จินเฟยหลงดึงดาบออกจากท้องของม้าตัวที่พวกเขากำลังขี่อยู่ จากนั้นเขาจึงรีบเอื้อมมือไปช่วยเหรินเหยียนชิงคุมบังเ**ยนม้า แต่ด้วยเพราะความเจ็บปวดที่ม้าตัวนี้เพิ่งได้รับมา...ยามนี้มันจึงทั้งพยศและวิ่งเตลิด จนเกินกว่าที่พวกเขาจะสามารถบังคับมันเอาไว้ได้อีก
แล้วหลังจากนั้นทั้งจินเฟยหลง เหรินเหยียนชิง และม้าตัวที่พวกเขากำลังขี่อยู่ก็พุ่งไถลตกลงไปในเชิงเขาสูงพร้อมกัน แต่ในขณะที่พวกเขากำลังจะตก...จินเฟยหลงก็รีบดึงเหรินเหยียนชิงเข้ามาไว้ในอ้อมแขนของเขาทันที
“อ่ะ!” เหรินเหยียนชิงรู้สึกตัวขึ้นมา เขาก็เห็นว่าตัวเขากำลังนอนอยู่ที่บนตัวของจินเฟยหลง โดยแขนของอีกฝ่ายก็ยังคงกอดรัดตัวเขาเอาไว้ เขาจึงค่อย ๆ ยกแขนทั้งสองข้างของเขาขึ้นมาดันเพื่อเอาตัวเองออกมา แล้วเมื่อเขาได้เห็นสภาพของคนตรงหน้า...
“เฟยหลง!”
เหรินเหยียนชิงรู้สึกตกใจและหวาดกลัว เพราะยามนี้ใบหน้าของจินเฟยหลงดูซีดมาก และเนื้อตัวของอีกฝ่ายก็เต็มไป
