Sabahın ilk ışıkları odaya süzülüyordu…
Helin yavaşça gözlerini açtı. Bir an sessizce uzandı. Sonra elini karnına koydu…
İçeride küçük bir hareket oldu.
Gülümsedi.
Yanında Baran vardı. Hâlâ uyuyor gibiydi ama aslında uyanmış, Helin’i izliyordu.
— “Yine mi erkenden uyandın?” dedi hafifçe.
Helin ona döndü.
— “Heyecandan…”
Baran kaşlarını kaldırdı.
— “Bugün yüzünden mi?”
Helin başını salladı.
— “Evet… bugün cinsiyetini öğreneceğiz.”
Baran bir an sustu.
Sonra derin bir nefes aldı.
— “Evet…”
Elini Helin’in karnına koydu.
— “Bak bakalım… baban çok merak ediyor seni.”
Helin gülümsedi.
— “Sen ne olmasını istiyorsun?”
Baran düşündü.
— “Sağlıklı olsun da… fark etmez.”
Helin gözlerini kıstı.
— “Ama içinden geçen?”
Baran hafifçe güldü.
— “Belki… bir oğlan daha.”
Helin gülümsed
