nasan na ang bike niya? Bakit hindi nalang kami sumakay doon?

Pagod na pagod na ako, pawis na din ang noo ko at malagkit na ang katawan ko. Uhaw na uhaw na din ako. Ayoko magreklamo baka iwan niya ako dito.

"Bilisan mo nga Lorella...kumapit ka kaya sa braso ko para makarating na tayo sa bahay ko."

Pagod na huminga ako bago naglakad palapit sa kanya, nakayuko ako kaya bumangga ang noo ko sa likod niya. Napa-aray ako dahil sa impact ng noo ko sa likod niya. s**t this is hell.

Inis kong hinimas ang noo bago tumingin sa kanya. Nakatingin lang din siya sa akin, nang makita niyang nasaktan ako ay bigla nalang niyang inabot ang ulo ko at hinimas ang noo ko.

Napatigil ako at napatulala nalang sa kanya. Huminto na naman ang paligid ko, sa simpleng ginagawa niya ay nag iiba ang katawan ko, tumitigil ang mundo ko. Iba na ang epekto niya sa akin ngayon, iba na ang epekto ng haplos niya, titig niya, halik niya sa akin.

I hate to admit but f**k I'm starting to fall, I hate it. I loathe it but I'm starting to have this feeling.

"Hindi ko sinabing bungguin mo ako...I hate seeing you hurt," Sabi niya.

Wala na, alam kong hindi na matagal at mahuhulog ako. Pero sisikapin kong mawala ito. I don't want to disappoint my parents, especially my mother and I have to do something.

Nang makarating kami sa bahay nila, o tamang sabihin na bahay niya lang kasi base sa nakikita ko ay pang isahan lang ang laki nito. Para siyang boarding house, simple lang pero maayos naman tignan.

Kinuha niya ang susi sa bulsa ng pantalon at binuksan na ang pinto. Una siyang pumasok at binuhay ang ilaw, niluwagan niya ang bukas ng pinto at tumingin sa akin kaya pumasok na ako.

Malinis ang bahay niya, maayos at nasa tamang arrange ang gamit niya. May maliit siyang tv na nakalagay sa maliit ding lamesa, may study table din siya sa may bandang bintana, at isang couch siguro yung ang kama niya. Walang kwarto at tanging lahat ng gamit ay nasa iisang bahay lang.

"Don't mind my house, I'm poor remember. Gutom ka na ba? I can cook," He said.

Tumingin ako sa kanya na ngayon ay naka sando nalang, suot niya pa din ang gray slack na uniform nila, s**t I didn't notice that he's done changing. Napalunok na naman ako ng tumapat sa paningin ko ang biceps niya, maputi iyon dahil natatakpan ng suot niyang t-shirt.

Umiwas nalang ako ng tingin bago pa hindi ako makapag pigil. He's f*****g hot, kahit pa sando lang ang suot niya. Naiinitan ako!

"M-may pagkain ba dyan? Baka wala naman," Utal kong sabi.

Shit bakit ako nagkaka ganito? Bakit nag iiba na ang paningin ko sa kanya? Am I lusting?

Tumingin ako sa kanya, nakangisi siya habang pinagmamasdan ako. He bite his lip then smirked again. He's f*****g hot..

"Why uttering Lorella? Anyway, nag grocery naman ako kahapon kaya meron. Now, sit down and relax yourself, feel at home baby..."

Nanlaki ang mata ko. Anong baby? Hindi na ako sanggol para tawaging ganyan. He's so damn crazy. Umiling ako at umupo nalang sa study table niya. Maraming libro ang nasa lamesa, may Earth Space, Philosophy, Understanding Culture, Society and Politics, may English at Practical Research II.

I can't believe he studying all of this. Ako nga, isang libro masakit na ulo ko tapos ito pa kaya. Unbelievable yet real.

Dahil open naman itong bahay niya, kaya kita ko ang pagluluto niya. Imbes na magsimula ako sa report namin, pinanood ko nalang siyang magluto. Adobong manok ata ang lulutuin niya, ang isang kalan ay may niluluto na, siguro ay kanin iyon.

