Kalabalığın içinden gelen o sesle herkes donup kaldı.
Davullar sustu.
Müzik kesildi.
Alya’nın eli Cihan’ın elinde titremeye başladı.
— “Cihan…”
Cihan hemen onu kendine çekti.
— “Buradayım.”
Baran öne çıktı.
Gözleri o adama kilitlenmişti.
— “Kimsin sen?”
Adam bir adım daha yaklaştı.
Yüzü öfkeyle doluydu.
— “Benim abimle sözlüydü bu kız!”
Kalabalık bir anda uğultuya boğuldu.
Alya başını salladı.
— “Hayır… bu doğru değil!”
Adam bağırdı.
— “Yalan söylüyor!”
Cihan sertçe öne çıktı.
— “Sesini alçalt.”
Adam Cihan’a baktı.
— “Sen mi aldın onu?”
Cihan hiç geri adım atmadı.
— “Evet.”
Adam dişlerini sıktı.
— “Bu iş böyle bitmez.”
Tam o anda…
Zafer Aldur sert bir sesle bağırdı:
— “Yeter!”
Herkes sustu.
Zafer ağır adımlarla öne çıktı.
Adam ona döndü.
— “Zafer ağa, bu düğ
