The Stranger I Married

Chapter 2: Before the Sun Rose

Ang liwanag ng buwan ang tanging nagsisilbing ilaw sa loob ng silid, dahan-dahang naglalaho habang papalapit ang pagsikat ng araw. Ang hangin ay mainit pa rin, mabigat, at puno ng amoy ng kanilang pagsasama—halo ng pabango, pawis, at ang matinding pagnanasa na ilang oras nilang pinakawalan.

Nakahiga pa rin si Chloe sa gitna ng malambot na kama, ang kanyang katawan ay ramdam pa rin ang bawat haplos, bawat halik, at bawat pagdampi ng lalaking nasa tabi niya. Ang kanyang balat ay mainit, may mga bakas ng mapupulang marka sa kanyang leeg, balikat, at dibdib—mga paalala ng kung gaano sila kapusok at kagalaw sa buong gabing iyon. Pakiramdam niya ay parang lumutang ang kanyang kaluluwa, at sa bawat t***k ng kanyang puso, nararamdaman pa rin niya ang init na tumagos hanggang sa kaibuturan ng kanyang pagkatao.

Sa kabilang panig ng higaan, mahimbing na natutulog si Julian. Ang kanyang mukha, na madalas ay seryoso at may awtoridad, ay payapa ngayon. Ang kanyang dibdib ay dahan-dahang umaangat at bumababa sa bawat paghinga, habang ang kanyang hubad na katawan ay natatakpan lamang ng kalahating bahagi ng kumot. Makikita ang hubog ng kanyang mga kalamnan, ang mga ugat na nangingibabaw sa kanyang mga braso, at ang mga bakas ng kanyang mga kamay sa balat ni Chloe—mga tanda na hawak niya ito nang mahigpit, parang ayaw niyang pakawalan kahit sandali.

Dahan-dahang gumalaw si Chloe, pero sa bawat kilos ay may bahagyang hapdi at panginginig sa kanyang mga kalamnan. Ramdam niya ang lalim ng pagsasanib na kanilang naranasan—hindi lang basta pagdampi, kundi isang matinding pagsasama na tila kumonekta sa kanilang mga kaluluwa sa kabila ng pagiging estranghero ng isa’t isa. Naaalala niya pa kung paano hawak-hawak ni Julian ang kanyang bewang, kung paano ibinaon ang kanyang mukha sa kanyang leeg habang bumubulong ng mga salitang puno ng pagnanasa, at kung paano nito pinakita sa kanya ang antas ng sarap na hindi niya inakalang mararanasan.

“Huwag kang matakot… hayaan mo lang ako,” ang mga salitang paulit-ulit niyang narinig mula sa lalaki habang ginagalaw nito ang kanyang katawan sa paraang nakakahilo ng isip. Ang bawat paglapit ay puno ng gutom, ang bawat paghinto ay puno ng pananabik, hanggang sa pareho silang maubos ng lakas at mapahiga nang hingal na hingal, nakayakap na parang wala nang ibang mundo kundi ang kanilang dalawa.

Ngunit habang tumatagal, unti-unting bumabalik ang katinuan ni Chloe. Ang init ng sandali ay napapalitan ng kaba at pag-aalinlangan. Alam niyang kung mananatili siya, magbabago ang lahat. Maaaring magkaroon ng inaasahan, maaaring masira ang maayos niyang buhay, at lalong mahirap na ituring na isang lihim lang ang gabing iyon.

Dahan-dahan niyang inalis ang braso ni Julian na nakapatong sa kanyang bewang. Ang paggalaw ay maingat, takot na magising ang lalaki. Sa bawat pagkilos, muli niyang nararamdaman ang hapdi at ang natitirang init ng kanilang pagsasama—isang paalala na kahit anong gawin niya, ang gabing iyon ay mananatiling nakaukit sa kanyang katawan at isipan.

Tumayo siya nang dahan-dahan, at habang isinusuot ang kanyang mga damit, hindi niya maiwasang lumingon muli. Nakita niya ang pagguhit ng mga kalamnan ni Julian sa ilalim ng manipis na kumot, ang magulong buhok nito, at ang mga labing ilang oras lang ang nakalipas ay nagbigay sa kanya ng pinakamatamis at pinakamasakit na halik.

“Paalam, estranghero,” bulong niya nang mahina, ang kanyang boses ay bahagyang nanginginig dahil sa halo ng pagsisisi at pananabik. “Ito lang ang kaya kong ibigay—isang gabi. Wala nang hihigit pa.”

Isinara niya ang pinto nang dahan-dahan, walang ingay, walang bakas. Iniwan niya ang kanyang cellphone, kahit ang anumang bagay na maaaring magturo sa kanyang pagkakakilanlan. Gusto niyang manatili itong isang panaginip—isang alaala na itatago niya sa pinakaloob ng kanyang puso, na hinding-hindi niya muling babalikan.

Nang sumikat ang araw at dahan-dahang dumaloy ang liwanag sa loob ng silid, gumising si Julian. Ang una niyang naramdaman ay ang lamig ng tabi ng kanyang higaan—ang lamig na mabilis na pinalitan ng bigat ng pagkadismaya.

Umupo siya nang mabilis, ang kanyang dibdib ay hubad pa rin, at ang kanyang mga mata ay mabilis na gumala sa buong paligid. Walang bakas ng babae. Walang amoy na naiwan maliban sa natitirang bahagi ng gabing iyon. Ang mga kumot ay magulo, ang mga unan ay nakakalat, at ang mga bakas ng kanilang pagsasama ay nananatili sa kama at sa kanyang katawan—ngunit ang babaeng nagdulot ng lahat ng iyon ay wala na.

Kinuha ni Julian ang isang panyo sa gilid ng mesa, at nang hawakan niya ito, naamoy niya ang natitirang bango ng balat ni Chloe. Isang ngiting puno ng paghahamon at matinding pagnanasa ang gumuhit sa kanyang mga labi. Ang kanyang mga mata ay nagniningning ng determinasyon, habang ang kanyang mga daliri ay dahan-dahang dumampi sa kanyang sariling balat, naaalala ang bawat haplos ng babae na tumakas.

“Sa buong buhay ko, walang babaeng tumatakas sa akin,” bulong niya sa sarili, ang kanyang boses ay malalim at puno ng pangako. “Iniwan mo ako na puno ng pagnanasa, iniwan mo ang iyong init sa aking katawan… at ngayon, sa tingin mo ay makakalimutan ko lang iyon? Hindi, Chloe—kahit hindi ko pa alam ang pangalan mo, hahanapin kita. At sa oras na matagpuan kita, hinding-hindi na kita hahayaang umalis ulit nang ganoon kadali.”

Sa labas ng bintana, sumisikat na ang araw. Pero para kay Julian, ang gabing iyon ay hindi pa nagtatapos—ito ay simula pa lang ng kanyang paghahanap sa babaeng naging kanyang pinakamatinding pangarap at pagnanasa.