The Scandalous Woman

05

"Hindi ba siya 'yon? Iyong nasa video?"

I heaved a deep sigh as I lowered my cap to hide myself from people. It was always like this: me, hiding myself from everyone.

"'Tol, magaling nga 'yan sa kama. Tingnan mo 'yong video, sinend ko na sa 'yo."

Wala sa sariling napayakap ako sa aking katawan bago mabilis na naglakad upang makalampas sa gawi nila. The other guy whistled as I passed by which made me shiver in fear.

"Ma'am ano pong order---"

"Kanin," mabilis kong pagputol sa crew ng bibilhan kong pagkain.

"Ano pong kanin ma'am? Ulam po?" she asked once again.

I bit my lower lip and looked down more as I sat on the chair alone. "K-Kahit ano basta take out," mahinang sagot ko.

Sa huli ay wala siyang nagawa kung hindi ang tumango at ang muling bumalik sa kitchen upang kunin ang order ko.

Their gaze are piercing through my skin. May ibang nanay pa na tinatakpan ang mukha ng mga anak nila upang hindi ako makita at para bang maghuhubad ako sa harapan nila.

Men were also staring towards my direction as if they're waiting for me to do something vulgar and satisfy their needs as a man.

My eyes immediately glistened with tears as I looked down more to hide my facr away from their judgemental looks. I wiped my tears with the back of my hand as I waited for my food to arrive.

I can't help but to blame myself again for what I did. Sigurado akong magagalit si Dwayne kapag nalaman niyang lumabas ako nang hindi nagpapaalam sa kaniya.

But I'm hungry and no one can buy me food. He confiscated my phone when he found out that I'm always scrolling through the internet and reading comments. Sabi niya ay ayaw niyang maimpluwensiyahan ako ng mga komentong nababasa ko tungkol sa sarili ko.

"Ma'am ito na po," the crew a while ago went towards my direction and handed me the paper bag containing the food that I bought earlier.

Agad ko namang iniabot sa kaniya ang bayad at mabilis na tumayo. Akmang aalis na ako nang bigla siyang magsalita at magtanong, "Ma'am, ikaw po 'yong nasa video, hindi po ba?"

I halted from walking as I turned my head towards her. "W-What video?" pagmamaang-maangan ko.

"Inosenteng kolehiyala, trending pala sa kam--"

Hindi ko na siya pinatapos pa at patakbong lumayo sa gawi niya. Pinagtitinginan pa rin ako ng mga tao kaya't mas lalo akong napaiyak.

Pare-parehas lamang silang lahat.

"Miss, magdahan-dahan ka naman!"

Napatigil ako sa paglalakad nang bumunggo ako sa matipunong dibdib ng kung sino mang kalahi ni Adan. Kinagat ko ang aking ibabang labi at agad na nag-iwas ng tingin.

"I. . . I'm s-sorry," I whispered but enough for him to hear.

Dinig ko ang malakas niyang pagbuntong hininga dahil sa sinabi ko. After a couple of seconds, I felt his gaze on mine. Sanay na sanay na akong makaramdam tuwing may nakatingin sa gawi ko.

"Teka, ikaw 'yong ka---"

"Oo, ako nga. Ako 'yong nasa video kaya kung puwede ba, huwag mo nang itanong kung alam mo na naman." I cut his words off as I ran away from him.

Hindi niya ako sinundan na siyang ipinagpasalamat ko. Good thing that guy knows the word privacy.

Lihim naman akong natawa dahil sa sarili ko. The audacity of me to ask for privacy when the whole world already saw my naked body.

Hindi na ako nag-abala pang yumuko at itago ang aking mukha nang makalabas ako ng fastfood restaurant. I felt everybody's gaze on me but I didn't bother to hide myself away from them.

Nakita na naman nila lahat.

I stared blankly infront of me as I trailed towards the busy streets full of people. May ilang tumitingin at nagsasabi ng masasamang salita sa akin ngunit hindi ko sila pinapansin.

I'm too fed up when it comes to their judgements. Araw-araw, paulit-ulit.

I don't know what did I do to suffer from all of this. Bakit sa dinami-rami ng tao sa mundo, bakit ako pa?

Bakit ako ang nakakaranas ng ganitong klaseng pang-aalipusta kung ako ang biktima? Bakit ako ang minumura at pinadidirihan nila kung ako ang biktima?

Ako ang biktima pero bakit. . .

Bakit parang kasalanan ko?

Agad kong pinunasan ang mga tumulong luha sa aking pisngi at patuloy na naglakad. My mind were already in too much chaos that I didn't bother to be wary of my surroundings.

Lahat ng sinasabi nila, pumapasok sa aking kanang tainga at lumalabas din agad sa kabila. Baka hindi ko kayanin lahat kapag hinayaan ko pang manatili sa utak ko ang mga masasamang sinasabi nila tungkol sa akin.

