17
2102 Words
“Hmp!”
Nakakainis naman si Ate! Kung nanggigigil ito wag niya naman sanang pagdiskitahan ang buhok ko. Kung makahila ah, parang may ambag.
“Ikaw ha... anong meron sa inyo ni Mayor? Nakakahiya sa mga kaibigan ko, Hanana! Umayos ka ah!” Irap nito bago tumalikod.
Sumimangot nga ako at inirapan din ang likod nito. Pinagbintangan ba naman ako, bakit hindi niya direktang tanungin si Mayor? Kasalanan ko bang likas na malandi iyon? Bwisit din ‘to eh.
Panay nga ang irap ko kay Mayor na no’ng paglabas ko eh ngising-ngisi na nakasunod ang mga mata sa akin. Lantaran ba naman, at kung makatitig ay parang hindi sakop nito ang mga nasa paligid.
“Kakainis ka, tinatanong ako ng mga friends ko kung may relasyon ba raw kayo ni Mayor. Ang lagkit ng titig, Hanana... please, birthday mo pero sana umayos kayong dalawa. Nakakahiya sa mga bisita. At siguradong machichismis kayo niyan.”
Tumahimik na nga lang ako, ayaw kong makipagtalo pa rito. Birthday ko kaya bawal ang makipag-away. Ang ginagawa ko na nga lang ay umiwas kay Mayor, para kahit papa’no makaiwas din sa chismis.
Kaya lang, hindi nga dumidikit-dikit sa’kin— pero itong si Jeir, kulang na lang ay lumingkis sa sobrang dikit sa’kin.
“Pwede bang manligaw, Han?” Bulong nito.
Napanganga ako at nalaglag sa lupa iyong bitbit kong lalagyan sana ng cheese cake. Sa nerbyos ko e napalingon ako sa paligid. Iyong mga bisita napatitig din dito. Si Mayor nga e kunot ang noo at napababa ang paa mula sa maliit na upuan.
Patay!
Ano ba ang dapat kong sabihin? Hindi? Bawal?
May magagalit?
Ay ewan ko ba, bakit ba hindi ako tinatantanan ng mga tao? Gusto ko lang naman nang tahimik na buhay... in short, no boys!
“Pwedeng mag-usap tayo malayo rito?”
Nang tumango ito eh umalis na kami kaagad doon. Nilakad lang namin ang kanto hanggang sa likuan, doon patungo sa daan papuntang bahay nina Mayor. May bakanteng kiosk doon sa gilid, pinaupo ko nga siya at pilit na tinititigan ang mga mata nito.
Pansin ko ang kaunting hiya roon. Siguro tinubuan na kaya ganyan. Eh hindi ko rin alam kung ano pang sasabihin. Dahil ang totoo, wala akong mahagilap na tamang salita.
Si Jeir kasi ‘to, isang beses ko lang nakausap... sa pangalawa nagbigay pa ng bulaklak. Ngayon, ano bang dapat?
Traumatic kasi ang dalawang relasyon, kaya parang nawawalan na rin ako ng ganang pumasok ulit sa isa pa.
“Pasensya na Jeir ah? Gwapo ka naman eh, boy next door. Kaya lang, pokus muna ako sa pag-aaral ngayon. Kailangan kong makagraduate.”
Ay! Yon pa talaga ang pumasok sa isipan ko. E kung tutuusin, hindi rin ako katalinuhan para magseryoso sa aspetong ganoon.
Naiintindihang tumango ito, nakangiti pa nga eh. Parang di naman nagdamdam. Guminhawa ako kahit papa’no dahil do’n. Luckily, may mga lalaki namang mabilis at nakakaintindi pag tinetakedown. Syempre, mahirap na at baka sa sobrang pagtakedown may masama na palang loob na namumuo.
“But we can still be friends right?” Hopeful pa na tanong nito.
Tumango ako at nasiyahan din yata ito kasi napayakap. Tinapik ko na nga lang ang likod nito para nama’y may friendship gesture.
