Feride, odasında sabaha kadar dönüp durdu. Gül'ün "hiçbir şey yapma" tavsiyesi kulağında çınlıyordu ama içindeki ateş sönmüyordu. Sabah erkenden, Çelik'in kapısının önüne ilişti. Onun çıkışını bekledi.
Kapı açıldı, Çelik tam dışarı adım atarken onu görünce irkildi. "Ne işin var burada?"
"Konuşmamız lazım," dedi Feride, gözleri şişmiş, sesi çatallı. "Dün gece beni öyle kapının önünde bırakamazsın."
Çelik, sabah mahmurluğu ve siniriyle homurdandı. "Feride, bırak şu dramaları. İşe geç kalacağım."
"Önemli değil!" diye tutturdu Feride, ayağa kalkıp yolunu kesti. "Beni bu eve aldın. Sonra da beni Gül'le aynı kefeye koyup kenara atamazsın. Ne istediğine karar ver, lanet olsun!"
Çelik'in gözleri kısıldı. Alçak, tehditkâr bir sesle, "Yolumu aç," dedi. "Son kez söylüyorum."
"Açmam! Dalga mı ge
