The Innocent girl Encountered[Devils Series # 2] on going

Chapter 7

Maxton

Madaling araw na. Pero ito, gising pa rin ako. Nanginginig siya ng ma-alimpungatan ako at tumataas ang lagnat ng dalaga. Tumabi ako sa kanya at niyakap ko siya. Para magibsan ng kaunti ang panginginig ng katawan ng dalaga. If na hindi parin siya gumaling bukas. Kahit masama ang panahon, ay dadalhin ko siya sa hospital, gumaling lang siya.

Nanginginig at umuungol ang naririnig ko mula sa bibig niya. Marahil napaka-sama talaga ng pakiramdam ng dalaga. Nakailan balot na ako ng kumot sa katawan niya at niyakap kuna siya. Parang walang parin silbi ang ginawa ko para sa dalaga. I wake him up. Kahit buksan man lang ang kanyang mga mata ay parang hirap na hirap talaga siya. Kaya bumangon ako mula sa pagyakap sa kanya at pinalitan ko ang towel nasa noo niya. At muling tumabi sa kanya at niyakap siya.

I think this is the most difficult thing na ginawa ko sa buong buhay ko. Kesa humawak ng baril at sumabak sa giyera, kapag labanan na. Ang kalaban lang titirahin para matuba ito. Pero pagdating dito sa ganitong sitwasyon ko ngayon. Lahat ay problemado ko. Maliban sa may lagnat siya ay hindi kuna alam kung ano pa ang iniinda ng dalaga. Kung bakit hindi bumababa ang lagnat nito.

Isip ko, puso ko. Parehas nagaalala sa kanya. Pati katawan ko yakap na siya.

Kahit walang permisyo sa kanya ay ginawa kuna sa labis na, pangangamba.

"La. . ." Dinig ko. Kaya napabagon ako kaagad ng marinig ko ang boses niya na mahina at parang may tinatawag. Baka ang lola nito, na kamamatay lang. Na tinatawag ng dalaga. Ngayon narinig kuna ang boses niya. Pero binabalot naman ng kalungkutan ang magandang tinig ng dalaga. Gusto ko man akuhin ang daladala niyang bigat. Kahit ramdam ko naman dahil sa muling pagtulo ng mga luha niya sa mag-gilid ng mga mata ng dalaga. Sumisiblo ito ng paghihirap niya. Pero gusto kung kunin lahat. Kahit gaano pa iyon kabigat.

I can't even sleep because of it. Kaya babantayan ko nalang siya hanggang sa mag-umaga na at nagdesisyon na ako, para sa kanya at sa ikabubuti niya, ay dadalhin ko siya sa hospital sa madaling panahon. Para masuri na rin siya ng doctor na titingin sa kanya at ano ang dapat kung gawin sa kanya. If kung ano magiging resulta at magiging payo ng doctor kapag nadala kuna siya.

Sa bawat patak ng luha niya sa gilid ng mga mata ng dalaga. Nakahada ang mga kamay kung punasan ito. Dala siguro ng init ng noo niyang kaya pumapatak din ang mga luha niya.

Naisipan kung tumayo at sumilip sa maliit na bintana ng kwarto ng dalaga. Nagbabakasaling humupa na ang malakas na ulan. Kahit iyon lang muna ang tumigil ng kaunti, ay makakaalis kami kahit ngayon pa mismo. Madilim halos wala akong makita sa labas. Kundi ang ingay ng hangin at bahagyang nang tumigil ang ulan.

Maya-maya lang ay pwede na kaming umalis dito. Tumigil na rin sa panginginig ang katawan ng dalaga. Pero hindi siya pinagpapawisan. Masyado akong nababahala para dun. Kaya lumabas ako ng silid niya at hinanap ko ang mga kasamahan ko.

Lahat sila ay tulog ng makita ko. Tsaka lumapit ako saka nila at para gisingin sila.

"Mark, Mga Bro, Itzayana...." Kanya-kanya kung tawag saka nila. Agad naman sila bumangon ng makita nila ako sa harapan nila.

"May problema ba, Max?" Tanong niya sa akin tsaka tumingin sila sa silid ng dalaga.

