CHAPTER 3
908 Words
TUMAKBO ako palapit sakan'ya at saka ko siya yinakap nang mahigpit. I heard him stiffened because of what I do. Kumalas ako mula sa pagkakayakap ko sakan'ya.
Pinaharap ko siya sa gawi ko at saka pilit kong pinag-unay ang aming mga mata. At nang magkatagpo ang mga ito ay tsaka ko pa lang sinisiban nang isang nagbabagang halik ang mga labi niya. Nakita ko ang pagkagulat sakanya. Pero wala akong pakialam dahil ang natatatangi ko lang alam ay ang punan ang puwang na nasa puso ko.
Napalingon ako sa gawi ni Jazmine nang maramdaman ko ang bahagya niyang pagsiko sa tagiliran ko. "What?" taas kilay kong tanong na bulong sakanya.
Dumukwang siya palapit sa akin, "Alam kong guwapo ang ama nang anak mo, pero dzai sana naman huwag kang masiyadong magpahalata na na-uul*l ka pagdating sakanya," she whispered.
"Tulo laway mo girl," dag-dag pa niya.
Napaayos ako nang tayo at saka ko nakapa ang baba ko, na waring sinisigurado ko kung totoo ba talaga ang sinabi niya. Nang makapa kong wala naman ay lumingon ako sa gawi niya. She just winked and smiled at me.
Nang-aasar!
Inirapan ko siya bago ko muling tinignan ang lalaking nasa harap ko. Ano bang meron sa lalaking ito at bakit siya ang palaging nasa isip ko? Ano bang meron sa lalaking ito at bakit ko siya naiimagine? Ghad! This is insane.
"Let's go," he huskily said as he hold my wrist. Ramdam na ramdam ko ang magaspang niyang mga palad na humahawak sa wrist ko.
"Ha?"
"I said, let's go."
Napalunok ako nang maramdaman ko ang matalim niyang titig nang hindi ako nagpatiuna.
"Saan?"
He sighed na tila ba parang nauubusan na siya nang pasensiya.
"You don't need to know it," he answered. He pulled me closer to him at saka niya 'ko kinaladkad palabas nang hospital room ko. Nagpatiuna na lang din ako dahil sa kadahilanang no choice na ako. Ang higpit-higpit kasi nang pagkakahawak niya at wala akong ibang magawa kundi ay ang magpatiuna sakanya.
"Wait," pigil ko sakan'ya, kinalas ko ang pagkakahawak niya mula sa wrist ko kaya napatigil ito mula sa paglalakad.
Lumingon siya, "What?" masungit niyang tanong. Ano kayang nakain nito at bakit parang wala siya sa mood?
May PMS kaya siya ngayon?
"Paano si Jazmine?" nag-aalala kong tanong sakanya. Baka kasi kung ano ang mangyari sakan'ya, iniwan ko pa naman siyang nag-iisa doon. 'Tas hindi ko pa alam kung ano ang oras nang dating ni Storm. 'Tas yong mga gamit ko naiwan ko! Maygad!
"There's nothing to worried in her."
"Pero—"
Bago ko paman matapos ang sasabihin ko'y kinaladkad niya ulit ako at ang tangi ko lang nagawa ay ang magpahila rin sakan'ya.
Nang makarating kami sa parking lot ay 'tsaka pa lang ako nakahinga nang maluwag. Ang bumabagabag sa akin ay nawala nang makita ko si Storm lulan nang kan'yang kotse.
Tumango si Storm sa aming gawi nang makita kami nito. Tumango naman pabalik si Spencer bago niya binuksan ang pintuan nang sasakyan niyang kulay pula.
"Sakay," he demanded.
Napalunok ako bago ko sinunod ang utos niya. Napaigtad ako nang marinig ko ang malakas niyang pagsirado sa pinto.
Umikot siya sa kabilang pinto bago niya ito binuksan. Padabog niya itong sinirado nang makaupo na siya sa loob.
"Seat belt," he coldly said.
"Ha?"
He chuckled, "Ang sabi ko mag seat belt ka."
Agaran kung sinunod ang utos niya. I put my seatbelt on and after that he drove the car palabas nang apartment.
Nakatitig lamang ako sa matitipuno niyang mga braso sa loob nang ilang minuto naming biyahe. Pinagmamasdan ko ang bawat pag flex nang mga biceps niya na sa alam kong ang titigas-tigas.
I want to feel those biceps again using my bare hands. I want to feel it. Gusto ko ulit maramdaman ang mga brasong iyon habang binubuhat niya ko. I want to feel every inch of him. I want to feel it again and again.
Ipinilig ko ang ulo ko nang sa gayon ay mawala itong mga maruruming bagay na tumatakbo sa utak ko.
Stop imagining things Jeanshe! Dahil baka maulit na naman iyong nangyari kanina! Yong pag iimagine mo sakan'ya!
He chuckled, "Done staring at me, baby?" nakangisi niyang tanong nang lumingon siya sa gawi ko.
Nahihiya kong iniwas ang mukha ko. Ramdam na ramdam ko na rin ang pag-iinit nang pisnge ko. Itinuon ko ang atensiyon ko sa tanawing nasa harapan ko—sa mga nagtatayuang gusali na nadaanan namin upang libangin ang sarili ko nang sa gayon ay makalimutan ko ang mga makamundong bagay na iyon!
Nakakahiya! Grabe! Nakita niya pala akong pinagmamasdan siya?! Takte! Nahuli tuloy ako!
"Anong ginagawa natin dito?" nagtataka kong tanong sakanya nang mabasa ko ang mga katagang nasa aking harapan.
He just smirked bago lumabas nang sasakyan. Umikot siya papunta sa gawi ko bago ako pinagbuksan nang pinto.
"Anong ginagawa natin sa opisina nang mayor?" dag-dag ko pang tanong sakanya nang makababa na ako mula sa pagkakasakay ko sa kotse niya.
Ngumiti siya bago hinawakan ang palad ko. Hindi ko alam kung ano ang meron sa mga ngiti niya. But I can sense na meron itong something. Something na unpredictable...
I don't know what he is planing. Siguro tatakbo siya bilang mayor? O baka naman lolo niya si Mayor? I don't really know! And it's confusing the hell out of me!
All those thoughts died when I heard something from him that made me stiffed.
"Let's get married, baby," he huskily said.
- Writer