Saktong dumaan ang sasakyan ni Mayor kaya naitulak ko palayo si Jeir. Kunot naman ang noo ko habang nakasunod ang mga mata roon. Mabilis noong una hanggang sa bumagal. Kinabahan naman ako at napabaling kay Jeir na parang ewan... kung makatitig naman kasi, parang may iniisip.
“Jeir, balik na kaya tayo?” Kabadong-kabado na aya ko rito.
Binibilisan ko nga ang lakad dahil para akong hihimatayin sa kaba. Kahit siguro hindi na ako lumingon, alam kong bumalik iyong sasakyan. Habang papalayo kami, lumalakas ang tunog nang umaandar na sasakyan. Kaya alam kong pumihit iyon at bumalik sa daan.
“Han!”
Para akong natulos at natigil sa paglalakad. Si Jeir eh natigilan din kaya napatingala ako sa kanya na kunot nga ang noo.
“Uwi na,” utos nito pagkalingon ko sa gilid.
Napakurap ako pagkaalis nito. Si Jeir nga e tawang-tawa habang umiiling at sumasama sa paglalakad ko.
Hindi ko naman magawang matawa. Basta’t hindi ako mapakali hanggang sa makauwi sa bahay. Maaga ngang natapos ang selebrasyon. Nagsiuwian na rin ang mga bisita namin ganoon din ang mga kaklasi kong kararating lang. Si Papa e umalis din kasi makikipag-inuman ito sa mga kaibigan. Nagdala lang ng pulutan, ayaw makipag-inuman dito sa bahay siguro iniisip na magagalit na naman ako.
Dahil sa kaiisip sa nangyari ay maaga akong nagising. Napansin kong bumibilis ang oras, kaya kinabahan na naman ako pagkatungtong ng pananghalian. Ito kasi at dadaan lang ako sa Munisipyo, diretso na kaagad sa bahay ni Mayor. Hindi ako mapakali habang iniisip na ganoon ang mangyayari pagkatapos.
Nagkasalubong pa kami ni Ma’am Bessy nang bumaba ako mula sa sasakyan. Noon ko naman naalala na hindi ito pumunta ng bahay.
“Ma’am! Bakit di kayo nakapunta?”
“Ay! Han! Sorry, may pinuntahan din kasi kami ng pamilya. May regalo nga ako sa’yo, wait lang!” Nagmamadali ito sa pagbalik sa cubicle at nag-abot ng maliit na box.
“Salamat po,”
Masaya na sana, kaso bumalik din ang kaba ko habang binabaybay ang daan papunta sa bahay nina Mayor. E pwede ko namang isipin na wala lang yong nangyari, hindi ko naman boyfriend si Mayor... dapat wala lang, kaso paano ko naman iisipin iyon kung napapansin ko ang pagbabago?
Ang mga katulong, kung makatitig— parang nanunukso— si Kuya Fernand nga eh pasulyap-sulyap sa akin kanina. Alam kong may nagbago. Alam kong hindi katagalan e machichismis na talaga ako. Kaunting panahon na lang, magiging usap-usapan ang nangyayaring kakaiba sa’min ni Mayor.
Pagkapasok nga sa likod eh natigilan ako sa dalawang nurse at isang Doctor na naglilinis sa sugat ni Mayor. Napangiwi ako pagkakita sa guhit. Napuruhan nga talaga at ang haba ng pinanggalingang operasyon.
“Han, pakilagay na lang sa kwarto ko.”
Kunot noong sabi nito pagkatitig ko sa mukha. Tumango ako at gumilid saka pumasok sa silid nito. Maayos nga ang kama, pero hindi nakaayos ang unan. Nilapitan ko muna iyon para ilagay sa tamang ayos. Ang ibang gamit e pinakialaman ko naman para kaaya-aya tingnan. Pati nga ang bedside table nito e pinakialaman ko na. Saktong pumasok itong nakasaklay.