"I think, kailangan na natin umalis dito? Mamayang kaunti. I have to take him to the hospital. I'm worried about him. His fever increased. Kaya kailangan kuna siyang dalhin sa hospital. And the rain is not heavy either, so we can leave here..." Sabi ko sakanila.

"Copy, Sir... Ihahanda kuna po, ang helicopter, para sa pagalis natin..." Pinigilan ko Mark, nang akmang tatayo na siya para lumabas ng bahay at puntahan ang helicopter na sinakyan namin.

"Later, Mark. Prepare coffee for all of us before we leave here... And maghanda kapa ng dalawang tasang kape na mainit at samahan mo na rin na pwedeng makain. Iaalay ko iyon sa mga namayapang lolo at lola ng apo, nila. Gusto kung iparating saka nila. Aalis ko muna ang kanilang apo, para ipagamot ito..." Alam ko weirdo ang pinapagawa ko. Pero nirerespeto ko parin ang mahal sa buhay ng dalaga. Hindi ko man sila naabutan na buhay para makilala ko sila.

Pero siguro nararamdam naman nila na may malasakit ako sa dalaga. Mark stood up to make coffee. At katulong niya ang dalawang kasama niya na tauhan ko rin. Gamit ang flashlights, kaya hindi sila hirap kumilos sa maliit na kusina ng bahay.

"Puntahan ko muna siya, Max? Habang hinihintay natin ang kape..." Pagpapaalam sa akin ni Itza.

"Sige. Padadala ko nalang kay Mark, ang kape mo, Itza..." Tumango lang siya at umalis na sa harapan namin.

"Mukhang hindi kapa nakakatulog, Max?" Puna sa akin ni Manddox.

"Yes, i not sleep, until now... His body was shaking from the cold and she was calling his grandmother earlier... Kahit gustuhin kung matulog, ay hindi ko magawa..." Aniya ko.

"I hope maging okay siya? Kapag nadala na natin siya sa hospital. At tama na rin umalis na tayo dito ngayon. Hindi natin alam ang takbo ng panahon at ang hirap din sumagap ng signal dito. Gustuhan ko man malaman ang lagay ng panahon, napaka-hirap..." Bailey said.

"I want to leave here too... Pero mas maganda parin na gising ang babae, bago natin ito lisanin. Naalala lang ako. Baka magising siya at magulat na iba na ang nakapaligid sa kanya at maisipan niya kaagad na bumalik ulit dito, Bro..." May pusibilidad na pwedeng manyari ang sinabi ni Deacon. Ayaw ko muna isipin ang bagay na iyo ngayon. Kapag nanyari na ipapaliwanag ko sa kanya ng buo.

"Sir.... The coffee's is here..." Napatigil nalang kami sa paguusap namin magkakaibigan ng kanya-kanyang nilapag ni Mark ang kape na tinipla niya.

"Take it to Itzayana, her coffee. Mark.." Utos sa kanya ni Deacon. Kinuha ko ang isang tasa at sumimsim at medyo nabawasan ang nararamdaman kung antok. Simula ng sumugod kami rito. Ako lang yata ang hindi pa tutulog sa amin lahat. Kinuha ko narin ang dalawang tasang may kape at may tinapay din kasama. Dinala ko ito sa katabing silid ng dalaga at Inalay ko ito saka nila. at nagdasal na rin na humihingi ako ng permisyo sa yumaong kamag-anak ng dalaga. Na i-aalis ko muna ang apo nila rito para sa ikabubuti nito at para ipagamot.

Tahimik ako lumabas at bumalik sa pwesto ng mga kaibigan ko at nang maubos ko ang kapeng binalikan, ko. Bumalik narin ako sa silid ng dalaga. Na abutan ko pa si Mark, kausap si Itzayana, habang nagkakape silang dalawa sa silid.

"Please have the helicopter ready Mark. we're leaving..." I ordered him before he left the room.

"Yes, Sir..." Sagot niya sa akin at tuluyan na siyang lumabas ng silid. Tinungo ko ang maliit na kabinet ng dalaga para ihanda ang gamit niya. Pero na dismasya ako sa mga nakita kung mga damit niya na halos luma na lahat. Pati mga panloob na ginagamit niya ay luma na rin ng paki-alaman ko iyon sa maliit na kabinet ng dalaga.