Titig na titig ako sa bawat hiwa niya ng manok, lumilitaw ang bicep niya kaya mas lalong nanunubig ang bagang ko. I didn't know that he knows how to cook, akala ko matalino lang siya. May iba pa palang ibubuga, may iba pa palang talento.

Samantalang ako? I don't know how to cook, I don't know how laundry, I don't know how to cook rice. All I know is to sing, to wrote a song, and to composed. Dalawa lang ang talento ko, hindi ko nga alam kung talento na nga ba maitatawag sa katalinuhan.

Well at least I know how to sing, kahit papano ay may iba akong naipapakita.

Bumalik ang diwa ko ng maamoy ang sarap ng niluluto niya. Hindi ko napansing tapos na pala siya, kompleto na ang lahat may kanin na, may ulam at pinggan pati tubig. Ang bilis niyang magluto!

Tumingin ako sa kanya na ngayon ang mata ay nasa akin din. Nakita ko na naman ang tatlong nunal niya sa dibdib, bakit ganito siya sa malapitan? At bakit ako nagkaka ganito? Nawala nalang bigla ang inis, galit ko sa kanya, nawala nalang yung pagkasuklam ko sa kanya.

Am I falling? Is this right?

"Let's eat Lorella...ihahatid pa kita sa bahay niyo," Ani Ranniel

Tumango nalang ako at tumahimik. Kinuha niya ang pinggan at nilagyan ng kanin at binigay sa akin. Nagsandok din siya ng para sa kanya at ako ay kumuha nalang ng ulam. Masarap ang amoy ng adobong manok na niluto niya, parang mas masarap pa siya sa luto ni nanay sa bahay.

Kumain na ako, napatigil ako sa pagnguya ng malasahan ang luto niya. Hindi nga lang talaga siya matalino, masarap din siyang magluto. I can't f*****g believe this, sa tanang buhay ko ngayon lang ako ginanahan sa pagkain ng adobo.

Though hindi ko naman sinasabing ayaw ko sa adobong manok pero meron talagang kakaiba sa luto niya na nagpapagana sa akin sa pagkain.

Halos maubos ko ang ulam dahil sa katakawan, natapos nalang siya sa pagkain samantalang ako ay hindi pa. Nang uminom ako ng tubig ay nahagip ng mata ko ang titig niyang may saya. Nakita ko sa mata niya na masaya siya, at kontento na siya.

What's with that eyes Ranniel?

"Ako nalang ang gagawa ng report natin, kailangan na kitang iuwi. Bukas ay idi-discuss ko nalang sayo ang mga nagawa kong concepts. Magpa baba ka muna ng pagkain bago ka umuwi..." Sabi niya.

Tumango nalang ako. I don't want to argue about it, bigla nalang kasing napagod ang katawan ko kaka-away sa kanya. As long as possible, tatahimik nalang ako.

"Okay then Ranniel," Sagot ko.

Natigilan siya sa pagtayo ng marinig ang sinabi ko. Pumungay ang mata niya habang nakatitig sa akin, at umukit ang isang ngiti na ngayon ko lang nakita sa kanya. s**t that smile, ngayon ko lang nakita yun.

"What did you say baby....say it again please?" Malambing ang boses niya.

Ako naman ang natuod dahil sa lambing ng boses niya. Wala na, tumigil na talaga ang mundo ko. Sabi ko na eh, madali lang akong bumagsak. This is harmful, my feeling should not supposed to be happened. Baka malugmok ako at hindi na makabangon.

But how can I control myself? How can I stop it? The virus starting to scattered, and I am positive.

"What?"

"Say it again....baby,"

Fucked up!

"Ranniel..."

Ngumiti siya at masayang tumayo para ligpitin ang kinainan namin. Nang bumalik siya sa akin ay naroon parin ang ngiti sa labi niya.

"You will call me my second name as I call you too. Hindi kita kakausapin, hindi kita lilingunin, hindi kita papansin pag hindi mo ako tinawag sa ikalawang pangalan ko..." He command.

I just nodded. Basta sa akin ka lang lumingon at hindi sa iba!

"As what you want..." Sagot ko.

We're gonna f****d up and I'm fall.....

--

Alexxtott