Tumigil ako sa paglalakad at lumiko papunta sa gilid ko nang mapansin kung nasaan ako. Halos wala nang tao sa puwesto ko dahil nakalampas na ako sa lugar kung saan may mga nakatirang tao. Mabibilang na lamang sa daliri ang makakapansin sa akin.

I smiled bitterly as I held the railings on my hand. It's freezing cold. Marahil ay dahil kakalubog lamang ng araw kaya't malamig na ang bakal na railings.

Wala sa sarili akong napatingin sa baba.

I grimaced. Ang pangit naman kung mahuhulog na lamang ako rito nang basta-basta.

"Mahahanap kaya nila ako kapag nahulog ako rito?" I unconsciously whispered on myself as I looked down a little more.

Hindi na malinaw ang tubig sa ilalim ng tuloy kaya't nakasisiguro akong marumi ang tubig. Baka wala pang tatlong araw, inuuod na ang katawan ko kung sakali mang mahulog ako rito.

Mukha ring malalim ang tubig kaya't hindi ako basta-basta mahahanap ng kung sino man. Kapag tumalon ako, malabo na na makaligtas ako kung sakali.

No one would dare to save me.

Hindi alam ni Dwayne kung nasaan ako at nasisiguro kong ipahahanap niya ako kung saan-saan pero hindi niya naman ako mahahanap dahil nakalubog na ako sa tubig. I winced upon thinking that. Mag-sasayang lamang siya ng oras kung sakali.

For the third time, I gaze towards the body of water underneath me. Tumungtong ako palapit sa railings at muling dumungaw sa ibaba upang tingnan kung anong maaaring mangyari sa akin sa oras na mahulog ako roon.

Ang pangit namang mamatay dito kung sakali. Paano nila ako mamake up-an kung nakain na ng mga isda ang---

"Are you in your right mind?! Bakit ka tatalon nang basta-basta?"

My lips parted when a hand suddenly pulled me away from the railings of the bridge. Inilayo ako nito sa may tulay sa pag-asang hindi ako magtatangkang tumalon.

"Kahit na ano pang pinagdaraanan mo, it's wrong to take your own life. Alam mo ba kung gaano karaming tao ang gusto pang mabuhay tapos ikaw, sasayangin mo lang ang buhay mo?" sermon niya.

Mas lalo akong napanganga nang mapagtanto kung sino siya. That's why his voice is so familiar! Kilala ko siya!

I pursed my lips together as I looked down to avoid his scrutinizing gaze. "Himdi naman sila mabubuhay kung mabubuhay ako," mahinang bulong ko sa aking sarili.

He let out a harsh breath as he suddenly held my wrist. "Ihahatid na kita kay Dwayne," seryosong saad niya.

"K-Kilala mo ako?"

"Alam ba ni Dwayne kung nasaan ka? Bakit pinayagan ka niyang umalis? Pinayagan ka nga ba o hindi ka nagpaalam? Bakit hindi ka---"

"Kilala mo ba ako?" I cut his words off as I looked towards him with a confused look.

There's no way that he remembered me. Tingin ko naman ay nag-iba ang itsura ko mula noong nagkita kami sa graduation ko

Or baka naman. . .

My eyes widened as I immediately looked away to avoid his eyes. Baka kilala niya ako dahil sa video!

"You're Dwayne's friend," he casually said.

"A-And?"

I was expecting him to say that he watched my video but he did not said those words. Sa halip ay muli niyang hinawakan ang aking palapulsuhan at hinila patungo sa sasakyan niya.

"Dadalhin na kita kay Dwayne. Alam kong nag-aalala na ang lalaking iyon sa mga oras na ito," seryosong saad niya bago ako pinagbuksan ng pinto.

I hesitated at first whether I should go with him or not but in the end, I found myself sitting inside his car.

Tahimik lamang siya habang seryosong nagmamaneho. Hindi naman mawala sa aking isipan ang sinabi niya kanina.

He knows me as Dwayne's friend and not the scandalous woman in the video. Hindi niya nga ba ako kilala dahil sa video o. . .

"U-Uh, K-Kuya Damon?"

I saw how his jaw clenched on my direction when I called his name but after a couple of seconds, he calmed down. "What did you call me?"

"K-Kuya Damon?" Hindi siguradong tanong ko.

Malakas siyang bumuntong hininga at marahang napailing. "Why?"

"H-Huh?"

"Bakit mo ako tinatawag?" seryosong tanong niya habang nagmamaneho.

I licked my lower lips as I looked towards him with a nervous gaze. "B-Bakit mo ako kilala? Saan mo ako nakilala?"

"So you're saying that you forgot when we first met?" He let out a harsh breath.

Mabilis naman akong umiling bilang sagot sa tanong niya. "I-It's not like that! I was just. . . I-I was just making sure."

"You applied, remember?"

My brows immediately drew in a straight line because of how vague his answer is. I applied for what?

"H-Huh?" Naguguluhang tanong ko sa kaniya.

The corner of his lips quirked up as he smirked and lightly turned his gaze towards my direction while driving.

"You applied to be my sugar baby, right?"