Natigilan ako at lumapit sa kanya para alalayan. Natawa ito nang kaunti bago naupo sa kama at hinuli kaagad ang bewang ko kaya nanlalaki na naman ang mga mata ko rito. Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon. Ang hilig manlandi!
“May bago ka na namang manliligaw, Han... nakakainis sobra!” Halakhak nito.
Sumimangot nga ako na tinawanan lang nito. Inilagay nito ang palad sa likod ng ulo ko at pilit na ibinababa. Napakurap na lang ako lalo na noong dumampi nang kaunti ang labi nito sa labi ko. Pinigilan ko! Kasi naman eh! Bakit ba nanghahalik ‘to?! Boyfriend ko ba?!
“Pakipot,” tukso nito.
Mas lalong nag-init ang pisngi ko at napalayo sa kanya. Hinayaan niya naman ako pero tawang-tawa. Yon naman kasi eh! Nakakainis!
Hindi ko nga masyadong pinapansin habang gumagawa ng trabaho. Alam kong pasulyap-sulyap siya, ramdam ko... kaso naiilang ako kaya hindi ko masyadong pinapansin. Desidido na akong iwasan kung anumang nangyayari sa’ming dalawa. Wala na ako roon, ano. Tulad lang din siya ng ibang lalaki... hindi dapat masyadong sineseryoso. Di ko alam kung anong takbo ng isipan ni Mayor.
Pagkapatak ng alas kwatro ay nagligpit na ako ng mga gamit pauwi sa amin. Nang silipin ko si Mayor eh nakatitig lang naman sa ginagawa ko. Hindi nga nangialam. Basta’t nakatitig lang at nagmamasid.
“Mayor, uwi na po ako.”
Nang tumango ito ay natigilan ako. Nagtataka nga ako kung bakit ganoon ang asal. Madalas tutuksuhin lang ako niyan. O kaya’y iinisin.
“Sure? Uuwi na ako?”
Natutop ko naman ang bibig sa sinabi. Para bang nagpapapigil ako. Unti-unti ngang sumilay ang ngisi nito sa labi. Parang nanunukso lang yata ito kanina, para siguro magkaroon ako ng reaksyon.
“You know, Hon... we’ll both do our work here in 3 months long. Alam mo namang I undergone operation. And we’ll be a temptation for each other. You okay with that?”
“Che! Di ko namang sinabing ganoon. Nagtataka lang ako ‘no!”
Kuntodo irap pa ako habang nagmamadaling lumabas. Narinig ko pa ang tawa niya, parang ewan e. Tinutukso lang yata ako.
Kinabukasan bago ang huling duty sa linggong ‘to ay dumaan muna ako sa Momay’s at bumili ng tapioca. Ipagluluto este magluluto ako mamaya ng maja, meryenda namin. Wala na kasi akong gagawin at tapos ko na lahat ng trabaho kahapon. Pwede na akong humilata... e weekend pa naman simula bukas kaya wala rin akong gagawin.
“Ano yan?” Malumanay na tanong ni Mayor habang nilalapag ko sa sink ang mga pinamili.
Ngumiti lang ako na sinuklian niya naman. Lumapit pa at tumitig sa mga paghahanda ko. Hanggang sa pagluluto e nakasunod. Dinamihan ko na rin para mabigyan sina Inday at ibang mga kasama nito rito.
“You’re falling...” bulong nito.
Natigilan ako’t napatitig sa kanya. Unti-unting sumilay iyong ngiti ko’t natawa. Asa! Natuto na ako, traumatic pa nga eh! Kaya alam kong hindi.
“Mayor, matagal ko nang binalak na magluto rito. It doesn’t mean anything.”
Napailing ito at iniyakap pa ang isang braso sa bewang ko. Natulos na naman ako at hindi makakilos. Paano ko ba ipapaliwanag na wala lang, hindi ako nahuhulog? Imposible na dahil sa nangyari.
