Nang gabing iwan ko si Selea, parang iyon na rin ang araw na huli akong nabuhay. Ang hirap bitawan ng taong mahal na mahal mo para lang huwag masaktan iyong ibang tao at samahan sila hanggang sa huling hininga nila. Ilanga raw din akong balisa noon lalo nan ang dumating ang araw na kailangan ko na umalis at samahan si Tamara sa ibang bansa. Naging sapat na lang sa akin noon na pagmasdan si Selea mula sa malayo, nang dumating kami sa ibang bansa mas ginusto ko na lang na huwag alamin ang buhay niya o anong nangyayari sa kan’ya dahil ayaw kong mas masaktan kung makita ko man na may mahal na siyang iba.
“Thank you Kiel kasi mas pinili mo ako at iniwan mo pa si Selea,” saad ni Tamara sa akin.
Napailing naman ako sabay hinirap ito, “Pinili kita kasi kailangan moa ko pero walang magbabago na s
