Zincirler kopmuştu, ama bu özgürlük, aynı zamanda yeni bir yükün de başlangıcıydı.
Tapınak çökmeye devam ederken, Karan gözlerinde bir şokla bana bakıyordu. İfadesinde korku, şaşkınlık ve bir tür çaresizlik vardı. Beni tanıdığını biliyordum, ama şu anda gördüğü şey, eski ben değildi. Benimle ilgili her şey değişmişti.
Gözlerimi tavanda yankılanan gürültüye çevirdim. Tapınağın her bir duvarı, her bir taş parçası, yerinden oynuyor ve kara bulutlar gibi üzerimize düşüyordu. İçerisi her an yıkılmaya hazır bir volkan gibiydi. Ama ben, burada, bu yıkıntının ortasında duruyordum. Bedenimdeki ateşin gücüyle, her şeyin değişebileceğini hissedebiliyordum. Artık bu tapınak beni tutamıyordu. Bu yıkım, bir başlangıcın habercisiydi.
Karan, geri adımlarını atarken, beni anlamaya çalışıyordu. Ama ben k