“Talaga? Hon? I could make you fall then...”
Ang landii! Ever! Kung makalingkis nga naman, parang takot matakasan. Ang higpit nang pagkakapit sa bewang ko. Mas lumiliit ang gap, mas umiinit ang dampi ng muscle nito. Medyo pinagpawisan tuloy ako.
“Hanana, I’ll take responsible if you just say yes. That’s all I am asking and you can have my world.”
Pinaningkitan ko ito ng mga mata no’ng lumingon ako. Patapos na ako sa pagluluto, pero heto at parang tuko na ayaw magpaawat. Hindi ako makakilos, kahit sa paglipat ko ng maja sa isang lalagyan.
“Pakipot,” halakhak nito at marahang hinalik-halikan ang balikat ko.
Natigilan na naman ako ngunit tinuloy pa rin ang paglipat saka paglagay ng mga pinaggamitan sa sink.
“Tatawagan ko si Inday, hayaan mo siyang maglinis niyan. Mukhang masarap iyang niluto mo ah?”
Nag-init tuloy ang pisngi ko’t mukhang may ideya itong nangilabot ako sa kakaunting papuri. Inabot na naman ang pisngi ko para mahalik-halikan.
“Let’s go in my room. Mamaya na natin kainin iyan, I think you’ll enjoy what I have in mind.”
“Hoy! Tumigil ka nga! Pag pumasok yang mga kasambahay mo, patay tayo!” Pigil ko rito.
Natigilan lang ako sa pagpipiglas nang sinungkit nito ang labi ko’t marahang hinalikan.
“See? You like it... sandali lang naman Hon. Promise, sandaling-sandali lang talaga.”
Maniniwala ba ako kung ako nga itong may pag-aalangan sa isipan pero heto at nagpapahila kay Mayor? Kahit noong hinubaran na ako nito— mula blusa hanggang palda ng eskwelahan— ay nagdadalawang isip pa rin ako.
Kahit noong kanda ngiwi ako, at nakatitig sa kisame, hindi pa rin mawala sa isipan ko ang kalituhan.
Siguro natigil lang ang isipan ko nang napakislot sa kaunting pitik ng dila nito sa ibaba. Ramdam ko kung paanong pasadahan ng dila nito ang hiyas kong namasa kaagad. Pilantik ng dila, isang pahalang... at dalawang paitaas. Halos tumirik ang mga mata ko sa kilabot. Para akong hihimatayin. Bumibilis ang t***k ng puso ko’t ganoon din ang hininga. Hanggang sa napapaangat ang isa kong paa... wala na, nagugustuhan ko na naman! Iba ang hatid, parang nasa ibang dimensyon at paulit-ulit akong hinihila hanggang dulo.
“M-mayor, ahh!” Nahiya ako sa malalim na ungol kong iyon.
Gusto kong magsalita, gusto kong mang-utos... kaso gumagapang ang kilabot hanggang sa pisngi ko. Para akong hihimatayin. Pakiramdam ko nga e namamaga ang sa ibaba... sunod-sunod ba naman ang pagdila— paanong hindi ako mawawala sa sarili?
Ang lagkit! Ngunit, iba ang sarap!
“Hon? You’re writhing, masarap?” Tukso nito bago pumantay.
Hindi ko nga maimulat ang mga mata. Pikit pa rin ang mga mata ko hanggang sa umangat ang isa kong paa. Nakikiramdam pa rin ako ngunit huli na yata para intindihin ang nangyayari... naipasok na ang ulo, gulat na gulat naman ako. Namimilog ang mga mata habang nakatitig sa kanyang nasa ibabaw ko. Namawis nga ito bigla.
“Damn, you’ll be the first virgin.” Nahihirapang saad nito habang tinutulak ang katawan. Ako nama’y napapaatras dahil habang pinipilit nito, mas lalo akong namimilipit sa hapdi.
- Writer
