KAYIP OLAN GERÇEKLİK
Boğazım düğümlendi, hava ciğerlerime dolmuyor gibiydi. Derin bir nefes almaya çalıştım ama göğsümdeki baskı gitgide daha da ağırlaşıyordu. Sanki görünmez bir el, beni olduğum yere çiviliyordu.
O gözler…
Onları nerede görmüştüm?
Beynim bulanık, anılarım parçalanmış gibiydi. Ne kadar derine inmeye çalışsam da, sanki bir duvar vardı. Beni geçmişimden ayıran, bana kim olduğumu unutturan kalın, soğuk bir duvar…
Bir şey eksikti.
Ama ne?
Ayağa kalktım. Sandalyem geriye devrildi ama sesi bile duyulmaz oldu. Odanın duvarları üzerime geliyor gibiydi. Çalışma arkadaşlarımın sesleri, bilgisayar klavyelerinin tıkırtıları, telefon konuşmaları… Her şey sanki başka bir dünyadaymışım gibi boğuk ve anlamsız geliyordu.
Bütün vücudum titriyordu.
Çıkmalıyım.
Ama nereye?
Nefesim
