Bu Sabah sessiz başlamadı.
Bu evde artık hiçbir şey sessiz başlamıyordu. Feride, Nazlı’yı emzirmiş, altını değiştirmiş, yatağına yatırmıştı.
Kapı çalınmadı.
Direkt açıldı. Gül
“Elin kolun tutuyor mu bugün?” dedi.
Feride başını kaldırmadan konuştu. “Niye?”
“Çünkü Çelik kahvaltıyı geç istiyor.
Benim midem bulanıyor, sinirim bozuluyor, bir de senin suratını görmek istemiyorum.”
Feride güldü. Kısa, sert bir gülüştü.
“Görme o zaman.”
“Bu evde nereye bakacağıma ben karar veririm.”
“Eskiden ben verirdim.
Şimdi sen oynuyorsun o rolü.”
Gül yaklaştı.
Sesini düşürdü ama zehirini artırdı.
“Rol mü? Benim karnımdaki çocuk gerçek Feride.
Seninki gibi teselli değil.”
Feride ayağa kalktı. “Ağzını topla.”
“Toplamıyorum.
Doğruya doğru.
Kız doğurdun diye dünya yıkılmadı. Ben de do
