Chapter 11
1294 Words
Savannah
Bakit parang bato pakiramdam ko at hapong-hapo buong ang katawan ko, sa mahabang paglalakbay. Gusto kung igalaw ang pwedeng kong igalaw ko sa katawan ko. Pero parang bakal ito sa tigas, nahihirapan ako. Bakit ganito? Anong nanyari sa akin? Nanghihina ako, ramdam ko. Gusto ko rin imulat ang mga mata ko pero bakit ang bigat nito?
Samot saring mga tanong nag-uugnay sa isipan ko. Kong ano nanyari sa akin? At pinipilit kung labanan ang bigat na dumadagan akin. Pero hindi ko alam kung ano 'yon? Gusto kung labanan kung ano man ang pumipigil para igalaw ko ang mga kamay ko. Kahit nahihirapan ako, pinipilit kung igalaw kahit isang dalari kulang. Kasi kung hahayaan ko ganito lang ako. Baka maging habang na ako hindi makakilos. Paano si Lola? Paano ako makakapag tinda sa palengke? Hindi pwedeng ganito.
Walang akong sakit. Alam ko malusog ako kahit salat kami sa pagkain ni Lola. Panaginip ba ito? O nanaginip lang ako?
Si Lola kailangan ko. Matutulungan niya ako. Bakit nanyari sa akin ito. Kailangan kung sumigaw para marinig ako ni Lola sa kabilang kwarto lang naman siya. Alam ko nandun lang siya at hindi niya ako iiwan.... Alam ko magaalala si Lola sa akin kung hindi pa ako bumabagon sa higaan ko. Dahan-dahan kung binuksan ang mga labi ko pero naramdaman ko kaagad parang malat ang lalamunan ko at masakit ito. Nahihirapan akong makapag salita at humahapdi talaga ang lalamunan ko. Bumabalong ang luha sa akin mga mata at naiinis ako sarili ko! Bakit hindi ko alam kung ano nanyari talaga sa akin?! Iyon nalang ang nararamdaman ko ang pagtulo ng luha ko sa mag-gilid ng mga mata ko.
'La, nasaan ka?! Tulungan mo ako?! Hindi ako makakilos..... La, ang dilim?! Hindi ako makakita.... Nasaan ka? La?! Parang awa muna La, puntahan mo ako sa kwarto ko! La, la..." Nag-mamakaawang tinig kung sabi ko sa isipan ko na tawag ko kay Lola. Nang hihina ako, sabi ko sarili ko.
Maxton
"She is crying! Anong nanyayari sa kanya Doc?" I shouted a question to him. Pinatawag ko kaagad siya kay Manddox ng makita kung gumalaw ang kamay niya kanina. When I saw him cry. I told myself that my heart was broken. Kaya sa bawat patak ng luha niya. I wipe it off.
"She wake up! But it's hard for him to move his body, hijo... Kaya naiyak siya, sa sanhi ng nararamdaman bigat ng katawan ng kaibigan mo. Dala narin ng emosyon niya. Kaya siya umiyak..." Lalo akong nanlumo sa sinabi ng doctor sa amin.
"Anong pwede natin gawin, Doc? Para tuluyan na siyang magising?!" Tanong ko muli. I have many questions to Doctor. Gusto ko pa naman lahat ng tanong ko ay sagutin niya. Bigla ako nakaramdam ng isang tapik sa akin balikat. Paglingon ko si Manddox. He look at my eyes and he said relax lang Bro. I didn't pay attention to that.
"Hintayin natin siya tuluyan magising, Hijo..." Ngumiting ang panga ko sa inis o sa galit ng napatingin ako sa Doctor.
"Damn!"
"Max!" Sigaw ni Itzayana sa narinig niyang pagmumura ko. Na hindi ko napigilan talaga.
"Waiting?! waiting... You said she was awake! Now, wait for him to wake up again?! Ano ito Doc, Kalukohan?! Gising na siya... Hirap lang siya emove, ang katawan niya. Anong dapat gawin? Ako na ang gagawa nun, para sa kanya!" Paghahamon ko sa Doctor, na kaharap ko. I don't care what my friends say about what I do. Gustong-gustong kung tulungan ang dalagang magising na....
