Sığınağın havalandırma boşluğundan sızan o boğuk ıslık sesi, kırmızı acil durum ışıklarının altında bir ölüm marşı gibi yankılanıyordu. Aras, elindeki silahı havaya dikmiş, gözlerini tavandaki metal ızgaralara dikmişti. Damarlarındaki kanın çekildiğini hissedebiliyordu; ilk kez kontrolü kaybetmişti. Kendi kalesinde, kendi krallığında bir fare gibi avlanıyordu.
"Aras..." diye fısıldadı Gece. Sesi, sığınağın kalın beton duvarlarında soğuk bir yankı buldu. Yatağın üzerine çökmüş, üzerine sardığı yorganın altında adeta küçülmüştü. "İçeride. O burada..."
"Sus!" diye kükredi Aras. Sesi bir kırbaç gibi odada şakladı. Ama bu öfke Gece’ye değil, kendi yetersizliğineydi. Aras, yavaş adımlarla havalandırma girişine doğru ilerledi. Gözlerini bir an bile kırpmıyordu. "Dışarı çık, seni aşağılık pis
