Feride’nin kafasında tek bir cümle dönüp duruyordu.
Canavarlar en son güler.
Bunu Gül’ün arkasından fısıldamıştı ama aslında aynaya söylenmişti.
Kendine.
Çünkü artık saklayacak bir yanı kalmamıştı. Ne masumiyet, ne annelik, ne de çaresizlik. Hepsi geride kalmıştı. Şimdi sadece karar vardı.
Telefonu titrediğinde yüzünde zerre şaşkınlık yoktu. Arayan numaranın kime ait olduğunu biliyordu. Aylar önce Çelik’in ofisinde gördüğü, kenarına kin dolu notlar düşülmüş o isim. Eski ortak. Eski düşman. Eski hesap.
Konuşma kısa sürdü. Karşısındaki adam hızlıydı, netti, tehditkârdı. Feride’nin de hoşuna giden tam olarak buydu. Bu şehirde dolandırmadan çok tehdit işe yarardı. Buluşma yeri söylendi. Saat söylendi. Tek gelinmesi gerektiği hatırlatıldı. Feride’nin içinden gülmek geçti. Zaten hayatı
