Ertesi sabah…
Konak yavaş yavaş uyanıyordu. Güneş ışıkları pencerelerden süzülüyor, salonu yumuşak bir sıcaklığa boğuyordu.
Mert ve Elif bahçede oynuyordu. Helin mutfakta kahvaltı hazırlarken, Baran çocukların sesini duyup gülümsedi.
— “Bak, ne kadar da neşeliler…” dedi kendi kendine.
Helin yanına geldi, elini Baran’ın eline koydu:
— “Evet… Ve bu mutluluk, bütün acılardan sonra bile buradaydı.”
Baran başını salladı, gözleri çocuklara kaydı.
— “Onlar için her şeyi yaparım. Her şeyi.”
Helin karnına dokundu.
— “Ve yakında bir mucize daha geliyor… bizim minik Aslan’ımızın kardeşi.”
Baran gözlerini ona dikti.
— “Bu kez her şey daha da güzel olacak. Ve biz birlikteyiz.”
Cihan ve Alya…
Onlar da kendi evlerinde güne başlamıştı.
Alya mutfakta kahvaltı hazırlarken Cihan minik elleriyle
