MY PRETEND BOYFRIEND

Chapter 27

Dumating nang mas maaga ang "Hell Friday" kaysa sa inaasahan ni Sophia Laurel. Ngayon, ang mga Law students ay kailangang mag-cheer para sa unang football match nila laban sa mga White Lions ng Political Science faculty. Habang papunta sa grandstand, ang mga kaibigan ni Sophia ay may dalang mga snacks at nag-eenjoy sa pag-check out ng mga lalaki mula sa ibang faculty.

Sa kaso ni Sophia, siya ang cheerleader na hindi pwedeng gumalaw. Kailangan niyang itaas ang mga kamay niya at panatilihin itong nakatayo—isang posisyon sa cheerleading na tinatawag na Standing Zone. Ginagawa ito habang hinihintay nilang pumasok ang mga manlalaro sa field.

Hindi glamorous ang pagiging cheerleader gaya ng iniisip ng iba. Noong una siyang hiningan ng mga senior na sumali sa cheerleading, hindi siya tumanggi. Akala niya, magiging mas sikat siya dahil dito. Pero ngayon, alam na niya kung gaano kasalungat ang kanyang desisyon.

Napatitig siya kay David Horan, na kabilang sa mga manlalaro ng Political Science team. Hindi siya cheerleader o anumang bagay, pero napakahirap makita ito sa pang-araw-araw na buhay. Kaya, bakit siya ang iniidolo ng lahat?

"Tunay ngang hindi patas ang buhay," bulong niya sa sarili.

"Ahhhh!"

Punong-puno na ang grandstand sa dami ng taong dumating para manood ng laban. Ang seksyon ng mga Law students ay hindi lang mga taga-Law, kundi pati mga estudyante mula sa iba't ibang faculty. Samantalang ang pampuksa ng mga taga-Political Science ay punong-puno ng tagasuporta ni David, na wala nang espasyo para sa tunay na fans ng White Lions.

Sa kabilang banda ng field, abala ang mga manlalaro sa pakikinig sa kanilang coach at pag-warm up.

"Oh, my David!" sabi ng isang sophomore cheerleader sa matamis niyang boses. Napalingon si Sophia nang marinig ang pangalan nito.

Naka-suot si David ng puting football shirt na may nakasulat na David at ang numerong 16 sa likod nito. Tumigil ang warm-up sa tunog ng whistle—hudyat na magsisimula na ang laban.

"Never back down, never what? NEVER GIVE UP!!! LET’S GO!!!”

Nagsimula na ang cheering mula sa magkabilang panig. Nag-umpisa na rin si Sophia sa pagsayaw kasabay ng ritmo ng musika at hiyawan ng mga tagapanood. Pero kahit kailangan niyang mag-cheer para sa koponan ng Law, ang mata niya ay nakatutok lang kay David.

Ang laban ay nagsimula nang mainit. Bilang striker, mabilis na dinala ni David ang bola papunta sa goal ng Law. Ngunit bago siya makapag-shoot, mabilis siyang na-block ng isang senior mula sa Law faculty.

"Boo!" sigaw ng mga taga-Political Science.

Dapat masaya si Sophia dahil nasa Law ang bola, pero hindi maiwasang mag-alala para kay David. Sa gitna ng laro, ang ingay ng sigawan at palakpakan ay halos bumasag sa kanyang tenga.

Sa huli, ang White Lions ang nanalo sa score na 3-1. Expected na iyon, kaya’t ang ibig sabihin ay kailangan na naman niyang mag-cheer para kay David sa susunod na laban.

Pagkatapos ng laro, habang nagbabalikan na sa mga pwesto ang mga manlalaro, napansin niyang diretso si David papunta sa cheerleaders ng Law faculty.

"Hey, hey! David, mali ang dinaanan mo," sigaw niya sa isip, kahit alam niyang hindi siya maririnig nito.

Ang mga senior girls ay nagtitili, iniisip na pupunta si David sa kanila. Pero laking gulat ni Sophia nang diretsong lumapit ito sa kanya.

"I'm thirsty," sabi ni David sa harap niya, habang siya ay nanatiling naka-stun.

Agad namang humingi ng tubig at towel ang isang senior cheerleader para kay David. Nang makuha niya ang tubig, pasimpleng hinila nito ang pulso ni Sophia at isinama siya sa kanilang area.

