จากนั้นจินเฟยเทียนจึงเอ่ยถามผู้เป็นน้องชายของเขา
“เฟยหลง ท่านพ่อส่งจดหมายไปเล่าให้ข้าฟังว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บกลับมา แล้วไม่ยอมไปให้ท่านหมอในค่ายทหารทำการรักษาให้อย่างนั้นหรือ?”
“เออ...แล้วนี่พี่ใหญ่มาผู้เดียวหรือขอรับ?” จินเฟยหลงรีบเอ่ยเปลี่ยนเรื่องทันที เพราะยามนี้เขาถูกสายตาตำหนิจากทั้งผู้เป็นพี่ชาย และไหนจะจากคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างกายเขาอีก แล้วเขาก็กลัวว่าพี่ใหญ่จะเอ่ยอะไรออกมามากกว่านี้ เพราะท่านพ่อน่าเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างการเดินทางกลับเมืองหลวงของพวกเขาให้ผู้เป็นพี่ชายฟังแล้วเป็นแน่ ซึ่งเขาไม่อยากให้เหรินเหยียนชิงต้องมารับรู้เรื่องนี้ด้วย
“จะเป็นไปได้อย่างไร หมิงเซียนแวะเอายาไปให้อาเปากับอาปิงที่ร้านขายยา อีกเดี๋ยวก็คงจะรีบกลับมาแล้วล่ะ” ชิงหลวนคุนตอบแทนจินเฟยเทียน เนื่องจากเขาเดินออกมาจากห้องโถงแล้วเห็นเหรินเหยียนชิงที่นี่ พร้อมกับได้ยินที่จินเฟยหลงพูดกับจินเฟยเทียนเข้าพอ