"Magdala ka parin ng mga iilan damit niya at panloob, Max... Baka kung bibilhan mo siya ng bago, ay hindi niya suotin at hanapin parin niya ang mga luma niyang ginagamit.... Tsaka muna siya bilhan ng bago, kapag pumayag na siya..." Suggest sa akin ni Itzayana ng makita niya kung ano ang gagawin ko. Kumuha ako ng iilan piraso damit niya at sinilid ito sa dala kung bag na maliit.

Kumuha narin ako ng bagong jacket ko para ipasuot ito sa dalaga at si Itzayana, abala sa pagtatali sa buhok ng dalaga.

"Ang ganda niya, Max... Tignan mo... Kung ma-aalagaan lang siya ng mabuti at maayusan, lulutang ang kagandahan niya at napaka-inosenti pa niyang, tignan... 'Yung parang walang alam sa mundo... I think? Maraming lalaki ang magkakaroon ng interest sa kanya..." Sumama ang tingin ko kay Itzayana, sa huling sinasabi niya.

"I didn't look for him. Para pagandahin siya Itza.. And men are interested in the girl... Hinanap ko siya, may rason at ito iyon..." Inis kung sagot sa kasama ko.

"Pero kagandahan niya ang bumiyag, sayo, Max.... Kaya tayo narito..." I don't know. Kung inaasar lang ako ni Itza? Nang makuha pa niya akong ngitian ng may halong kalokohan.

I'm silent. Alam ko na may gustong iparating sa akin si Itzayana. Pero masyado pang maaga para dun.

"Sir... Helicopter is ready na po... Nauna po sa loob ang mga kaibigan niyo at ang mga kasama ko po, ay umikot sa mga paligid para makita nila kung ayos lang iwanan ang bahay na ito..." Pagbabalita ni Mark sa akin.

"Thanks, Mark... Maasahan talaga kita..." Puri ko sa kanya.

"Welcome po, Sir... Obligasyon ko po, 'yon. Bilang isang tauhan niyo..." Saad ni Mark sa akin at kinuha niya ang mga bag na dadalhin namin.

"Sumabay kana kay Mark, Itza... Ako na ang bahala sa kanya...." Muling utos ko at sumunod naman ang dalawa lumabas ng bahay.

"Prepare the umbrella. We are leaving now..." Utos ko sa isang tauhan ko na iwan sa tabi ko.

"Yes, po, Sir..." Maingat kung binuhat ang dalaga sa akin mga braso. She is thin. Pero mabigat. Sa labas ng pinto nagaabang na ang may hawak na payong para sa amin ng dalaga. Even when walking I'm careful. Maputik at madulas ang daan at nang marakating kami sa tapat ng helicopter.

Kahit sa loob. Ako parin ang nagpasok sa dalaga. I don't like other man to carrying a girl. Malapit sa bintana kaming pwesto ng dalaga at dun ko siya pinaupo at hinilig ko ang ulo niya sa akin balikat tsaka ko pinalupot ang isang braso ko sa likod ng baywang niya.

Nang makuha ang tamang position namin dalawa. Nagdeclara na ako pwede na kaming umalis. Si Manddox ang piloto ko ngayon katabi niya si Deacon sa harapan. Bailey at Itzayana ay makatabi sa upuan at mga tauhan ko nasa likod kulang kasama si Mark.

Bago sira ang pinto ng helicopter. Biglang lumakas ang hangin at nakaramdam ako ng kaiiba sa hangin na yumakap sa akin. Mainit ang hatid nito sa akin at biglang nagsitayuhan ang mga balahibo ko sa akin batok. Dun ko nakuha ang sagot saka nilang sa pagsan-ayun nila sa akin, na alisin ko ang apo nila sa ganitong lugar..

They are nice... Kaya hinayaan nila ako sa gusto kung manyari at marahil ang init ng hangin na iyon. 'Yun ang minsahe nila para sa akin. Yumuko ako bago isara ni Bailey ang pinto ng helicopter... At nagsimula paadarin ni Manddox ang makina ng helicopter ko kaya dinig na dinig namin ang ingay kahit nasa loob pa kami. Bumaling ako sa katabi ko na mahimbing natutulog sa bisig ko at hinaplos ko ang maliit niyang mukha, napaka-insosenting tignan talaga.