The Dream Catcher

The Dream Catcher (11)

Pinatay ko ang tumutunog kong alarm actually kanina pa ako gising. How can I not? Death anniversary ni Yesha today. Pakiramdam ko ang dilim dilim ng paligid kahit ang totoo ang aliwalas naman.

Habang nagmumuni-muni biglang nag ring ang phone ko and I saw the caller's ID. It's my mom. I sighed as I picked it up.

"Are you not coming home?" my mom asked in a monotonous tone.

"I'll take a rain check."

"Come home." my mom said firmly. Wala na pala akong choice. Kailangan kong umuwi para pumunta sa death anniversary ni Yesha.

Kailangan ko rin ihanda ang sarili para sa mga mapanghusgang mata ng mga dadalo. Katulad ko, sinisisi din nila ako sa pagkawala niya and I can't blame them for that, I can't get mad because it's true. It's my fault kaya handa akong tanggapin lahat ng 'yon. Pang habang-buhay na ata 'to.

I sent Liz a message na uuwi muna ako sa amin baka kasi bigla siyang bumisita rito tapos wala naman pala ako. Pati na rin si Nathan. Ang mga taong naiintindihan ako, ang mga taong masasandalan ko at ang mga taong handa akong tulungan.

I didn't bring many things, I'm only staying there for 2 nights and I have to endure all the shits everyone might throw at me and yes including my mom. Before anything else I made sure to bring my dreamcatcher, honestly, I don't know if it'll work if ilalagay ko siya sa ibang bahay but I hope so. Kaya kong i-endure ang tingin ng mga tao but the shadow? I don't think so...

I rested my head on the window of the bus watching the people and cars pass by. Ang bilis, kasing bilis ng paglipas ng panahon and what's funny tho kahit ilang taon na ang lumipas I'm still stuck at that same day, same month and same year. Hindi na ako naka alis pa, parang ibinaon ang mga paa ko sa lugar na 'yon stopping me from leaving. Wala akong kawala sa nakaraan. I'm already chained there.

Tatlong oras din ang biyahe and now I'm here. The moment I set foot on this place, memories came rushing back to me, I hated the feeling, I hated it so much.

Sumakay na ako ng cab papunta sa bahay namin, habang bumibiyahe nakatingin lang ako sa labas and there I saw the ocean. Mabilis kong ipinikit ang mga mata at iniwas ang tingin, hindi ko kaya. Sa tuwing nakakakita ako ng dagat, ang pagkakalunod ni Yesha ang laging nakikita ko, it haunts me. I used to love the ocean but after what happened I can't even spare a glance of it.

"Ma'am nandito na po tayo." I snapped out of my thoughts when the driver spoke. Ibinagay ko ang bayad at nagpasalamat.

Nakatayo ako sa harap ng bahay namin ngayon. I don't know what will greet me pero bahala na.

I opened the door and there were emptiness, ang dating masaya at maaliwalas naming bahay ngayon ay napalitan na ng dilim at puro kalungkutan. Now tell me? Paano ako makaka move on at paano ko ititigil ang pagsisi sa sarili kung pati nanay ko pinapaalala 'to sa akin. Yesha's mom and my mom were bestfriends but after she died, they're friendship died along with it and my mom blamed me for it kasi she strictly told us not to wander off near the ocean pero dahil sa katigasan ng ulo ko, ayon ang nangyari. On the other hand Yesha's mom didn't blame me at all, she knows it was an accident and none of us wanted it to happen. Tumigil lang si tita sa pag bisita kasi naaalala niya ang anak niya and she needed time to heal herself kaya she left this place.

I went straight to my bedroom and cried myself to sleep.

Naalimpungatan lang ako dahil sa katok na narinig ko and my dad came in.

"I missed you anak" he hugged me tightly and I can't help myself but to cry again. Pero biglang sumagi sa isip ko. My dad left us when I was still young so what is he doing here

"I missed you anak" he said a couple of times na parang robot na naka program. Itinulak ko siya palayo and covered my mouth isang puppet na may mukha ng dad ko. My nightmare is playing with my mind and feelings.

Dahan-dahan akong tumayo at tumakbo palabas ng kwarto but instead of being greeted by a staircase I was greeted with a black and white illusion. Tumakbo pa rin ako palayo, heto nanaman ako sa pag takbo kahit hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng mga paa ko. I'm tired, I'm tired of running away.

Napaupo nalang ako habang umiiyak at tinatakpan ang tainga. Why do they love seeing me suffer, why do they keep on hurting me. Pagod na pagod na ako sa ganitong sitwasyon.

