Üstümdeki örtüyü atıp ayağa fırlarken nefes almaya çalışıyordum. Elimde sıktığım telefon bana fazlalıktı. Derin derin solurken kalbimdeki ağrı da artıyordu. Sinirle telefonu karşı duvara fırlattığımda ikiye ayrılıp yere düşen telefonla birlikte ayaklarımın da dermanı kalmamış dizlerimin üstüne çökmüştüm. Bağırarak öne doğru eğildiğimde önüme gelen saçları yolmaya başladım. Başımı ağrıtıyorlardı neden bu kadar uzunlardı. Kapının açılıp yanıma birinin çöktüğünü hayal meyal gördüm. Ben hıçkırırken annem yan tarafımda oturmuş başımı göğsüne çekiyordu. Konuşuyordu ama ne dediğini anlamıyordum. O an tek düşüncem kafamın içinde geçen fotoğraf ve altında yazanlardı. Bu kadar kolay mıydı? Vazgeçmek. Bu kadar mıydı? Aşk.
Bunları düşündükçe boğazımdan çıkan çığlıklar artmaya başladı. “Acıyor anne ç
