จินเฟยหลงหลังออกมาจากศาล เขาก็เดินทางกลับจวนของเขาในทันที เนื่องจากเรื่องราวทุกอย่างได้ดำเนินไปในแบบที่เขากับชิงหลวนคุนคาดการณ์กันเอาไว้ และอะไรที่เขาพอจะช่วยได้ เขาก็ได้ลงมือจัดการไปทั้งหมดแล้ว ดังนั้นในตอนนี้สำหรับเขาก็เหลือเพียงแค่รอวันที่ศาลจะนัดผู้ที่เกี่ยวข้องทุกคนเข้าไปรับฟังคำตัดสินก็เท่านั้น
หากนับรวมวันนี้ก็คงจะครบห้าวันแล้วสินะ ที่เขาไม่ได้เห็นหน้าเหรินเหยียนชิง ยามนี้จินเฟยหลงจึงเพิ่งเข้าใจคำว่า ‘คิดถึงจนกินไม่ได้ พอจะนอน...ก็นอนแทบไม่หลับ’ ของหยางหมิงเซียนแล้ว เพราะเมื่อก่อนยามที่เขาได้ยินเจ้าตัวกลับมาโอดครวญกับพี่ใหญ่ของเขา หลังจากที่อีกฝ่ายต้องเดินทางออกไปส่งยาที่ต่างเมือง ในยามนั้นเขาก็มักจะมองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกที่เอือมระอา แต่พอมาในยามนี้...
‘เฮ้อ...เหยียนชิง ตอนนี้เจ้ากำลังทำอะไรอยู่นะ? แล้วเจ้าจะคิดถึงข้าได้สักครึ่งหนึ่งที่ข้าคิดถึงเจ้าหรือไม่?’
เมื่อก่อนตอนที่จินเ