"Hindi ako nag aral na mahabang panahon, parang lokohin ka Mr. Carbonell?! Hindi natin siya, pwedeng turukan ng pag-gising, kung 'yan ang ninaiis mo! Gigising-at gigising ang pasyente ko... Need lang niya erecover ang buong katawan niya! Doctor ako! Alam ko ginagawa ko! Pero kung wala kang tiwala sa akin? You can transfer him to another hospital and Doctor, narin. Na mas magaling pa sa akin, natitingin sa kalagayan ng kaibigan mo... I know you have a share in the hospital. where I worked. I hope you don't underestimate my ability as a Doctor here at the hospital.... Nakakasakit ka ng damdamin, Hijo...." Diretsahan sabi akin ni Doc, Santos.
"Bro, Stop... Let's respect him as a Doctor here..."Awat sa akin ni Manddox.
"No!" Madiin kong sabi sa kanya. I can see that she is still crying.
"Max, nasa harapan tayo ng pasyente... Kumalma ka!" I looked at my two friends badly. Pang-aawat nila sa akin na huwag nang sagutin si Doc, Santos.. nangiingit nga ang kalooban ko. I look at Doc, Santos. Seryosong siyang tumingin sa akin.
"I do not underestimate your ability as a Doctor. But? if you say let's wait for him to wake up. When? When it reaches a year?" Muli kong tanong na pasigaw sa Doctor at nginisihan ko siya.
"Maxton..... Sumusubra kana?!" Inis na sabi sa akin ni Itzayana na masama din ang tingin sa akin.
"Doc, Santos. kami na po ang bahala dito. Kung mamarapatin niyo po. Lumabas muna po kayo ng kwarto at pasensya na po sa inasal ng kaibigan namin sa inyo.." Rinig kong sabi Manddox For him.. tinalikuran ko sila ng matapos kong magkabagayan ang Doctor.
"If you bring a patient here again? I hope you will take it to another hospital next time. Don't be here... I respect you, what you are in society. But also respect me..." Hilaw lang ako ng ngumisi ng marinig ko iyon. Kapag galit ako galit ako at mahirap sa akin ang umunawa kung may paraan naman.
"Ako na po ang humihingi ng pasensya sa inyo. Doc... Salamat po sa pagtingin niyo sa pasyente...." Itzayana told him.
"Don't need to say sorry to me, Hija... Please, massage the patient's body, it will help him, Hija.... Lalabas na ako..."
"Okay, po Doc. Gagawin ko po ang sabi niyo. Salamat po at pasensya na po ulit...." Nang maihatid ni Itzayana ang Doctor. Masama ang tingin niya sa akin..Si Manddox hindi na kumibo at bumalik nalang ito sa dating upuan. I know my friends what my attitude. Kapag galit ako. Lalo na si Manddox...
"Ano ba ang ginagawa mo Manddox?! Pati sa Doctor, na tumitingin sa kanya. Binabastos mo... When she finally wakes up. I will tell him what you tell the Doctor!" Bantang sabi sa akin ni Itzayana.
"Tell him! I not scared, Itzayana... Magpapasalamat pa siya sa akin, tulungan ko siya!" Hambog kong pagkasabi. Tinuon ko nalang ang pansin ko sa dalaga, nang tumigil na itong umiiyak....
Isang malalim na bumuntong hininga ang narinig ko kay Itzayana. Ramdam ko ang presensya niyang galit sa likuran ko. Alam niya hindi siya mananalo sa akin.
"Uh, fine... Nandito kana rin naman at magbabantay sa kanya... Ikaw na ang gumawa ng sanabi ng Doctor, niya sa akin.... Massage her body! Para makarecover na siya ng tuluyan at magising narin ng tuluyan... 'Yan naman ang hinihintay mo. And do not covet...." Muling ngumiting ang panga ko sa huling sinabi ni Itza. Does she think me, can do something like that? It's very stupid for me.
"Don't laugh Manddox.... It's not funny! Buhay niya ang nakataya dito.... Go away... I will take care of him..." Mautoridad kong utos sa dalawa na umalis na ng kwartong ito. Magagalit magagalit ako kung may sasalungat ng gusto kong.
"I'm sorry... Alis na kami, Bro... We'll be back tomorrow..." Tango nalang ang sinagot ko kay Manddox. Pagkarinig kong, pagsara ng pinto. I immediately took my cellphone from inside my pants. I know someone can help me. Tumawag ako sa bahay at may kinausap ako duon. Na pumunta dito sa hospital ngayon na at magpahatid nalang sa driver....
I sat on the sofa. I still feel the annoyance and anger in my chest. What is happening to me? Habang sapo ko ang mukha ko ng dalawang kamay ko.
- Writer
