-IV-
"Belki de her şey basitti... -
Hiç bir şeyi beklerken bu kadar acı çektiğimi hatırlamıyordum. Ciğerlerim oksijensiz kalmıştı sanki. Uyuşuyordum adeta. İki gündür kurul toplantısından çıkacak sonucu beklerken neler çektiğimi bir ben bilirdim bir de Allah. Evde daralınca bahçeye çıkmıştım. Babamın gelişini dört gözle bekliyordum, tabi ki de ona bayıldığımdan falan değildi bu.
Atıf'ın ortalıktan çıktığı, özgür olduğu haberini alınca rahat bir nefes alacaktım ama şimdi sadece pamuk şekeri için daralan nefeslerimi ona feda olsundu.
"Günce hanım, yemeğiniz hazır" dedi yardımcı kadın.
"İstemiyorum, babamı bekleyeceğim."
Akşam oldu olacak. Hala bir haber yoktu. Biraz daha dolanıp dururken demir kapı açılmaya başladı. Hemen ayakkabılarımı giyip koşmaya başladım. Babam arabasıyla ve korum
