Violets are Blue

Unwanted

"Violet, mauna na ako beh," paalam ni Dinah nang namataan na niya ang sundo niya. Subaru Crosstrek. Kanina pa nauna si Mia maagang dumating ang sundo nito.

"Sure."

Humihikab na hinihintay ko ang aking sundo. Kung pinapayagan lang sana ako ni Nana Koretta na gamitin ko ang sariling kotse kanina pa sana ako nakaalis. May lisensiya naman ako sa edad na desi sais kaso non-professional pa lamang.

Pasulyap-sulyap ako sa suot na mamahaling relo sa braso. Mukhang natagalan si Kuya Ted sa pagsundo sa akin. Malimit na lang ang tao sa paligid. Dinukot ko ang cellphone sa bulsa upang tawagan sana si kuya nang may tumawag sa pangalan ko mula sa likuran.

"Violet!"

Pagkalingon ko ay tumambad sa akin ang matangkad, gwapong mestisohin na si Noah. Sa edad desi syete malaki, makisig at matangkad na siya. Gaya ko nasa panghuling taon ngunit sa kabilang section ito nabibilang. His family owns the popular Entertainment Industry and he is my ex-boyfriend. Naghiwalay kami noong isang linggo. Walang ibang habol kundi ang katawan ko. Inayawan ko ang lalaki sa gusto nitong mangyari. Hindi nito matanggap ang pakipaghiwalay ko at kinalat sa buong campus na may nangyari sa amin na sobrang taliwas sa katotohanan.

Hindi ko pinansin ang lalaki at hinakbang ko ang paa pasulong. Sa may b****a ng gate na lang ako maghihintay kay Kuya Ted.

"Violet!" Hindi ako tinigilan ng lalaki at sinundan ang hakbang ko. "Violet!" Naging mapanghas na hinablot ni Noah ang braso ko. "Let's talk!" Kinaladkad niya ako patungo sa kinaparadahan ng jeep niya.

"Wala na tayong dapat pag-usapan pa, Noah." Binawi ko ang braso na hawak niya.

"C'mon, Violet! Nakikipaghiwalay ka na agad dahil gusto kitang maikama?"

"Sino naman ang gusto ma

ikama agad, ha? Five days pa lang tayo mag-on!"

"I am sorry hindi na iyon mauulit. Maghihintay ako kung kailan ka handa. Bati na tayo."

"No!" Matigas ko na tanggi. "Tapos na tayo at saka wala na akong gana sa'yo pwede ba?"

"Walang gana?" Napangiti siya ng mapakla. "Halika ka nga." Naging malumanay ang tono ng boses niya na nginitian ako. Muli niyang hinagip ang braso ko.

I am not gonna lie. Gwapo talaga si Noah. Mapupungay ang mga mata. Matangos ang ilong at labi na natural na mapula. Maganda magdala ng damit.

"Usap muna tayo, let's fix between us." Binuksan niya ang pinto ng kotse at akma akong papasukin.

"Wala na tayong pag-usapan pa. Isa pa, you already spread rumors about me."

"I can fix it, please-"

"We're done, Noah. Ayoko na!"

Deritsong tinalikuran ko s'ya ngunit hindi ako napaghanda sa kilos ni Noah at pwersahan ako na pinapapasok sa loob ng kotse. Dahil nga malaki at matangkad ito natagumpayan niyang ipasok ako sa loob at sinara ng walang kahirap-hirap.

Pwersahang tinulak niya ako't nilamukos ng halik sa labi. Hindi ako naka-imik. I like him but not really. Hinayaan ko siyang halikan ako. Namamalayan ko na lang na nakakandong na ako paharap sa kanya sa backseat.

Hindi ko napansin na kusa ko na pala naipulupot ang braso sa leeg niya. Napa-ungol ako nang malaya niyang sinakop ng palad ang dibdib ko at minamasahe.

"N-Noah."

Umungol lang siya na binaba ang labi sa leeg ko. Walang ingat na kinalag ang butones ng uniporme ko't salitan na kinagat kagat ang tuktok ng dibdib ko. Tinulak ko siya bahagya.

"What?" Bakas sa boses niya ang pagka-irita.

"Baka may tao-"

"Okay lang, girlfriend naman kita." Muli niyang sinakop ang labi ko. Binigyan ko siya ng daan at kusa ko na sinuklian ang mainit niyang halik. Hanggang sa naramdaman ko na hinawi niya ang underwear ko. No! Hindi ko pwedeng isuko ang sarili.

Kumilos ako't humiwalay sa kanya. Kusa ko na inabot ang zipper ng pantalon ng lalaki. As expected hindi nagdalawang isip ang lalaki at tinulungan pa ako.

Bumulaga sa mga mata ko ang kahandaan niya. I am not innocent when it comes to pleasing boys. In fact I am an expert pero hanggang diyan lang ang kaya ko. Maliban sa oral s*x hindi ko kayang isuko ang sarili sa taong hindi naman ako sigurado. Hindi lang naman si Noah ang naging boyfriend ko. Hindi ko na mabilang. Ang pinakamatagal ay isang buwan ngunit lahat ng iyon ay walang seryoso pawang laro-laro lang.

