Yeni bir dünyanın ilk adımları atılmaya başlıyordu. Gözlerimi kapadım ve derin bir nefes aldım. Burası artık benimdi; her bir karışı, her bir rüzgarı, her bir yıldız kayması… Hepsi benim kararlarımla şekillenecekti. Ama bu huzurun içinde bir sessizlik vardı, derin bir sessizlik. Henüz tam anlamıyla anlamadığım bir şey vardı ve o boşluk, yavaşça beni içine çekiyordu.
Beni tanıyan, bana sahip olmayı isteyen ne bir geçmiş, ne de bir gelecek vardı. Ama bir gerçek vardı; her şeyin, kendi ellerimde bir anlamı olacaktı. Tapınak, çöküşün ardından geriye sadece hatırlatıcı bir gölge bırakmıştı. Bir zamanlar var olmuş olan ama şimdi sanki tamamen silinmiş bir geçmişin kalıntılarıydı.
Karan, bir zamanlar beni tanıyan, beni takip eden adam, artık yoktu. Onun arkasında bıraktığı o karanlık izler, ben
