- VI-
"Zamana bırakırsam iyileşir miyim?"
"Hapşu, hapşu, hapşu, happişuuuah. Yeter! İçim dışıma hapşuuuuuh. Çıktı."
Annem hapşırmama söyleniyorum diye bana gülüyordu. İki gündür yatıyordum, annem başımdan hiç ayrılamıyordu. Biraz daha iyiydim ama o bakıyor diye kalkmak istemiyordu canım. Yaşadıklarıma bakılırsa da haksız değildim. Anne şefkati diye bir şey vardı ve her yerde bulunmuyordu.
"Azıcık daha iç" diyerek bardağı uzattı. Nane limon içiriyordu bana, elleriyle yapıyordu her şeyi.
"Burnum tıkandı yine" diye nazlandım.
"Kızardı da. Sen bebekten de böyleydin. Burnun tıkanınca çıldırmış gibi ağlıyordun. O kadar korkuyordum ki, elim ayağım birbirine dolaşıyordu."
Hemen sırtımı çekerek doğruldum. Doğru mu duyuyordum.
"Nasıl yani?!"
"Seni bebekten bırakmadım Günce. İki yaşına kadar