"Sinong nag-make up sa'yo? Para kang nginudngod sa floor wax," sabi nito sa malamig na boses, pero halatang pagod na.

"If you think I’m pretty, just say so."

"Your face looks like you’re going to play in a clown party."

"Binu-bully mo na naman akong gago ka! Sabi ng mga seniors kailangan daw ng make-up."

"Ang panget naman."

"Then go ahead and tell them!"

"Ayaw."

Iniabot nito ang bote ng tubig at biglang hinubad ang pawisan niyang football shirt, dahilan para magsigawan ang mga tao sa paligid. Iniwan nito ang shirt kay Sophia at nagsuot ng bagong shirt mula sa bag.

"Labhan mo," sabi ni David bago ito tumalikod at umalis.

"Gagong ‘to," bulong ni Sophia habang hawak ang shirt. Napatingin siya rito, napapaisip kung paano siya nauwi sa ganitong sitwasyon.

Si Sophia Laurel ay isang tipo ng tao na madalas gising hanggang madaling-araw. Hindi siya inaantok hangga’t hindi sumasapit ang hatinggabi. At sa totoo lang, nasanay na rin siya sa mga tawag mula kay David Horan, ang kaibigan niyang hindi niya alam kung anong klaseng utak ang meron. Araw-araw, bago siya matulog, tumatawag ito—minsan tungkol sa kung ano-anong walang kwentang bagay tulad ng pagkain, musika, o kaya'y tahimik lang habang naririnig niya ang mga hilik nito. Sa kabila ng lahat, ang boses ni David ang parang pampatulog niya. Kahit isang salita lang mula rito, ay sapat na upang mapanatag ang gabi niya.

Ringggg~

"Speak of the devil," bulong niya habang inaangat ang telepono. Pero bago pa siya makapagsalita, narinig niya ang ingay ng musika at tawanan sa kabilang linya.

"Nasaan ka? Bakit parang nasa club ka?" tanong niya kaagad, iniangat ang kilay habang ini-imagine ang eksena.

[Bar.]

Napabuntong-hininga siya. "Sabi ko na nga ba, kasama mo na naman mga tropa mo sa bar. So bakit ka tumatawag? Magpakalasing ka na lang diyan, gago."

[I want to.]

"Bakit ka tumawag? Anong kailangan mo?"

[Wala naman.]

"Wala? Tumawag ka nang walang dahilan? Hang up na ako."

[I just want to hear your voice.]

"... Heard it na. Happy?"

[Okay. Satisfied na ako.]

"..."

[Good bye.]

"Ano?"

[Hindi ikaw ang kausap ko. Kaibigan ko 'to, aalis na siya.]

"Sheesh!"

[Good bye.]

"Bakit inuulit-ulit mo 'yan kung nandyan pa naman siya?"

[No. It’s for you.]

Biglang binaba ni David ang tawag, iniwan si Sophia na nakatulala. Ang huling salitang binitiwan nito ay nagbigay ng kakaibang pakiramdam sa kanya. Parang gusto niyang malaman kung seryoso ito o lasing lang talaga.

"Shet ka talaga, David," bulong niya.

Para makaganti sa stress na dala ng tawag, binuksan niya ang kanyang social media. Scroll dito, scroll doon. Pero bigla siyang natigilan nang makita ang bagong post ni David sa i********:.

Si David ay nakaupo sa isang silya habang nagwawala ang kanyang mga kaibigan sa pagsasayaw. Pero ang mas nakakabahala ay ang caption: "Hindi pa lasing ang idol ninyong si David Horan."

Napataas ang kilay ni Sophia. "Not drunk? Yeah, right."

Tatlong minuto pa lang ang lumipas, may isa pang post si David. Sa pagkakataong ito, isa iyong larawan ni Sophia na naggi-gitara. Hindi ito galing sa account niya, kaya't nagtaka siya.

"Paanong napunta 'to sa gallery niya?"

Pagkalipas ng ilang minuto, dumagsa pa ang posts—lahat larawan ni Sophia. Ang pinaka-huling caption ang nagpagulo sa kanyang isip:

"L olnh brx."

Hindi niya maintindihan ang string, kaya’t binuksan niya ang laptop at sinubukang i-decode gamit ang Caesar cipher. Matapos ang ilang minuto, nabuo ang mensahe:

"I LIKE YOU."

Napahawak si Sophia sa noo niya. "Stupid ka talaga, David. Tangina ka!"