"f**k you! Shadow! Ano bang gusto mo! Masaya ka na ba na nakikita mo akong nababaliw sa sakit ng nakaraan! Masaya ka bang nakikita akong unti-unting nadudurog!" Instead of pain, all I felt is anger. I'm angry at myself kasi wala akong magawa para iligtas ang sarili, I'm angry at them because they make me feel like s**t and I'm angry at this shadow for using my pains to play with my feelings. Sa kinatatayuan ko, biglang may humila sa mga paa ko and before I knew it I'm drowning pero imbes na mag panic, hinayaan ko na lang na dalhin ako nito sa ilalim. Pagod na akong matakot at tumakbo.

Napabalikwas ako ng tayo at hinahabol ang hininga, pakiramdam ko para akong totoong nalunod. Hindi ako makahinga. I shut my eyes close at dahan-dahang huminga hanggang sa mahimasmasan. No wonder I had my nightmare, hindi ko nailagay ang dreamcatcher sa uluhan ng higaan ko. I just cried and sleep the moment i came here.

I checked the time, ang tagal ko pa lang nakatulog. Malapit ng mag 5 pm. How did that happen? Umaga pa lang ng makarating ako dito and then I fell asleep, had my nightmare for like 5 minutes but woke up knowing that I slept for almost 8 hours. I need to talk to Nate about this, baka alam niya.

Lumabas na ako ng kwarto and my mom isn't here. Hindi ko nga pala nasabi, Hiwalay na ang mom and dad ko matagal na and 2 years ago lang she married another man and had their child. Dito pa rin sila nakatira but I don't know kung saan sila ngayon.

Speaking of, may tunog ng sasakyan ang huminto. Sinilip ko ito and it was my mom and her new family. She's carrying the baby, my step-sister while smiling. Hindi ko alam anong gagawin, should I open the door and welcome them or pumanhik sa taas para di nila ako makita but in the end I chose to welcome them.

"Hi." I greeted

My step-dad smiled and hugged me.

"Welcome home, iha." I gave him a smile. It's a genuine one, he's really kind. He gently took the baby and went inside first. Gusto niyang magkausap kami ng mom ko. The smile she has earlier was now gone. Pinauwi niya pa ako kung ganito lang naman pala ipapakita niya.

She went inside first and left me. I scoffed. Great life. Sinundan ko agad siya, busy na siya sa pag hahanda at tahimik ko lang siyang tinutulungan. Kung iisipin niyo mas mukha niya pang anak 'yong namatay pero hinahayaan ko nalang siya. Maybe just like me sinisisi niya rin sarili niya kung ba't nawala na si Yesha at kung ba't wala na ang pagkakaibigan nila ni tita.

2 hours passed at dumating na ang ibang mga tao and I'm right, they're giving me disgusting looks. Si Yesha kasi sobrang kilala dito sa amin dahil bukod sa napaka galang, napaka matulungin niya rin. She's like the energizer here, ang galing niya magpasaya ng mga tao kaya noong nawala na siya lumungkot na rin sila rito. Ang laki ng epekto ng pagkawala niya.

Nakatayo lang ako sa gilid habang inuumpisahan na ang pagdadadasal. Nakatitig lang ako sa litrato niyang naka ngiti. Parang nginingitian niya ako and it's like she's telling me it's okay. Pa sikreto kong pinunasan ang mga luha na kumawala sa mga mata ko. Pagkatapos noon ay bumalik na muna ako sa kwarto at tumunganga habang nagku-kuwentuhan na sila sa baba. I feel left out honestly. I'm here pero the way they treat me it feels like I'm invisible.

I heard a soft knock, agad kong pinunasan ang mukha ko saka humiga at naka naka harap sa bintana.

"Pasok." the door opened and footsteps can be heard. Naramdaman kong medyo lumubog ang higaan ko.

"Can I talk to you iha?" it's my step-dad.

Umayos ako ng upo, hindi ako makatingin sa kaniya. May nilapag siya sa harapan ko and it was a chocolate ice cream. I bit my bottom lip so hard para pigilan ang pag hikbi. My comfort food.

"Maybe it can help you ease your feelings." hindi ko na napigilan pa at naiyak nalang habang yakap ang step-dad ko. He stroked my hair gently.

"I don't know what really happened but I know both you and your mom didn't want that to happen. It maybe not today but I'm hoping you both will finally reach the day where you start to let go of the past and live the present. I love you both and I want happiness from the both of you." at dahil doon mas tumindi ang pag iyak ko. Sa kaniya ko lang naramdaman ang pagmamahal ng magulang sa panahon na kailangan ko. Siya pa na kakapasok niya pa lang sa buhay namin and he's basically a stranger but I'm really thankful na siya ang napangasawa ni mama.

"Salamat papa." I said voice breaking. He gave me a smile and left encouragement to fight more.

I ate my ice cream while still crying. Mukha na akong tanga dito kakaiyak habang kumakain.