"DOUSHITE? DOUSHITE?" paulit-ulit na tanong ng bakit ni Megumi habang nakaupo sa batuhan sa tabi ng lawa. Ilang minuto na siyang umiiyak doon at patuloy sa pagtatanong ngunit walang maisagot sa kanya ang bughaw na langit o kahit ang tahimik na paghampas ng alon ng lawa sa mga bato.
"Megumi, hinahanap ka ng Mama mo," sabi ni Paolo nang lapitan siya.
"Leave me alone!"
Inaasahan niyang aalis na ito. Sa halip ay umupo ito sa tabi niya. "Hindi kita pwedeng iwan nang mag-isa. Kailangan mo ng kausap?"
Niyakap niya ang tuhod at nanatiling tuwid ang tingin sa paggalaw ng ulap. "Bakit ganoon, Paolo? I know my responsibilities for this family. Pero nabuhay ba ako para pangunahan ng isang kuwintas kung ano ang gagawin ko?"
"Hindi ko alam kung paano sasagutin ang mga tanong mo. Siguro, ito ang nak