Yumuko agad ako. I sexily stroke my fingers on his thick shaft. It was hard and ready to bite. Dinala ko ang labi pababa at sinubo iyon. Noah moans in every stroke I make. "Sige pa, Violet it feels good."

He grabbed my long hair, meeting every jolt I made. He was f*****g my mouth like there was no tomorrow. He kept thrusting and made my eyes shine in tears until his muscled thighs trembled until he reached his climax.

Naging mabilis ang kilos ni Noah na kandungin ako pagkatapos. Dali niyang inangat ang palda ko. Hinawi ang suot ko na undies ngunit dali akong umatras at umupo sa tabi niya.

"Violet!" Dismayadong napatingin siya sa akin. Inabot niya ang batok ko at akmang gawaran ng halik.

Dali ko na iniwas ang sarili. "Wala akong planong makipagbalikan. For closure and to clear up everything kaya hinayaan kita sa libog mo." Kampanteng inayos ko ang nakabukas na blusa.

"f**k! Violet, don't do this!"

"Wala akong oras makipaglaro, Noah." Inabot ko ang handle na kotse at akma iyong bubuksan.

"Violet, I warned you! Sa oras na lalabas ka ng kotse hindi ko babawiin ang kinalat ko tungkol sa'yo!"

"I don't care what people think about me, get lost!" Awtomatikong binuksan ko ang pinto na halos lundagin ko makababa lang.

"Violet!"

Lakad takbo ang aking ginawa. Ayoko nang maugnay pa kay Noah.

"Violet!"

Hindi ko na siya nilingon pa. Saktong may paparating na Ducati Diavel V4 Motorbike. Walang ingat na hinarang ko ang sarili. Mabuti na lang at maagap ang nagmaneho at daling nagpreno.

"Give me a ride!" Hindi na ako naghintay sa sagot ng driver. Sumampa ako sa likod nito without even thinking. "Just drive!"

Walang nagawa ang may-ari ng motorsiklo at sumunod na lang sa akin. Matulin nitong nilisan ang San Carlos University.

"Drop me, there!" Diin ko na utos sa nagmaneho ng motorbike nang makalayo na kami. Walang namutawi sa labi nito. Sumunod at nagpreno lang ito sa tabi.

Hindi ko makita ang hitsura ng driver dahil nakahelmet ng itim. Isa lang ang sigurado ako na estudyante ito ng paaralan na pinapasukan ko.

Tumalikod ako na hindi man lang napasalamat dito.

***

"Pagod na ako, Emmanuel. Let's get a divorce!" mungkahi ni Rowena.

"Fine, kung iyan ang gusto mo!" sagot naman ni Emmanuel.

"May iba ka ng pinagkaabalahan! Sigurado ako. Sumang-ayon ka agad sa suhestiyon ko!"

"Rowena, sa simula pa lang pinakasalan kita hindi dahil mahal kita! Sinagip ko lang ang kompanya ng ama mo na papalugi na!"

"Emmanuel!"

"H'wag kang umasta na para bang isang tunay na asawa. Sa papel lang tayo kasal!"

"Emmanuel, may anak tayo!"

"Hindi ko kagustuhan na magkaroon ng anak sa'yo! Kagustuhan iyan ng mga magulang mo!"

"Pero Emmanuel, malaki na si Violet-"

"Wala akong paki-alam, Rowena hindi ko kagustuhan magka-anak!"

"Emmanuel!"

"Hindi ako nagkulang. Wala akong pagkukulang sa financial! Sobra sobra na ang binigay ko. Violet lives like a princess!"

Hindi ko mapigilang isubsob ang mukha sa unan upang ikubli ang aking mga luha at hagulhol. I feel unwanted.

Paulit-ulit ang bangayan ng magulang ko. Halos walang oras na hindi sila nag-aaway. Mula ng magka-isip ako ay ni minsan hindi ko matandaan na nabigyan nila ako ng sapat na atensiyon at pag-aruga.

Si Daddy Emmanuel ay abala sa kanyang mga negosyo at ganoon din si Mommy Rowena. My dad and mom are wealthy. Rowena manages her own Tailoring Business and Food Industries, while Immanuel owns Real Estate Business and Hotels.

Being their daughter, I am financially stable. I have billions in my account at my age, but those are meaningless. Simpleng sama-sama sa almusal ay hindi namin magawa.

Si Nana Koretta ang kinagisnan kong parang tunay na nanay. Siya ang gumagawa ng lahat simula sa pagkain, damit, hatid at sundo sa akin sa paaralan. Sa tuwing may kailangan daluhan na meeting si Nana Koretta ang nandoon.

I chose to be bold, bratty, kahit na magpapakabait ako hindi naman nakikita ng magulang ko. Abala sila sa pagpapalago ng kanilang pera. I mostly hang out with Mia and Dinah to ease my boredom. Dahil pag-uwi ko sasalubungin ako ng walang kataposang kalungkutan.

Gaya na lang ngayon. Arguments welcome me in the whole mansion of Ramirez. That's how my life is. People think I am perfect and everybody's favorite, but at home, I feel unwanted.