Gerçek mi, Halüsinasyon mu?
Oturma odasındaki siluet bana doğru bir adım attığında, refleksle geriye çekildim. Ayaklarım halıya takıldı, neredeyse yere kapaklanacaktım. Nefesim düzensizdi, vücudum titriyordu. Kalbim, göğüs kafesimi yumruklarcasına atıyordu, sanki içimden kaçıp kurtulmak istiyordu.
Beni hatırlıyor musun?
O ses…
Soğuk ama tanıdık.
Tüylerimi diken diken eden ama derinlerde bir yerlere dokunan, uzak bir yankı gibi zihnimin içinde dolaşan bir ses.
O sesi tanıyordum. Biliyordum. Ama nereden?
Zihnim bir labirent gibiydi. Hafızamın karanlık köşelerinden onu çekip çıkarmaya çalıştım ama ulaşamadım. Sanki beynimin içinde bir sis perdesi vardı ve ne kadar uğraşırsam uğraşayım, ötesini göremiyordum. Hatırlamaya çalıştıkça, bir el uzanıp düşüncelerimi geri çekiyor gibiydi.
Boğa
